Οι Σπαζοκεφαλιές του Καπετάνιου της Λογοτεχνίας

Σαν σήμερα στις 28/9/1993 γεννήθηκε ένας ακόμη μεγάλος σουρεαλιστής συγγραφέας της εγχώριας λογοτεχνίας – πεζογραφίας και του Θεάτρου, που ταυτόχρονα ήταν και ποιητής κριτικός όλων των παραπάνω, στην Αγία Ευθυμία του νομού Φωκίδας, στη νότια Στερεά, κουβαλώντας και μεταλαμπαδεύοντας τους γρίφους της Πυθίας, με δικούς του όρους και φυσικά χωρίς να αποδίδει στο έργο του μαντικές ικανότητες.

Θεωρείται μια τεράστια πρωτοπορία στον χώρο των γραμμάτων και των λογοτεχνών και ενώ οι σπουδές του πραγματοποιήθηκαν σε Αίγιο και Πάτρα, το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του το έζησε στην αγαπημένη του πατρίδα την Χαλκίδα, αφήνοντας σε κάθε γραφή του ζωντανά τα αποτυπώματα του χώρου που ζούσε.

Ο Μπάρμπα Γιάννης, είναι ο Καπετάνιος της Ελληνικής Λογοτεχνίας, θυμίζοντας τον “Καπετάν Σουρμελή” η τον “Καπετάν Γκρις” που εν πολλοίς θα μπορούσαν να ήταν και οι αυτοβιογραφίες του(αν δεν ήταν κι όλας), ταράζοντας τα ήδη ταραγμένα “τρελά νερά” που αλλάζουν κατεύθυνση και διεύθυνση ανάλογα με τις ώρες τους.

Η Γραφίδα του μεστή και ουσιώδης με υπερρεαλιστικά χαρακτηριστικά προσιδιάζει τις μηχανές μιας “τράτας κουλουριώτικης” που κάνει τον περίπλου της πόλης που τον σκλάβωνε, αλλά και αγαπούσε απέραντα, περιμένοντας την καλή ψαριά που ανέκαθεν προσλάμβαναν πρώτες οι αμφίβιες πάπιες που γι αυτόν αποτελούσαν τον “διάβολο της Καβιανής”.

Ανέκαθεν έφτιαχνε “σπαζοκεφαλιές” που τον έφερναν απέναντι στους ξιπασμένους “μικροαστούς”που ενδιαφέρονταν μόνο για τους “εαυτούληδες” τους.

Τους εν λόγω τους έστηνε με το γάντι στις “πετροκολώνες του λιμανιού” για να τους πει πως όλοι τους δεν κάνουν τον έρωτα.

Οι Μονίμως ανέραστοι και “βοϊδάγγελοι” μικρομέγαλοι, που δεν έχουν ίχνος φαντασίας και δημιουργικότητας, αλλά αντιγράφουν ο ένας τον άλλο και η “φυγή τους προς τα εμπρός”, είναι μια οπισθοδρόμηση και μια παλινδρόμηση με σημαδεμένα τραπουλόχαρτα προς τα πίσω. Αυτή η τακτική τους οδηγεί στις “άδειες καρέκλες” της προσευχής και της απολογίας τους στο “μεγαλοδύναμο”, που μονίμως θα ευλογεί τις σοδειές και τις αμαρτίες τους, για να μπορέσουν να κατακτήσουν τις όμορφες κυράδες που ταξιδεύουν μόνες με τους συρμούς με τους παράδες τους

Κάποτε υπήρξε ένας αγαπούλας που τον έλεγαν Μπαλούρδο.

