Επιχείρηση Bagration 22-23.6.1944, η επιχείρηση Απελευθέρωσης της ΣΣΔ της Λευκορωσίας

Η 22 του Ιούνη του 1944, ήταν η ημερομηνία που ο Κόκκινος Στρατός εξαπέλυσε τη μεγαλύτερη στρατιωτική αντεπίθεση που γνώρισε μέχρι σήμερα η ανθρώπινη ιστορία και η ονομασία της είχε τον κωδικό Επιχείρηση Μπαγκρατίον. Την ίδια στιγμή, τόσο στη Δυτική Ουκρανία, όσο και στο μέτωπο της Βαλτικής, καθώς και γύρω από την περιοχή της Καρελίας συνεχίζονταν αμείωτα οι επιχειρήσεις απελευθέρωσης περιοχών της υπό κατοχή Δυτικής ΕΣΣΔ.
Σε όλο το μήκος του Ανατολικού Μετώπου συγκεντρώθηκαν σε αμυντική γραμμή από την πλευρά των Ναζί 3.800.000 στρατιώτες, 2500 Άρματα μάχης 16.000 Πυροβόλα & 1.500 Αεροπλάνα, δηλαδή αριθμούσαν 170 Μεραρχίες, σε σύνολο 248 από αυτές που είχαν απομείνει, όπου σε συνολικό αριθμό κι αθροιστικά όλες μαζί, αριθμούσαν 4.900.000 το έμψυχο δυναμικό της Βέρμαχτ, αλλά και των Βάφεν ες-ες.
Παρά την βαριά ήττα των Γερμανών Ναζί στην Επιχείρηση της απελευθέρωσης της Ουκρανίας, (όπου έχασαν 118 Μεραρχίες το Φθινόπωρο του 1943 και χωρίς να υπολογίζεται η φθορά που υπέστησαν το Καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς στο Κουρσκ), στο Ανατολικό Μέτωπο, το εναπομείναν βασικό μέτωπο των Ναζί σε όλη της τη γραμμή είχε συγκεντρώσει το πάνω από το 61% των δυνάμεων τους δηλαδή 3,000.000 έμψυχο δυναμικό.
Από τα 3.000.000 μόνο το 1.200.000 βρίσκονταν στην περιοχή της Λευκορωσίας, το άλλο 1.000.000 στη περιοχή της Β. Δυτικής Ουκρανίας που ακόμα κρατούσε την περιοχή γύρω από το Λβοφ, ήταν συγκοινωνούντα δοχεία μεταφοράς υλικού πολέμου, ενώ η ομάδα στρατιών Βορράς είχε γύρω στις 800.000 στρατιώτες όπου κι αυτοί είχαν επαφή με τις μονάδες του Μόντελ.
Επειδή το Βορειοδυτικό μέτωπο της Ουκρανίας, είναι σύνορο με τη Λευκορωσία οι 52 μεραρχίες της πρώτης και οι 65 της δεύτερης είχαν τη δυνατότητα να αλληλοσυμπληρωθούν. Έτσι λοπόν το εγχείρημα για τον Κόκκινο Στρατό δεν ήταν μια εύκολη διαδικασία και ο εν λόγω τις έβλεπε σαν μια ενιαία οντότητα, εξάλλου στις επιχειρήσεις της Ουκρανίας, είχε περικυκλώσει με το 1ο Ουκρανικό και 2ο Ουκρανικό Μέτωπο των Κόνιεφ καΙ Γερεμένκο, την ομάδα Στρατιών Νότος.
Θα ήταν άτοπο λοιπόν, σε αυτό το μικρό σημείο του χάρτη να απομονώσουμε την επιχείρηση Μπαγκρατίον, ως ανεξάρτητη από τις άλλες. Μπορεί μέχρι το τέλος του Ιούλη του 1944 να είχε απελευθερώσει ολόκληρη τη ΣΣΔ της Λευκορωσίας, αλλά δεν ήταν ξεκομμένη επιχείρηση από τις υπόλοιπες, άσχετα αν από αυτήν εξαρτήθηκε ολόκληρη η εκκαθάριση του εδάφους της ΕΣΣΔ, ήταν δηλαδή η κύρια συμπαρασύροντας τόσο τα μέτωπα της Βάλτικής, όσο και της Ουκρανίας και αυτό την έκανε τόσο σπουδαία.
