Κορώνα στα Κεφάλαια

coronavirusΟ Ιός της υπερσυσσώρευσης κεφαλαίων ξέσπασε το 2008, ενώ τα σημάδια του είχαν εμφανιστεί πολύ νωρίτερα ως αποτέλεσμα των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής και των βασικών του αντιθέσεων που έκτοτε έφερε περιόδους αναιμικής ανάπτυξης, οι οποίες ανέκαθεν δεν έλυναν το πρόβλημα μετατοπίζοντας το, περιμένοντας όλοι τη νέα κρίση που και πότε θα χτυπήσει μέσα στο 2020 το νωρίτερο, η στο 2021 το αργότερο.

Κι αν την κρίση του 2008 την αντιμετώπισαν οικονομίες όπως της Ρωσίας η της Κίνας και μια νόσος των πουλερικών, η γρίπη Η1Ν1, για να μην προχωρήσει σε κραχ, τώρα ειδικά με «θύμα» την ίδια την Κίνα, μέσα από ένα τυχαίο γεγονός να έρχεται να σώζει ξανά ολόκληρο το καπιταλιστικό οικοδόμημα από τα χειρότερα με έναν ιό, που πολλοί μέσω της «αφέλειας» τους, η κυρίως μέσω της «ημιμάθειας» τους θεωρούν ότι σχεδόν εκμηδενίστηκε οικονομικά.

Ο Κοροναϊός αν είχε την αναλογία της εποχικής γρίπης όπως εκδηλώθηκε στη χώρα μας τον τελευταίο μήνα, αν αυτός υποθετικά εκδηλώνονταν στην Κίνα, με τον αριθμό, την αναλογία πληθυσμού και θυμάτων της Κίνας θα μιλούσαμε για πάνω από 9.500 και όχι 2,300 θύματα που έχουν υποκύψει αυτή τη στιγμή από τον COVID 19.

Δεν θα μπούμε στη διαδικασία να αναζητήσουμε τους θύτες η τα θύματα σε επίπεδο κρατών, εταιρειών κλπ με όρους συνωμοσιολογίας(Αγκάθα Κρίστι κλπ), αν δηλαδή είναι αποτέλεσμα βιολογικού, η όχι πολέμου, αν είναι εργαστηριακό δημιούργημα κλπ, εξάλλου δεν είμαστε ντεντέκτιβ και δεν είναι εκεί το ζητούμενο, αλλά στο πως θα διατηρηθεί η ζωή μας ψύχραιμη ειδικά στο επόμενο διάστημα που πλησιάζει η Άνοιξη και θα υπάρξει αναγκαστική ύφεση του φαινομένου, σε ένα ιό ο οποίος έχει πολύ πιο ήπια συμπτωματολογία από τον Η1Ν1 αλλά ακόμα και από την εποχική γρίπη.

Αυτό που μπορούμε να πούμε και να δούμε είναι, αν τελικά αυτό τελικά ωφέλησε η όχι τον καπιταλισμό(που μπορεί να μας θεωρεί αναλώσιμους, αλλά μας θέλει κι όλας ως καταναλωτές), μιας και με την διάδοση του, πάγωσε μεγάλο μέρος της παραγωγής στην Κίνα και αλλού, έφερε δυο σωτήρια αποτελέσματα για τον εν λόγω έστω και προσωρινά, όπως είχε κάνει και ο Η1Ν1 το 2009, μόνο πως αυτός είχε 500.000 θύματα ανά τον κόσμο κι αν θέλετε τη γνώμη μας δεν θα φτάσουμε ούτε στο 1/20 των θυμάτων του τελευταίου. Ποια όμως είναι αυτά τα αποτελέσματα που βοηθούν τον καπιταλισμό;

α) Το πάγωμα της παραγωγής και των μεταφορών προϊόντων, υπηρεσιών, εργατικού δυναμικού και κεφαλαίων και

β) Το ξεστοκάρισμα από παντού κυρίως στη βιομηχανία τροφίμων, φαρμάκων, ειδών πρώτης ανάγκης, αλλά και βιομηχανικών προϊόντων ειδικά αυτών που σε κρατούν ζωντανό για μακρύ χρονικό διάστημα εντός των τειχών καθώς και υπηρεσιών.

