Γιάννης Κορδάτος ο μέγιστος επιστήμονας

Σαν σήμερα 1.2.1891 γεννήθηκε στη Ζαγορά Πηλίου, το μεγαλύτερο θεωρητικό κεφάλι και κεφάλαιο της νεοελληνικής ιστορίας ο Γιάνης Κορδάτος . Βαθύτατος γνώστης της ιστορίας(αν και αυτοδίδακτος), κοινωνιολόγος, ιστορικός και νομικός(εξάλλου ήταν απόφοιτος της νομικής), υπήρξε μελετητής της προγενέστερης ιστορικής σχολής των Κωνσταντίνου Σάθα,  Αθανάσιου Παπαδόπουλου – Κεραμέα και Μανουήλ Γεδεών, χωρίς όμως να σταθεί σοβαρά μόνο σε αυτούς. Στην πραγματικότητα τους ξεπέρασε κατά πολύ όλους τους(αφήνοντας τους μόνο στους σοβαρούς μελετητές που δεν άντεχαν άλλο την λογική των αντιεπιστημονικών αφηγήσεων των Ζαμπέλιου και Παπαρηγόπουλου).           Ο τεράστιος Γιάννης Κορδάτος, πήγε έτη φωτός μπροστά την ιστορία, εκτοξεύοντας την εκεί που ανήκει στην επιστήμη και όχι στα μονοπάτια των εθνικιστικών και άλλου είδους μεταφυσικών ψευδαισθήσεων που ούδε μια σχέση έχουν με τον πατριωτισμό, εμβολιάζοντας την ίδια την ιστορία(αρχαία και νεότερη), με την μεγαλύτερη ανθρωπιστική επιστήμη της ανθρωπότητας τον ιστορικό και διαλεκτικό υλισμό, όχι μόνο ως ένα εργαλείο μελέτης και ερμηνείας, αλλά ως κοινωνικό, οικονομικό και πολιτιστικό γίγνεσθαι που συνεχώς εξελίσσεται και διαρκώς μεταλάσσεται κάτω από τις σχέσεις παραγωγής που επενεργούν αναγκαστικά και ως προέκταση, στις κοινωνικές σχέσεις.

Η ιστορία είναι μια σοβαρή επιστήμη για να την χρησιμοποιούν οι τυχοδιώκτες της εξουσίας και να την γράφουν οι ιστορικοί τους ως υπαλληλικό προσωπικό, διανθισμένη με ψέμματα και παραμυθολογικές προεκτάσεις που θα λειτουργούν μέσα στα πλαίσια της αναγκαιότητας για την στέρεη ύπαρξη του κράτους ως μηχανισμού κοινωνικής καταπίεσης που οι πρώτοι θέλουν να επιβάλουν.
Η ιστορία δεν είναι μια συρραφή γεγονότων που αναδείχνουν την έπαρση μας, λέγοντας πόσο σημαντικοί είμαστε για να έχουμε συνοχή ταΐζοντας με ψευδή στοιχεία όπως η σχολή Παπαρρηγόπουλου στο τότε νεοσύστατο νεοελληνικό έθνος-κράτος.
Οι εν λόγω, αλλά  και ο κατά ενάμισι αιώνα νεότερος τους Καργάκος θεωρούσαν την ιστορία αναπόσπαστο κομμάτι της τάχα μου δήθεν συνέχειας, Αρχαία Ελλάδα(παραγκωνίζοντας το γεγονός ότι σε αυτήν υπήρχαν διαφορετικές περίοδοι από την εποχή του Χαλκού μέχρι τα Ελληνιστικά χρόνια και μιλάμε για χρονολογικές αποστάσεις χιλιάδων ετών, καθώς επίσης και την ανταγωνιστική ύπαρξη των πόλεων – κρατών), «Βυζάντιο», νέο Ελληνικό κράτος, της σχολής Ζαμπέλιου και Παπαρρηγόπουλου, που ουδέ μια σχέση είχε με την πραγματική ιστορία.
Όλοι οι σοβαροί Έλληνες ιστορικοί (Σπηλιάδης, Σάθας, Η ιστορία είναι μια σοβαρή επιστήμη για να την χρησιμοποιούν οι τυχοδιώκτες της εξουσίας και να την γράφουν οι ιστορικοί τους ως μέρος της κοινωνικής καταπίεσης που οι πρώτοι θέλουν να επιβάλουν.
Η ιστορία δεν είναι μια συρραφή γεγονότων που αναδείχνουν την έπαρση μας, λέγοντας πόσο σημαντικοί είμαστε για να έχουμε συνοχή ταΐζοντας με ψευδή στοιχεία όπως η σχολή Παπαρρηγόπουλου στο τότε νεοσύστατο νεοελληνικό έθνος-κράτος.
Δυστυχώς ο μακαρίτης ο Καργάκος άνηκε σε αυτή ομάδα που θεωρούσαν την ιστορία αναπόσπαστο κομμάτι της τάχα μου δήθεν συνέχειας, αρχαία Ελλάδα, «Βυζάντιο», νέο Ελληνικό κράτος, της σχολής Ζαμπέλιου και Παπαρρηγόπουλου, που ουδέμια σχέση είχε με την πραγματική ιστορία.
Όλοι οι σοβαροί Έλληνες ιστορικοί (Σπηλιάδης, Σάθας, Κορδάτος, Άννινος, Φωτιάδης κ.ά.) και φυσικά ο μεγαλύτερος όλων Γιάνης Κορδάτος, όχι απλά έχουν παραγκωνιστεί και αποσιωπηθεί απ’ το κατεστημένο που επέβαλε το ψέμα ως ιστορική αλήθεια και συνείδηση, αλλά και τον κρύβουν κάτω απ΄το χαλί. 

