Φαντάστηκε ένα κόσμο χωρίς ιδιοκτησία

Δεν υπήρξαμε ουδέποτε φαν των The Beatles, ούτε του είδους που πρέσβευαν ως πρωτοπόρους, γνωρίζοντας πως δεν ήταν ούτε οι μόνοι, ούτε αυτοί που έπαιξαν πρώτοι jangle pop και garage rock τόσο στη Βρετανία και το Liverpool απ΄όπου κατάγονταν, όσο και από τις άλλους δύο μεγάλους πυλώνες του ηλεκτρικού ήχου και της ποπ ΗΠΑ και Αυστραλία. Παρότι υπερτιμημένοι ήταν σπουδαίοι, ήταν πολύ σπουδαιότεροι σε όλα τα επίπεδα από πολλά δημοφιλή σχήματα της εποχής τους, τόσο στην ποπ, όσο και στο ροκ εντ ρολ κι όλα αυτά, αποκλειστικά λόγω του John Lennon. Μιας τεράστιας προσωπικότητας που έδινε άλλο αέρα με την προσθήκη των δικών του συνθέσεων στις σχεδόν αδιάφορες, έως και χαζοχαρούμενες των υπολοίπων και ειδικά του Mc Cartney που έγινε και Sir(τι σχέση έχει το rock n roll με την παραπάνω ιδιότητα);

Οι δυο πιο σπουδαίοι δίσκοι των σκαθαριών ήταν καθαρά υπόθεση αυτού που με κάθε τρόπο ήθελε να οδηγήσει τα εν λόγω σε ένα δρόμο περισσότερο στοχαστικό και πολιτικοποιημένο. Το White Album & SgtPepper’s Lonely Hearts Club Band, μαζί με το single Back in the USSR, αποτέλεσαν ουσιαστικά,για να μην πούμε κατ΄αποκλειστικότητα, μια παρέμβαση του John Lennon. Φυσικά η σχέση του με το σχήμα δε θα μπορούσε να συνεχιστεί εφόσον ο εν λόγω συνεχώς αναζητούσε νέους δρόμους, τόσο στη μουσική, όσο και στο περιεχόμενο των στοίχων που ολοένα και πιο δυνατά εισέρχονταν στο χώρο της σοσιαλιστικής σκέψης και του αθεϊσμού.

Μια μέρα σαν σήμερα το 1980 δολοφονήθηκε από έναν οπαδό των Beatles αφήνοντας εκτός από την τελευταία του πνοή ένα μέλλον από ατομικές συνθέσεις που συνεχώς αναζητούσαν τρόπους και διεξόδους σε ένα στοχασμό που ήδη είχε εκδηλωθεί από το αριστουργηματικό imagine που ουσιαστικά αμφισβητούσε όλα τα εκμεταλλευτικά συστήματα τοτινά και αλλά και των προγενέστερα χτυπώντας στην καρδιά τη φύση της ατομικής ιδιοκτησίας