Δεν είμαστε στην εποχή που ένας ιός ξέφευγε από κάπου και μεταδίδονταν από λεγεωνάριους,  περιηγητές, η πολεμιστές σταυροφόρους κλπ που γύριζαν από μια σταυροφορία και κολλούσαν το σύμπαν στην περιοχή τους χωρίς να ξέρει κανείς τι είναι, μιας και δεν υπήρχαν ούτε η επιστήμες, ούτε τα μέτρα, ούτε τα τεχνολογικά μέσα για να αντιμετωπιστούν τέτοιου είδους φαινόμενα. Μετά τον SARS, H1N1 και COVID 19 και τα τυχών θύματα που πιθανόν να προκύψουν, θα έχουμε ακόμα πιο ανεπτυγμένους τρόπους προσπάθειας αντιμετώπισης φαινομένων, με την ελπίδα να μην έχουμε κάθε τρεις και λίγο, όταν ο Καπιταλισμός ασθενεί νεότερα!!!

Γιάννης Κορδάτος ο μέγιστος επιστήμονας

Σαν σήμερα 1.2.1891 γεννήθηκε στη Ζαγορά Πηλίου, το μεγαλύτερο θεωρητικό κεφάλι και κεφάλαιο της νεοελληνικής ιστορίας ο Γιάνης Κορδάτος . Βαθύτατος γνώστης της ιστορίας(αν και αυτοδίδακτος), κοινωνιολόγος, ιστορικός και νομικός(εξάλλου ήταν απόφοιτος της νομικής), υπήρξε μελετητής της προγενέστερης ιστορικής σχολής των Κωνσταντίνου Σάθα,  Αθανάσιου Παπαδόπουλου – Κεραμέα και Μανουήλ Γεδεών, χωρίς όμως να σταθεί σοβαρά μόνο σε αυτούς. Στην πραγματικότητα τους ξεπέρασε κατά πολύ όλους τους(αφήνοντας τους μόνο στους σοβαρούς μελετητές που δεν άντεχαν άλλο την λογική των αντιεπιστημονικών αφηγήσεων των Ζαμπέλιου και Παπαρηγόπουλου).           Ο τεράστιος Γιάννης Κορδάτος, πήγε έτη φωτός μπροστά την ιστορία, εκτοξεύοντας την εκεί που ανήκει στην επιστήμη και όχι στα μονοπάτια των εθνικιστικών και άλλου είδους μεταφυσικών ψευδαισθήσεων που ούδε μια σχέση έχουν με τον πατριωτισμό, εμβολιάζοντας την ίδια την ιστορία(αρχαία και νεότερη), με την μεγαλύτερη ανθρωπιστική επιστήμη της ανθρωπότητας τον ιστορικό και διαλεκτικό υλισμό, όχι μόνο ως ένα εργαλείο μελέτης και ερμηνείας, αλλά ως κοινωνικό, οικονομικό και πολιτιστικό γίγνεσθαι που συνεχώς εξελίσσεται και διαρκώς μεταλάσσεται κάτω από τις σχέσεις παραγωγής που επενεργούν αναγκαστικά και ως προέκταση, στις κοινωνικές σχέσεις.