Αποτέλεσμα εικόνας για spyridakisΚάποτε θα λέμε στις νέες γενιές ότι υπήρξε ένας ηθοποιός που το γέλιο του ήταν ένα κεφάλαιο που προέκυψε μέσα από μια γενιά ηθοποιών που μάλλον ήταν η πιο σπουδαία γιατί ενσάρκωνε την cult ιδιοσυγκρασία του νεοέλληνα, που ουδέποτε όμως υιοθέτησε πραγματικά, εμβαθύνοντας σε πράγματα πέρα απ΄τη μιζέρια της  εγχώριας κυρίαρχης κοινωνικής συνείδησης.
Αυτή η γενιά διάβαζε πολύ, μελετούσε τα περιθώρια του καλλιτεχνικού γίγνεσθαι κυρίως σε ανεξάρτητες και μικρές παραγωγές, τόσο στην κινηματογραφία, όσο στην Jazz, η στο ροκ, αλλά  και σε κάθε τι που πήγαζε  μέσα απ΄τη διαλεκτική σχέση και επίδραση κοινωνίας και τέχνης.
Αυτή η γενιά στην οποία άνηκε ο μακαρίτης Τάκης Μόσχος, o λίγο μεγαλύτερος Κωνσταντίνος Τζούμας, ο Νίκος Καλογερόπουλος, ο  Γιώργος Κιμούλης, ο Τάκης Σπυριδάκης και άλλοι, λες και ήταν παιδιά ενός πολύ μεγάλου του Δημήτρη Ποταμίτη.
Αυτή η γενιά είχε την τύχη να έχει σπουδαίους σκηνοθέτες όπως ο Νίκος Περάκης, η ο Νίκος Νικολαΐδης και ακόμη σπουδαιότερα σενάρια που ενσωμάτωναν αυτό το ύφος που το κατέγραφαν στην κινηματογραφική κάμερα.
Αυτοί οι ηθοποιοί δεν άνηκαν στη σφαίρα της τρις άθλιας ιδιωτικής τηλεόρασης και στις σειρές και σαπουνόπερες της, ήταν από άλλη πάστα και σιγά σιγά απ’ ότι φαίνεται την κάνει με τρόπο αφήνοντας ένα απέραντο κενό.
Κάποτε υπήρξε ένας αγαπούλας που ουσιαστικά ενσάρκωνε τους παράγοντες του Ελληνικού ποδοσφαίρου μέσα από μια διαφήμιση που θα μπορούσε να ήταν από μόνη της ταινία και ένας Μπαλούρδος που το πραγματικό του όνομα ήταν Τάκης Σπυριδάκης.
Καλό ταξίδι παλικάρι μας, εξάλλου ήσουν ο ηθοποιός που ενσάρκωνε την αμφισβήτηση, την εμβάθυνση της σκέψης, την ευαισθησία, τον σαρκασμό, το χιούμορ & την εφηβική αψεγάδιαστη ομορφιά και καλώς εννοούμενης τρέλας τόσο της ψυχής, όσο &της εικόνας.
Να πούμε ότι θα μας λείψεις είναι λίγο, πολύ λίγο, τόσο λίγο που το αποτύπωμα σου θα μας προξενεί την αγάπη που έδινες απλόχερα και στην επέστρεφε το κοινό σου αυτόματα.
Τάκη χτες έφυγε ένα ακόμα κομμάτι από το παζλ των ονείρων μας.

Έφυγε ο τελευταίος των σουρεαλιστών

Αποτέλεσμα εικόνας για νάνος βαλαωρίτης βιβλιαΧτες στις 14 του Σεπτέμβρη του 2019, έφυγε από τη ζωή, ο τελευταίος μεγάλος ποιητής της γενιάς των Ελλήνων σουρεαλιστών ο μεγάλος Νάνος Βαλαωρίτης στα 94 του χρόνια, ο οποίος διετέλεσε και σπουδαίος πεζογράφος, καθώς και θεατρικός συγγεραφέας. Γεννήθηκε στις 5 του Ιούλη του 1921 στην Λωζάνη, από πατέρα Διπλωμάτη που εργάζονταν στην Ελληνική πρεσβεία.

Γιος διπλωμάτη, με μητέρα που ήταν κόρη Βουλευτή, ήταν εγγονός  τραπεζίτη και δισέγγονος του ποιητή Αριστοτέλη Βαλαωρίτη, ο Νάνος Βαλαωρίτης, ήταν φυσικό να έχει σπουδαία μόρφωση και υψηλό δείκτη αστικής παιδείας και καλλιέργειας που ευδοκίμησε με τις σπουδές του και αργότερα με τα σπουδαία έργα του.

Ο μεγάλος ποιητής ξεκίνησε να εκδίδει ποιητικές συλλογές από το 1947 και μέχρι το 2015 και η ασταμάτητη πένα του αποτέλεσε μια τιμωρία στους μάγιστρους της κοινωνικής συνείδησης τους οποίους κατονόμαζε ως εστίες βακτηρίων, που γίνονται οι κατά συρροή δήμιοι των αστέγων και των καταφρονεμένων, όταν ο Ουρανός παίρνει το χρώμα της βανίλιας και η κοινωνία χορεύει στους ρυθμούς ενός πικρόχολου Καρναβαλιού.

Καλό ταξίδι στον τελευταίο των Σουρεαλιστών ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει!!!

 

Ο ζωγράφος του ερωτισμού του 19ου αιώνα

Ο πλέον τολμηρός ερωτικός ζωγράφος του 19ου αιώνα ήταν ο Ούγγρος Mihály Zichy, ένας από τους πιο σπουδαίους ζωγράφους της γενιάς του, της εποχής του και σε κάθε είδος σχολής της εν λόγω τέχνης.
Σπούδασε νομική, ενώ μετά την αποφοίτηση του στράφηκε στην μεγάλη του αγάπη την ζωγραφική όπου για δασκάλους του είχε τους Jakab Marastoni και Ferdinand Georg Waldmüller, με τον τελευταίο να αποτελεί έναν από του σημαντικότερους Αυστριακούς καλλιτέχνες της εποχής του.
Περιόδευε σε όλη την Ευρώπη και ζωγράφιζε την ομορφιά του ανθρώπινου σώματος καθώς και τις αισθησιακές του πλευρές και αναγκαιότητες.
Από το Παρίσι στην Αγία Πετρούπολη και από εκεί ξανά στη Βιέννη, ο εν λόγω αποτέλεσε έναν από τους αγαπημένους καλλιτέχνες της τότε παραπαίουσας Αριστοκρατίας που για καταφύγιο της είχε βρει καλλιτέχνες που αποθέωναν την ηδονή.