Ας δούμε όμως τι συγκέντρωσε και ο Κόκκινος Στρατός την 22η του Ιούνη του 1944 από άποψη δυνάμεων και δύναμη πυρός μόνο στο έδαφος της Λευκορωσίας, οι αριθμοί είναι τρομακτικοί.
2.400.000 Στρατιώτες, 36.000 πυροβόλα και όλμοι κάθε τύπου, 5000 άρματα μάχης, υπό τη διοίκηση του Ρόντμιστροφ και 5000 αεροσκάφη, όπου συνέδραμαν σε ένα μέτωπο 1000 χλμ με βάθος 600 χλμ για περίπου δύο μήνες.
Στα Τέσσερα Μέτωπα της Λευκορωσίας τον κεντρικό σχεδιασμό τον είχε η ΣΤΑΒΚΑ υπό τους Βασιλιεφσκι & Ζούκοφ σε συνεννόηση με τον βασικό συντονιστή της στο πεδίο της Μάχης τον ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΣΤΡΑΤΑΡΧΗ Κωνσταντίν-Κωνσταντίνοβιτς Ροκοσόφσκι όπου ήγούνταν και του πρώτου Λευκορώσικου Μετώπου.
Οι άλλοι τρεις ήταν οι Ιβάν Τσερνιακόφσκι, Γκεόργκι Ζαχάροφ και μια από τις μεγαλύτερες ιδοφυΐες της παγκόσμιας στρατιωτικής ιστορίας διαχρονικά, ο Ιβάν Μπαγκραμιάν.
Απέναντι είχε την «Ομάδα Στρατιών» υπό τη Διοίκηση του Στρατάρχη Μόντελ(τον ίσως σπουδαιότερο από τους εναπομείναντες της Βέρμαχτ) και που αποτελούνταν από την 2η, 9η, 4η και 3η Στρατιά Πάντσερ με 1.200.000 στρατιώτες, 1500 άρματα μάχης 8000 πυροβόλα και 800 αεροπλάνα.
Η Επιχείρηση Μπαγκρατίον ονομάστηκε έτσι, προς τιμή του ήρωα του Πατριωτικού Πολέμου του 1812, Πιότρ Μπαγκρατιόν και έληξε ολοσχερώς στα τέλη του Αυγούστου του 1944 με την ανακατάληψη και των τελευταίων χωριών της ΣΣΔ της Λεκορωσίας, όπου το μεγαλύτερο μέρος είχε ανακαταληφθεί ήδη ένα μήνα νωρίτερα.
Η επιχείρηση Μπαγκρατίον άνοιξε ουσιαστικά την πόρτα στην επέλαση του Κόκκινου Στρατού στην καρδιά του Κτήνους και την ήττα του το Μάη του 1945.

Οι πάσης φύσης ιοί και η σχέση τους με την πανίδα οικόσιτη και μη

Για να τελειώνουμε με τα παραμυθάκια και τις κακής κοπής συνωμοσιολογίες (βασικά ούτε καλής κοπής υπάρχουν), όλες αυτές στηρίζονται στη μεταφυσική στο συμβάν το οποίο δεν ερμηνεύτηκε επιστημονικά…
Στις πηγές είτε στην ιστορία, είτε σε οποιαδήποτε επιστήμη σημασία έχει μόνο το ιστορικά καταγεγραμμένο και τεκμηριωμένο(απ’ όλες τις απόψεις) γεγονός, τα επίσημα έγγραφα και ντοκουμέντα, τα υπόλοιπα αποτελούν μέρος μιας διαμορφούμενης κοινωνικής σχιζοφρένειας, ανήκουν στη σφαίρα της ψυχοπαθολογίας και χρήζουν ειδικής μελέτης.