Η ιστορία είναι μια σοβαρή επιστήμη για να την χρησιμοποιούν οι τυχοδιώκτες της εξουσίας και να την γράφουν οι ιστορικοί τους ως υπαλληλικό προσωπικό, διανθισμένη με ψέμματα και παραμυθολογικές προεκτάσεις που θα λειτουργούν μέσα στα πλαίσια της αναγκαιότητας για την στέρεη ύπαρξη του κράτους ως μηχανισμού κοινωνικής καταπίεσης που οι πρώτοι θέλουν να επιβάλουν.
Η ιστορία δεν είναι μια συρραφή γεγονότων που αναδείχνουν την έπαρση μας, λέγοντας πόσο σημαντικοί είμαστε για να έχουμε συνοχή ταΐζοντας με ψευδή στοιχεία όπως η σχολή Παπαρρηγόπουλου στο τότε νεοσύστατο νεοελληνικό έθνος-κράτος.
Οι εν λόγω, αλλά  και ο κατά ενάμισι αιώνα νεότερος τους Καργάκος θεωρούσαν την ιστορία αναπόσπαστο κομμάτι της τάχα μου δήθεν συνέχειας, Αρχαία Ελλάδα(παραγκωνίζοντας το γεγονός ότι σε αυτήν υπήρχαν διαφορετικές περίοδοι από την εποχή του Χαλκού μέχρι τα Ελληνιστικά χρόνια και μιλάμε για χρονολογικές αποστάσεις χιλιάδων ετών, καθώς επίσης και την ανταγωνιστική ύπαρξη των πόλεων – κρατών), «Βυζάντιο», νέο Ελληνικό κράτος, της σχολής Ζαμπέλιου και Παπαρρηγόπουλου, που ουδέ μια σχέση είχε με την πραγματική ιστορία.
Όλοι οι σοβαροί Έλληνες ιστορικοί (Σπηλιάδης, Σάθας, Η ιστορία είναι μια σοβαρή επιστήμη για να την χρησιμοποιούν οι τυχοδιώκτες της εξουσίας και να την γράφουν οι ιστορικοί τους ως μέρος της κοινωνικής καταπίεσης που οι πρώτοι θέλουν να επιβάλουν.
Η ιστορία δεν είναι μια συρραφή γεγονότων που αναδείχνουν την έπαρση μας, λέγοντας πόσο σημαντικοί είμαστε για να έχουμε συνοχή ταΐζοντας με ψευδή στοιχεία όπως η σχολή Παπαρρηγόπουλου στο τότε νεοσύστατο νεοελληνικό έθνος-κράτος.
Δυστυχώς ο μακαρίτης ο Καργάκος άνηκε σε αυτή ομάδα που θεωρούσαν την ιστορία αναπόσπαστο κομμάτι της τάχα μου δήθεν συνέχειας, αρχαία Ελλάδα, «Βυζάντιο», νέο Ελληνικό κράτος, της σχολής Ζαμπέλιου και Παπαρρηγόπουλου, που ουδέμια σχέση είχε με την πραγματική ιστορία.
Όλοι οι σοβαροί Έλληνες ιστορικοί (Σπηλιάδης, Σάθας, Κορδάτος, Άννινος, Φωτιάδης κ.ά.) και φυσικά ο μεγαλύτερος όλων Γιάνης Κορδάτος, όχι απλά έχουν παραγκωνιστεί και αποσιωπηθεί απ’ το κατεστημένο που επέβαλε το ψέμα ως ιστορική αλήθεια και συνείδηση, αλλά και τον κρύβουν κάτω απ΄το χαλί. 

Η αστική τάξη και φυσικά τα ημίφεουδαρχικά κατάλοιπα επέβαλαν στα τέλη του 19ου αιώνα τους Ζαμπέλιο και τον κατά πολύ νεότερο Παπαρρηγόπουλο, ωστόσο σήμερα τους βάζει και βγάζει από τη ναφθαλίνη όποτε και όταν τους χρειαστεί. Σήμερα μια νέα γεννιά ιστορικών, επίσης αντιεπιστημονικών προσπαθεί να εξατομικεύσει τις ιστορικές πηγές και να τις βάλει σε μια «αόσμη» κι «άγευστη» ταξική συνεργασία, χωρίς να υπάρχει καμία διαλεκτική συνοχή και κανένα ιστορικό γεγονός που να αποδείχνει τα λεγόμενα τους, μετατρέποντας το ιστορικό γεγονός σε ιστορικό συμβάν, αποθεώνοντας μεταφυσικά το τελευταίο και οι οποίοι προέκυψαν ως δυτικότροποι χωρίς να κατανοούν ότι η δύση δεν είναι ενιαία και δεν μπορεί να γίνει ποτέ μέσα σε εκμεταλλευτικά συστήματα, την εποχή του λεγόμενο εκσυχρονισμού πριν από 24 χρόνια δηλαδή.