Που οφείλεται η λεγόμενη «Αναγέννηση»;

Σχετική εικόναΕυρωπαϊκός Πολιτισμός, Χριστιανισμός και Καπιταλισμός = Νύχι-Κρέας !!!
Αυτός που πάτησε πάνω σε πτώματα και με ανείπωτα εγκλήματα για να χτιστεί η Αναγέννηση και μετέπειτα ο Καπιταλισμός με τη βοήθεια αντιπολιτευόμενων μερίδων του Βατικανού στην Αρχή, ήταν ο Χριστιανισμός, αλλά και οι ημίαυτόνομοι ευγενείς(με βαθιά Χριστιανική Ηθική και οι εν λόγω). Ακόμα και οι αστικές επαναστάσεις, αλλά και η Βιομηχανική Επανάσταση, που ήρθαν πολύ αργότερα, πραγματοποιήθηκαν με το πλιάτσικο στον λεγόμενο νέο κόσμο, όπου η ανάπτυξη των τεχνών, των τεχνικών και της επιστήμης ξεπέρασαν την προγενέστερη φάση του Χριστιανισμού(που τις ήθελε για δική του χρήση) και που ήταν ειδικά στην Κεντρική Ευρώπη Βαθιά Φεουδαρχικός, ενώ στη Γαληνοτάτη και στη Γένοβα, άρχισε να αναπτύσσεται δειλά, αργά αλλά σταθερά ο Καπιταλισμός.
Είναι ψέμα ότι η Αναγέννηση πως δεν ήταν μέρος της Χριστιανικής Ευρωπαϊκής Κουλτούρας, γιατί ο Μεσαίωνας ήταν μια προγενέστερη φάση της Φεουδαρχίας που κρατούσε τις τεχνικές και την επιστημονική γνώση μόνο για εμπορική και κεφαλαιακή εκμετάλλευση των πόρων και των μεγάλων εσόδων μόνο για τους Καρδινάλιους και κυρίως στην νότιο δυτική Ευρώπη.
Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορούσε να εξελιχθεί άλλο μετά την ανακάλυψη του νέου κόσμου, όπου εκτός από τους Καρδινάλιους, με πλούτη βρέθηκαν και διάφοροι Εφοπλιστές της εποχής, οι νέοι Τραπεζίτες και φυσικά οι διάφοροι Ευγενείς που ήθελαν μερική αυτονομία, έως και ανεξαρτησία από το Βατικανό.
Μετά την ανακάλυψη του Νέου Κόσμου, οξύνθηκαν οι διαμάχες μέσα στους κόλπους της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και συνολικά στη Δύση, με αντιθέσεις κυρίως οικονομικής φύσης και την μεγάλη εσωτερική διαπάλη που οι σύνοδοι και ο τρόπος ερμηνείας τους, ήταν μόνο η αφορμή. Αυτή η εσωτερική διαπάλη έφερε και το μετέπειτα σχίσμα της, με τους προτεστάντες αυτοί να αναδύονται κυρίαρχη στην Βόρειο Δυτική Ευρώπη που ζητούσε αυτονομία από το Βατικανό. Εξάλλου μέρος των αντιθέσεων στο εν λόγω ανέδειξαν το σχίσμα.
Δεν είναι τυχαίο ότι η Αναγέννηση, ήρθε στη Δυτική Φεουδαρχία μετά το πλιάτσικο που έγινε στο Νέο Κόσμο.
Όχι δεν είμαστε Περήφανοι που είμαστε Ευρωπαίοι και κάποια στιγμή θα το πληρώσουμε πολύ ακριβά, γιατί να ξέρετε όλα εδώ πληρώνονται!!!
Πριν ολοκληρώσουμε το σκεπτικό τα εγκλήματα του Κολόμβου ξεπερνού κάθε φαντασία(και δεν ήταν ο μόνος, στο μέλλον είχαμε τους Κονκισταδόρες, τους Κορτέζ, Πιθάρο, Βάσκο ντε Γκάμα, Αμέριγκο Βεσπούτσι και άλλους «Λεβέντες» που εξαΰλωσαν πολιτισμούς πολύ ανώτερους από τον Ευρωπαϊκό), να θυμίσουμε ότι η Ανατολή έχασε το παιχνίδι επειδή δεν ασχολήθηκε ποτέ με το νέο κόσμο, είχε επαναπαυθεί στην Ανατολή και την ενδιέφερε να κατακτηθεί η χωρίς πόρους Δυτική Ευρώπη.