Η αστική τάξη και φυσικά τα ημίφεουδαρχικά κατάλοιπα επέβαλαν στα τέλη του 19ου αιώνα τους Ζαμπέλιο και τον κατά πολύ νεότερο Παπαρρηγόπουλο, ωστόσο σήμερα τους βάζει και βγάζει από τη ναφθαλίνη όποτε και όταν τους χρειαστεί. Σήμερα μια νέα γεννιά ιστορικών, επίσης αντιεπιστημονικών προσπαθεί να εξατομικεύσει τις ιστορικές πηγές και να τις βάλει σε μια «αόσμη» κι «άγευστη» ταξική συνεργασία, χωρίς να υπάρχει καμία διαλεκτική συνοχή και κανένα ιστορικό γεγονός που να αποδείχνει τα λεγόμενα τους, μετατρέποντας το ιστορικό γεγονός σε ιστορικό συμβάν, αποθεώνοντας μεταφυσικά το τελευταίο και οι οποίοι προέκυψαν ως δυτικότροποι χωρίς να κατανοούν ότι η δύση δεν είναι ενιαία και δεν μπορεί να γίνει ποτέ μέσα σε εκμεταλλευτικά συστήματα, την εποχή του λεγόμενο εκσυχρονισμού πριν από 24 χρόνια δηλαδή.

Για να γυρίσουμε και να κλείσουμε, το έργο του μεγαλύτερου Έλληνα ιστορικού, είναι τόσο δυνατό και σπουδαίο που συνεχώς ανανεώνεται και μπορεί να ανανεωθεί με νεότερα στοιχεία που μπορεί να προκύψουν, χωρίς αυτά να έρθουν σε αντίθεση με το εν λόγω. Ο μεγάλος Γιάνης Κορδάτος έφυγε από ανακοπή καρδιάς στις 29.4.1961 στο γραφείο του, ενώ είχε τρεις εκδόσεις για παράδοση, οι οποίες εκδόθηκαν πολύ μετά το θάνατο του και σημειώνονται στο παρακάτω περιεχόμενο με *** και έντονη γραμματοσειρά και γραφή.

  • Η κατήχησις των χωρικών (Αλεξάνδρεια 1921, ως Π. Χαλκός. β’ έκδ. Αθήνα 1924)
  • Η κοινωνική σημασία της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821 (1924. δ΄ έκδ., αναθεωρ. και συμπληρωμένη 1946)
  • Νεοελληνική πολιτική ιστορία (1925)
  • Αρχαίες θρησκείες και Χριστιανισμός (1927)
  • Δημοτικισμός και λογιωτατισμός (1927· βελτιωμένη επανέκδοση ως Ιστορία του γλωσσικού μας ζητήματος, 1943)
  • Η Κομμούνα της Θεσσαλονίκης, 1342–1349 (1928)
  • Εισαγωγή εις την ιστορίαν της ελληνικής κεφαλαιοκρατίας (1930)
  • Η επανάσταση της Θεσσαλομαγνησίας το 1821 (1930)
  • Τα τελευταία χρόνια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας (1931)
  • Ο Ρήγας Φεραίος και η εποχή του (1931. αναθεωρ. επανέκδοση ως Ο Ρήγας Φεραίος και η Βαλκανική Ομοσπονδία, 1945)
  • Ιστορία του ελληνικού εργατικού κινήματος (2 τόμ., 1932. αναθεωρ. και συμπληρ. έκδοση 1956)
  • Εισαγωγή εις την νομικήν επιστήμην (1939)
  • Νέα προλεγόμενα εις τον Όμηρον (1940. αναθεωρ. και συμπληρ. έκδοση 1956)
  • Τα αρχαία ελληνικά γράμματα και η αξία τους (1940)
  • Η Σαπφώ και οι κοινωνικοί αγώνες στη Λέσβο (1945)
  • Τα σημερινά προβλήματα του ελληνικού λαού (1945)
  • Οι επεμβάσεις των Άγγλων στην Ελλάδα (1946)
  • Η αγροτική εξέγερση του Κιλελέρ (1946)
  • Ιστορία της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας (1946)
  • Η Παλαιά Διαθήκη στο φως της κριτικής (1947)
  • Ακμή και παρακμή του Βυζαντίου (1953)
  • Η αρχαία τραγωδία και κωμωδία (1954)
  • Τα Αμπελάκια και ο μύθος για το συνεταιρισμό τους (1955)
  • Ιστορία της Αρχαίας Ελλάδος (3 τόμ., 1955-1956)
  • Ιστορία της Νεώτερης Ελλάδος (5 τόμ., 1957-1959)
  • Ιστορία των Ελληνιστικών Χρόνων (1959)
  • Η Ρωμαιοκρατία στη Ελλάδα, 146 π.χ.-300 μ.Χ. (1959)
  • Μεγάλη ιστορία της Ελλάδας (13 Τόμοι). 1956–1959.
  • Ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας (2 τόμ., 1959-1960)
  • Ιστορία της επαρχίας Βόλου και Αγίας από τα αρχαία χρόνια ως τα σήμερα (1960)
  • Ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας από το 1453 ως το 1961 (2 τόμ., 1962)***
  • Σελίδες από την ιστορία του αγροτικού κινήματος στην Ελλάδα (1964. και 1973)***
  • Προοδευτικές μορφές στην Ελλάδα (1966)
  • Ιησούς Χριστός και Χριστιανισμός, (2 τόμ., 1975)***
  • Προϊστορία και ιστορία του αρχαίου αθλητισμού (περ.1980).
  • Αρθρογραφίες στην Κομμουνιστική Επιθεώρηση, 1921-1924 (2009).
  • Αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς (2010).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s