Για να γυρίσουμε και να κλείσουμε, το έργο του μεγαλύτερου Έλληνα ιστορικού, είναι τόσο δυνατό και σπουδαίο που συνεχώς ανανεώνεται και μπορεί να ανανεωθεί με νεότερα στοιχεία που μπορεί να προκύψουν, χωρίς αυτά να έρθουν σε αντίθεση με το εν λόγω. Ο μεγάλος Γιάνης Κορδάτος έφυγε από ανακοπή καρδιάς στις 29.4.1961 στο γραφείο του, ενώ είχε τρεις εκδόσεις για παράδοση, οι οποίες εκδόθηκαν πολύ μετά το θάνατο του και σημειώνονται στο παρακάτω περιεχόμενο με *** και έντονη γραμματοσειρά και γραφή.

  • Η κατήχησις των χωρικών (Αλεξάνδρεια 1921, ως Π. Χαλκός. β’ έκδ. Αθήνα 1924)
  • Η κοινωνική σημασία της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821 (1924. δ΄ έκδ., αναθεωρ. και συμπληρωμένη 1946)
  • Νεοελληνική πολιτική ιστορία (1925)
  • Αρχαίες θρησκείες και Χριστιανισμός (1927)
  • Δημοτικισμός και λογιωτατισμός (1927· βελτιωμένη επανέκδοση ως Ιστορία του γλωσσικού μας ζητήματος, 1943)
  • Η Κομμούνα της Θεσσαλονίκης, 1342–1349 (1928)
  • Εισαγωγή εις την ιστορίαν της ελληνικής κεφαλαιοκρατίας (1930)
  • Η επανάσταση της Θεσσαλομαγνησίας το 1821 (1930)
  • Τα τελευταία χρόνια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας (1931)
  • Ο Ρήγας Φεραίος και η εποχή του (1931. αναθεωρ. επανέκδοση ως Ο Ρήγας Φεραίος και η Βαλκανική Ομοσπονδία, 1945)
  • Ιστορία του ελληνικού εργατικού κινήματος (2 τόμ., 1932. αναθεωρ. και συμπληρ. έκδοση 1956)
  • Εισαγωγή εις την νομικήν επιστήμην (1939)
  • Νέα προλεγόμενα εις τον Όμηρον (1940. αναθεωρ. και συμπληρ. έκδοση 1956)
  • Τα αρχαία ελληνικά γράμματα και η αξία τους (1940)
  • Η Σαπφώ και οι κοινωνικοί αγώνες στη Λέσβο (1945)
  • Τα σημερινά προβλήματα του ελληνικού λαού (1945)
  • Οι επεμβάσεις των Άγγλων στην Ελλάδα (1946)
  • Η αγροτική εξέγερση του Κιλελέρ (1946)
  • Ιστορία της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας (1946)
  • Η Παλαιά Διαθήκη στο φως της κριτικής (1947)
  • Ακμή και παρακμή του Βυζαντίου (1953)
  • Η αρχαία τραγωδία και κωμωδία (1954)
  • Τα Αμπελάκια και ο μύθος για το συνεταιρισμό τους (1955)
  • Ιστορία της Αρχαίας Ελλάδος (3 τόμ., 1955-1956)
  • Ιστορία της Νεώτερης Ελλάδος (5 τόμ., 1957-1959)
  • Ιστορία των Ελληνιστικών Χρόνων (1959)
  • Η Ρωμαιοκρατία στη Ελλάδα, 146 π.χ.-300 μ.Χ. (1959)
  • Μεγάλη ιστορία της Ελλάδας (13 Τόμοι). 1956–1959.
  • Ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας (2 τόμ., 1959-1960)
  • Ιστορία της επαρχίας Βόλου και Αγίας από τα αρχαία χρόνια ως τα σήμερα (1960)
  • Ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας από το 1453 ως το 1961 (2 τόμ., 1962)***
  • Σελίδες από την ιστορία του αγροτικού κινήματος στην Ελλάδα (1964. και 1973)***
  • Προοδευτικές μορφές στην Ελλάδα (1966)
  • Ιησούς Χριστός και Χριστιανισμός, (2 τόμ., 1975)***
  • Προϊστορία και ιστορία του αρχαίου αθλητισμού (περ.1980).
  • Αρθρογραφίες στην Κομμουνιστική Επιθεώρηση, 1921-1924 (2009).
  • Αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς (2010).