Οι κορωνοϊοί υπάρχουν εκατομμύρια χρόνια και ήρθαν όπως όλες οι ασθένειες του ανώτερου και κατώτερου αναπνευστικού, αλλά και όλες οι ιώσεις από τότε που εξημερώθηκαν τα ζώα. Οι αθώοι και πραγματικά χρήσιμοι ιοί που ζούσαν κυρίως στα έντερα τους ξέφυγαν από αυτά μέσω των περιττωμάτων και εισήλθαν στο δικό μας κόσμο κάνοντας τους επικίνδυνους γιατί πολύ απλά βρίσκονταν σε άλλο άσχετο περιβάλλον με αποτέλεσμα να βρίσκονται σε σύγχυση. Όταν ένας ιός είναι αλλού γι αλλού, προσπαθεί να προσαρμοστεί, ωστόσο όμως δεν είναι ακριβώς ζωντανός οργανισμός αλλά πρωτεΐνη με RNA( ριβονουκλεϊκό οξύ), νερό και λίπος στο περίβλημα του.
Λειτουργεί όπως θα λειτουργούσε στο περιβάλλον του εντέρου όταν βρεθεί σε περιβάλλον ξενιστή, εισβάλει στον οργανισμό από τις εισόδους του και κάνει μίτωση μέσα στο κύτταρο που θα εισέλθει απελευθερώνοντας νέα παράγωγα που κάνουν ακριβώς αυτό που θα έκαναν και στο έντερο του προερχόμενου φορέα τους.
Πως όμως κάνει μίτωση όταν το RNA δεν είναι DNA;
Ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, το RNA δρα ως ένας «ενδιάμεσος» μεταξύ του DNA, που είναι το «μόριο αποθήκευσης» της γενετικής πληροφορίας και της πρωτεΐνης, που είναι ο καθαυτός «εκτελεστής» της γενετικής πληροφορίας, δηλαδή το μόριο δια του οποίου η πληροφορία γίνεται συγκεκριμένη δράση και εδώ κρύβεται όλη η ουσία που παραπάνω λίγο πριν αναφέραμε.
Πάμε παρακάτω, το ολοκληρωμένο μόριο του RNA σε αντίθεση με το μόριο του DNA, δεν αποτελείται από δύο παράλληλες πολυνουκλεοτιδικές αλυσίδες, αλλά από μόνο μία αλυσίδα και οι αζωτούχες βάσεις του RNA είναι οι εξής τέσσερις: Αδενίνη, Ουρακίλη (αντί για Θυμίνη του DNA), Κυτοσίνη, Γουανίνη(οι οπαδοί της επίπεδης γης, των Ανουνάκι, των εξωγήινων και της Βίβλου, θα μας έλεγαν για την Ουχάν με όχημα τη σοφιστική).
Η πλειοψηφία λοιπόν των ιών, όπως είναι οι διάφοροι ιοί της γρίπης, οι κορωνοϊοί, ακόμα και ο ιός του A.I.D.S (ο γνωστός H.I.V.), οι οποίοι δεν έχουν ως «μόριο αποθήκευσης» της γενετικής πληροφορίας το DNA, αλλά το RNA.
Τα βιοχημικά εργαστήρια ανά τον κόσμο μελετούν τα ζώα και τις μεταλλάξεις που μπορεί να γίνονται ακόμα και στα οικόσιτα. Κατά την ταπεινή μας γνώμη καλώς τα μελετούν ακόμα και τα οικόσιτα. Δε συζητάμε για τα άλλα, μιας και με πολλά από αυτά πλέον και λόγω της αύξησης του πληθυσμού και κατάργησης του ζωτικού τους χώρου, εισβάλουμε ολοένα σε αυτόν. Είναι λοιπόν αναγκαιότητα να παρατηρούμε τους ιούς κάθε ζώου, γιατί μόνο έτσι θα απομονώσουμε τις ασθένειες του μέλλοντος, που μπορεί να είναι πολύ πιο πολύπλοκες από τον Κορωνοϊό. Όσον αφορά τώρα τη σχέση μας με τα οικόσιτα που ο ανεκδιήγητος δυτικός πολιτισμός(ελέω σύγχρονου καπιταλισμού φυσικά) τα μαντρώνει σε κλειστούς χώρους με αποτέλεσμα να έχουμε μεταλλάξεις στο εντερικό τους σύστημα καθώς τρέφονται ακίνητα και με χιλιάδες αντιβιώσεις που αλλάζουν τη χλωρίδα του εν λόγω με αποτέλεσμα όλα τα παραπάνω, εκεί πρέπει να γίνεται ακόμα μεγαλύτερος έλεγχος.
