Το νέου τύπου ασφαλιστικό ξεθεμελίωμα

Στην Ολλανδία το ασφαλιστικό σύστημα βρίσκεται στα πρόθυρα νευρικής κρίσης, στη Σουηδία και στη Δανία, διέρχεται παρατεταμένης κρίσης και στον Καναδά τα πράγματα στενεύουν πολύ για την απρόσκοπτη, ανεμπόδιστη και αδιατάρακτη συνέχιση παροχής, τόσο του συνταξιοδοτικού προγράμματος, όσο και της κοινωνικής προνοιακής πολιτικής που ακολουθούνταν τα τελευταία χρόνια και φυσικά ήταν κατά πολύ κουτσουρεμένη από αυτήν της μεταπολεμικής περιόδου.

Όμως πρόκειται για τον Καπιταλιστικό κόσμο να σημειώσουμε εδώ πέρα, γιατί έχουν βγει στα κεραμίδια όλοι οι οπαδοί του Friedrich Hayek και του Milton Friedman, δηλαδή αυτοί που έφτιαξαν το συνταξιοδοτικό στη Χιλή κάνοντας το άσπρο μαύρο και το ανάποδο.
Ο Καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής, με όποιο σύστημα διαχείρισης θα οδηγηθεί μαθηματικά στην χρεοκοπία όπως ακριβώς έγινε και με τη Φεουδαρχία και την προγενέστερη της Φεουδαρχίας Δουλοκτησία και δεν το λέμε συνθηματολογικά(αυτή η συνθηματολογία δηλαδή, δεν μπορεί να αποδείξει και πολλά πράγματα, αφού κινητοποιεί τη συγκίνηση και όλα τα εξαρτημένα αντανακλαστικά) κι αυτό θα πραγματοποιηθεί γιατί όσο κι αν απεχθάνεται ο Καπιταλισμός τον θυσαυρισμό στις λειτουργίες του χρήματος, άλλο τόσο τον χρησιμοποιεί ως μαξιλαράκι μέσω των μεγάλων επενδυτικών Funds, που πολλά από αυτά επέρχονται με σύνθετα και δομημένα ομολογιακά δάνεια, ενώ κρύβονται και στις επενδυτικές ρήτρες των σύνθετων και των πολλαπλώς δομημένων αμοιβαίων κεφαλαίων.
Οι βασικές αντιθέσεις του Καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής καταλήγουν στο συμπέρασμα που οι μαθητές της Α’ του Δημοτικού θα το καταλάβαιναν εξαρχής, αν τους τις έδειχνε κάποιος Δάσκαλος τους, στο πως παράγεται και το πόσο αναγκαίο είναι το ικανό ποσοστό κέρδους στην λεγόμενη «ελεύθερη αγορά» της πλήρους ανελευθερίας.  Πως όταν δεν υπάρχει αυτό, άμεσα και στο συγκεκριμένο χρονικό διάστημα που απαιτείται, τόσο η υπερ-συσσώρευση κεφαλαίων θα μπλοκάρει το σύστημα και γι αυτό δεν υπάρχει γιατριά.
Πάμε παρακάτω, στο δια ταύτα δλδ, που αφορά τα συνταξιοδοτικά και ασφαλιστικά δικαιώματα που σε ολόκληρο τον Καπιταλιστικό κόσμο,  θα συρρικνώνονται νομοτελειακά από τούδε και στο εξής, όσο τα κρισιακά φαινόμενα θα κάνουν κύκλους υπο τη μορφή βρόγχων, όπως τα βαρομετρικά χαμηλά καταλήγοντας στο κέντρο ως κατακλυσμιαίο φαινόμενο αλλά πάντα με στόχο στον ίδιο τον ασφαλισμένο και τον συνταξιούχο.

Το Καπιταλιστικό σύστημα που θέλει σώνει και καλά, δια της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής να αναπαράγεται το ικανό ποσοστό κέρδους που κάθε φορά, νομοτελειακά θα είναι και μικρότερο με σκοπό να το διασφαλίσει, θα το κάνει με κάθε ικανό μέσο και πρόσφορο τρόπο με αποτέλεσμα να μην υπάρχει λύση, Το μέλλον είναι οι μειώσεις των συντάξεων(παντού και μιλάμε για πραγματικές και όχι ονομαστικές μειώσεις), οι πραγματικές και όχι ονομαστικές αυξήσεις των εισφορών(μην ξεχνάμε ότι ζούμε στην εποχή της ανταλλαγής των κεφαλαίων και όχι τόσο των εμπορευμάτων) και τέλος το μεικτό σύστημα κοινωνικής πρόνοιας που θα στηρίζεται στα αλήστου μνήμης μοντέλα με το γνωστό πεντάευρω για εισαγωγή στα νοσοκομεία, η στην εισαγωγή του τρίτου πυλώνα της κοινωνικής ασφάλισης που είναι οι μεγάλες ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες, τόσο τοπικής έκφρασης, όσο και πολυεθνικής, που δεν διασφαλίζουν καμία βιωσιμότητα τόσο στον ίδιο τους τον εαυτό, όσο και στις αποθηκεμένες εισφορές….

Ένα από τα μέτρα για να ξεπλύνει τα λιμνάζοντα του κεφάλαια(μιλάμε για αυτά του μεγάλου κεφαλαίου), είναι να βάλει σε στόχο και σε κίνηση τις λιμνάζοντες καταθέσεις των «φτωχομεσσαίων» στρωμάτων, καθώς και τα επενδυτικά προγράμματα των αμοιβαίων κεφαλαίων που είναι επενδεδυμένα τα Ασφαλιστικά Ταμεία της Υφηλίου με τα αρνητικά επιτόκια, θα κάνουν τα αποθεματικά τους με όρους «τρέλας και κορδέλας» από πολύ δυνατά σχεδόν αδύναμα και σε μικρές Καπιταλιστικές Οικονομίες όπως της δικής μας θα τα εξαϋλώσουν….

Πριν ολοκληρώσουμε το παρών άρθρο, να σας θυμίσουμε ότι επί σοσιαλισμού τέτοια θέματα, ούτε υπήρχαν, ούτε θα υπήρχαν και στο μέλλον, ανεξαρτήτως Καπιταλιστικών Κρίσεων και των αντίμετρων που θα έπαιρναν οι «σοφοί» Οικονομολόγοι του συστήματος για να διασώσουν το ικανό ποσοστό κερδοφορίας, γιατί το κομμάτι της υπεραξίας(δηλαδή του κέρδους) γίνονταν κοινωνικό προϊόν μέσα από την ίδια την παραγωγική διαδικασία, τις σχέσεις και τον τρόπο Παραγωγής….

 

Αρθρογράφος RCTeam

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s