Η Κινηματογραφική Νοσταλγία που σε λυγά συθέμελα

Κινηματογραφική Νοσταλγία, αλλά και νοσταλγία της ζωής που ξέραμε και μάλλον θα αργήσει να ξαναγυρίσει απ΄ότι φαίνεται, ξεπερνώντας τις αρχικές προβλέψεις για μήνα η και δίμηνο(ίδωμεν).
Αν πραγματικά τελειώσουμε νωρίς με το θηρίο, φέτος που συμπληρώνονται 75 Χρόνια από το τέλος του μεγάλου πατριωτικού πολέμου και φυσικά του Β’ΠΠ, θα ήταν ευχής έργο να ξαναδούμε μερικά από τα σπουδαιότερα φιλμ του παγκόσμιου κινηματογράφου, όχι στα laptop, αλλά σε αίθουσες γεμμάτες.
Κολατόζοφ, Ταρκόφσκι, Τσουχράι, Κλίμοφ, Σέπτικο, Ρομ, Μπόντραρτσουκ,Σακχαναράζοφ, γιγαντιαία ονόματα, που είναι ταυτόσημα με τα βασικά θεμέλια και τις κολόνες όλου του υλικού κόσμου του Κινηματογράφου, σε όλο τον γήινο κόσμο και ειδικά σε εμάς τους σινεφιλ προξενούν ακατέργαστο και αξεπέραστο ΔΕΟΣ, που δε μπορεί να δημιουργήσει καμία άλλη συνθήκη, παρά μόνο ο πραγματικός Κινηματογράφος. Μερικές δε από αυτές τις ταινίες, είναι μέσα στις 50 καλύτερες ταινίες όλων των εποχών (Παιδικά Χρόνια του Ιβάν, Όταν πετούν οι Γερανοί, Έλα να δεις, Συνήθης Φασισμός, Η μπαλάντα του Στρατιώτη), ΕΔΩ Η ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ ΣΕ ΤΑΡΑΚΟΥΝΑΕΙ ΣΥΘΕΜΕΛΑ, αν δε λυγάς και δε πέφτεις σε λυγμούς, δεν μπορείς να δεις τη ζωή με καθαρό μάτι. Αυτός είναι και ο ρόλος του Σινεμά, να σου γεννάει ερωτήματα, να σου λύνει απορίες, να σου ανοίγει τους αισθητικούς και ηθικούς σου ορίζοντες, να σε ανεβάζει επίπεδο, να σου μαθαίνει τη ζωή σε συνθήκες όπως τις σημερινές, όπου το συλλογικό πνεύμα νικάει το φόβο και την αυτοσυντήρηση εις βάρος του συνόλου.
Αυτή είναι και η αξία της τέχνης να σε εξανθρωπίζει ακόμα περισσότερο, από τον Homo Uganus…..