Στην Ασία η Πάπια είναι ένα εξαιρετικό έδεσμα το οποίο είναι ένα από τα πιο επικίνδυνα(ο ιός της γρίπης από εκεί ξεκίνησε), όπως και όλα τα πτηνά, έχουν άλλον εντερικό σύστημα, πολλά δε από αυτά δεν έχουν νεφρά και τα περιττώματα τους είναι ωρολογιακή βόμβα για μας.
Τέλος καλώς ερευνούσαν στην Κίνα της νυχτερίδες για να βρεθεί αντίδοτο γίνονταν γιατί σε όλη την Ασία, ειδικά στην νότιο Ανατολική οι εν λόγω αποτελούν μια πρώτης τάξεως και μάλιστα σε μεγάλη κλίματα τροφή….
Καλώς κάνουν παντού, άσχετα αν λόγω καπιταλισμού δηλαδή λόγω του ικανού ποσοστού κέρδους ψάχνουν συνεχώς για εμβόλια, δυστυχώς δεν είμαστε Σοβιετική Ένωση, αλλά καπιταλιστική Ευρώπαϊκή Ένωση, με όλα τα αρνητικά της στην πρώτη γραμμή.
Αυτά για την ώρα γιατί θα έχουμε πολύ δρόμο ακόμα ειδικά μετά το Σεπτέμβρη που τα πράγματα και ελέω ιού της γρίπης και ελέω COVID 19(που έχουν βρεθεί 11 στελέχη του και τα περισσότερα από αυτά δεν ήταν από νυχτερίδες, αλλά από άλλα είδη πουλερικών, ούτε φυσικά έχουν κάποια σχέση με τα 5G) και είναι πλέον αξίωμα ότι δεν προήλθαν από την Κίνα παρά μόνο δύο εξ αυτών, για τους λόγους που αναφέραμε, καλό θα ήταν να προχωρήσουμε όλοι στην λήψη για δική μας προστασίας και στο αντιγριπικό και φυσικά στο εμβόλιο του πνευμονιόκοκκου.

Πότε ξεκίνησε πραγματικά η επανάσταση του 1821

Μετά τον Κορωναϊό, θα έρθει ο Χανταϊός ένας ιος του πολέμου της Κορέας, μετά θα βρεθεί και κανένας από την εποχή των δεινοσαύρων και κάθε έξι μήνες θα έχουμε εγκλεισμούς και θα είμαστε Φρόνιμοι!!!
Ας μας ονομάσουν κι έγκλειστους Φρονιμίτες με μισθούς των 250€ και πολλά λέμε….
Ένας κόσμος όμορφος Αγγελικά πλασμένος, που μερικοί αφελείς πριν 20 και βάλε χρόνια πίστευαν ότι όποιος μιλάει για φτώχεια είναι γραφικός, πριν 10 Χρόνια περίπου τους λέγαμε ότι νομοτελειακά θα πάμε σε μισθούς με πραγματική αξία 150€ και ονομαστική όποια και να είναι, μας έλεγαν ότι δεν γίνονται αυτά…
Να που γίνονται λοιπόν, αλληλεγγύη στο νοσηλευτικό προσωπικό και στους γιατρούς του ΕΣΥ, στους ντελιβεράδες, στα παιδιά που εργάζονται σε τράπεζες, σε Super Market και συναφείς επιχειρήσεις & στα παιδιά που εργάζονται στα Φαρμακεία, αυτοί είναι οι Ηρώες και οι Ευπαθείς ομάδες της εποχής μας και μόνο σε αυτούς θα έπρεπε να είναι αφιερωμένη η εθνική γιορτή, που θα έπρεπε να γιορτάζεται στις 22 του Φλεβάρη αφού τότε ξεκίνησαν όλα υπό την καθοδήγηση του μεγάλου Αλέξανδρου Υψηλάντη και τον Ιερό του Λόχο στο Κισινάου της τότε Μολδοβλαχίας.
Να θυμίσουμε ότι τελικά η σημαία της Επανάστασης υψώθηκε καταρχήν στις παραδουνάβιες ηγεμονίες και συγκεκριμένα στο Ιάσιο της Μολδοβλαχίας, δύο μέρες αργότερα, στις 24 Φεβρουαρίου, ωστόσο κατά τους υμνητές του Παπαρηγόπουλου αυτό δε βοηθάει, άκου από το Κισινάου να ξεκινήσει η αρχή του τέλους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και όχι απ΄το Μοριά και τη Ρούμελη!!!

Γιάννης Κορδάτος ο μέγιστος επιστήμονας

Σαν σήμερα 1.2.1891 γεννήθηκε στη Ζαγορά Πηλίου, το μεγαλύτερο θεωρητικό κεφάλι και κεφάλαιο της νεοελληνικής ιστορίας ο Γιάνης Κορδάτος . Βαθύτατος γνώστης της ιστορίας(αν και αυτοδίδακτος), κοινωνιολόγος, ιστορικός και νομικός(εξάλλου ήταν απόφοιτος της νομικής), υπήρξε μελετητής της προγενέστερης ιστορικής σχολής των Κωνσταντίνου Σάθα,  Αθανάσιου Παπαδόπουλου – Κεραμέα και Μανουήλ Γεδεών, χωρίς όμως να σταθεί σοβαρά μόνο σε αυτούς. Στην πραγματικότητα τους ξεπέρασε κατά πολύ όλους τους(αφήνοντας τους μόνο στους σοβαρούς μελετητές που δεν άντεχαν άλλο την λογική των αντιεπιστημονικών αφηγήσεων των Ζαμπέλιου και Παπαρηγόπουλου).           Ο τεράστιος Γιάννης Κορδάτος, πήγε έτη φωτός μπροστά την ιστορία, εκτοξεύοντας την εκεί που ανήκει στην επιστήμη και όχι στα μονοπάτια των εθνικιστικών και άλλου είδους μεταφυσικών ψευδαισθήσεων που ούδε μια σχέση έχουν με τον πατριωτισμό, εμβολιάζοντας την ίδια την ιστορία(αρχαία και νεότερη), με την μεγαλύτερη ανθρωπιστική επιστήμη της ανθρωπότητας τον ιστορικό και διαλεκτικό υλισμό, όχι μόνο ως ένα εργαλείο μελέτης και ερμηνείας, αλλά ως κοινωνικό, οικονομικό και πολιτιστικό γίγνεσθαι που συνεχώς εξελίσσεται και διαρκώς μεταλάσσεται κάτω από τις σχέσεις παραγωγής που επενεργούν αναγκαστικά και ως προέκταση, στις κοινωνικές σχέσεις.

Η ιστορία είναι μια σοβαρή επιστήμη για να την χρησιμοποιούν οι τυχοδιώκτες της εξουσίας και να την γράφουν οι ιστορικοί τους ως υπαλληλικό προσωπικό, διανθισμένη με ψέμματα και παραμυθολογικές προεκτάσεις που θα λειτουργούν μέσα στα πλαίσια της αναγκαιότητας για την στέρεη ύπαρξη του κράτους ως μηχανισμού κοινωνικής καταπίεσης που οι πρώτοι θέλουν να επιβάλουν.
Η ιστορία δεν είναι μια συρραφή γεγονότων που αναδείχνουν την έπαρση μας, λέγοντας πόσο σημαντικοί είμαστε για να έχουμε συνοχή ταΐζοντας με ψευδή στοιχεία όπως η σχολή Παπαρρηγόπουλου στο τότε νεοσύστατο νεοελληνικό έθνος-κράτος.
Οι εν λόγω, αλλά  και ο κατά ενάμισι αιώνα νεότερος τους Καργάκος θεωρούσαν την ιστορία αναπόσπαστο κομμάτι της τάχα μου δήθεν συνέχειας, Αρχαία Ελλάδα(παραγκωνίζοντας το γεγονός ότι σε αυτήν υπήρχαν διαφορετικές περίοδοι από την εποχή του Χαλκού μέχρι τα Ελληνιστικά χρόνια και μιλάμε για χρονολογικές αποστάσεις χιλιάδων ετών, καθώς επίσης και την ανταγωνιστική ύπαρξη των πόλεων – κρατών), «Βυζάντιο», νέο Ελληνικό κράτος, της σχολής Ζαμπέλιου και Παπαρρηγόπουλου, που ουδέ μια σχέση είχε με την πραγματική ιστορία.
Όλοι οι σοβαροί Έλληνες ιστορικοί (Σπηλιάδης, Σάθας, Η ιστορία είναι μια σοβαρή επιστήμη για να την χρησιμοποιούν οι τυχοδιώκτες της εξουσίας και να την γράφουν οι ιστορικοί τους ως μέρος της κοινωνικής καταπίεσης που οι πρώτοι θέλουν να επιβάλουν.
Η ιστορία δεν είναι μια συρραφή γεγονότων που αναδείχνουν την έπαρση μας, λέγοντας πόσο σημαντικοί είμαστε για να έχουμε συνοχή ταΐζοντας με ψευδή στοιχεία όπως η σχολή Παπαρρηγόπουλου στο τότε νεοσύστατο νεοελληνικό έθνος-κράτος.
Δυστυχώς ο μακαρίτης ο Καργάκος άνηκε σε αυτή ομάδα που θεωρούσαν την ιστορία αναπόσπαστο κομμάτι της τάχα μου δήθεν συνέχειας, αρχαία Ελλάδα, «Βυζάντιο», νέο Ελληνικό κράτος, της σχολής Ζαμπέλιου και Παπαρρηγόπουλου, που ουδέμια σχέση είχε με την πραγματική ιστορία.
Όλοι οι σοβαροί Έλληνες ιστορικοί (Σπηλιάδης, Σάθας, Κορδάτος, Άννινος, Φωτιάδης κ.ά.) και φυσικά ο μεγαλύτερος όλων Γιάνης Κορδάτος, όχι απλά έχουν παραγκωνιστεί και αποσιωπηθεί απ’ το κατεστημένο που επέβαλε το ψέμα ως ιστορική αλήθεια και συνείδηση, αλλά και τον κρύβουν κάτω απ΄το χαλί. 

Η αστική τάξη και φυσικά τα ημίφεουδαρχικά κατάλοιπα επέβαλαν στα τέλη του 19ου αιώνα τους Ζαμπέλιο και τον κατά πολύ νεότερο Παπαρρηγόπουλο, ωστόσο σήμερα τους βάζει και βγάζει από τη ναφθαλίνη όποτε και όταν τους χρειαστεί. Σήμερα μια νέα γεννιά ιστορικών, επίσης αντιεπιστημονικών προσπαθεί να εξατομικεύσει τις ιστορικές πηγές και να τις βάλει σε μια «αόσμη» κι «άγευστη» ταξική συνεργασία, χωρίς να υπάρχει καμία διαλεκτική συνοχή και κανένα ιστορικό γεγονός που να αποδείχνει τα λεγόμενα τους, μετατρέποντας το ιστορικό γεγονός σε ιστορικό συμβάν, αποθεώνοντας μεταφυσικά το τελευταίο και οι οποίοι προέκυψαν ως δυτικότροποι χωρίς να κατανοούν ότι η δύση δεν είναι ενιαία και δεν μπορεί να γίνει ποτέ μέσα σε εκμεταλλευτικά συστήματα, την εποχή του λεγόμενο εκσυχρονισμού πριν από 24 χρόνια δηλαδή.

Για να γυρίσουμε και να κλείσουμε, το έργο του μεγαλύτερου Έλληνα ιστορικού, είναι τόσο δυνατό και σπουδαίο που συνεχώς ανανεώνεται και μπορεί να ανανεωθεί με νεότερα στοιχεία που μπορεί να προκύψουν, χωρίς αυτά να έρθουν σε αντίθεση με το εν λόγω. Ο μεγάλος Γιάνης Κορδάτος έφυγε από ανακοπή καρδιάς στις 29.4.1961 στο γραφείο του, ενώ είχε τρεις εκδόσεις για παράδοση, οι οποίες εκδόθηκαν πολύ μετά το θάνατο του και σημειώνονται στο παρακάτω περιεχόμενο με *** και έντονη γραμματοσειρά και γραφή.

  • Η κατήχησις των χωρικών (Αλεξάνδρεια 1921, ως Π. Χαλκός. β’ έκδ. Αθήνα 1924)
  • Η κοινωνική σημασία της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821 (1924. δ΄ έκδ., αναθεωρ. και συμπληρωμένη 1946)
  • Νεοελληνική πολιτική ιστορία (1925)
  • Αρχαίες θρησκείες και Χριστιανισμός (1927)
  • Δημοτικισμός και λογιωτατισμός (1927· βελτιωμένη επανέκδοση ως Ιστορία του γλωσσικού μας ζητήματος, 1943)
  • Η Κομμούνα της Θεσσαλονίκης, 1342–1349 (1928)
  • Εισαγωγή εις την ιστορίαν της ελληνικής κεφαλαιοκρατίας (1930)
  • Η επανάσταση της Θεσσαλομαγνησίας το 1821 (1930)
  • Τα τελευταία χρόνια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας (1931)
  • Ο Ρήγας Φεραίος και η εποχή του (1931. αναθεωρ. επανέκδοση ως Ο Ρήγας Φεραίος και η Βαλκανική Ομοσπονδία, 1945)
  • Ιστορία του ελληνικού εργατικού κινήματος (2 τόμ., 1932. αναθεωρ. και συμπληρ. έκδοση 1956)
  • Εισαγωγή εις την νομικήν επιστήμην (1939)
  • Νέα προλεγόμενα εις τον Όμηρον (1940. αναθεωρ. και συμπληρ. έκδοση 1956)
  • Τα αρχαία ελληνικά γράμματα και η αξία τους (1940)
  • Η Σαπφώ και οι κοινωνικοί αγώνες στη Λέσβο (1945)
  • Τα σημερινά προβλήματα του ελληνικού λαού (1945)
  • Οι επεμβάσεις των Άγγλων στην Ελλάδα (1946)
  • Η αγροτική εξέγερση του Κιλελέρ (1946)
  • Ιστορία της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας (1946)
  • Η Παλαιά Διαθήκη στο φως της κριτικής (1947)
  • Ακμή και παρακμή του Βυζαντίου (1953)
  • Η αρχαία τραγωδία και κωμωδία (1954)
  • Τα Αμπελάκια και ο μύθος για το συνεταιρισμό τους (1955)
  • Ιστορία της Αρχαίας Ελλάδος (3 τόμ., 1955-1956)
  • Ιστορία της Νεώτερης Ελλάδος (5 τόμ., 1957-1959)
  • Ιστορία των Ελληνιστικών Χρόνων (1959)
  • Η Ρωμαιοκρατία στη Ελλάδα, 146 π.χ.-300 μ.Χ. (1959)
  • Μεγάλη ιστορία της Ελλάδας (13 Τόμοι). 1956–1959.
  • Ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας (2 τόμ., 1959-1960)
  • Ιστορία της επαρχίας Βόλου και Αγίας από τα αρχαία χρόνια ως τα σήμερα (1960)
  • Ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας από το 1453 ως το 1961 (2 τόμ., 1962)***
  • Σελίδες από την ιστορία του αγροτικού κινήματος στην Ελλάδα (1964. και 1973)***
  • Προοδευτικές μορφές στην Ελλάδα (1966)
  • Ιησούς Χριστός και Χριστιανισμός, (2 τόμ., 1975)***
  • Προϊστορία και ιστορία του αρχαίου αθλητισμού (περ.1980).
  • Αρθρογραφίες στην Κομμουνιστική Επιθεώρηση, 1921-1924 (2009).
  • Αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς (2010).