Οι λογοτεχνικοί στοχασμοί του Ιωσήφ

O Ζοζέ ντε Σόζα Σαραμάγκου (José de Sousa Saramago, γεννήθηκε στις 16 του Νοέμβρη του 1922 κι έφυγε στις 18 του Ιούνη του 2010), υπήρξε και ήταν ο σημαντικότερος Πορτογάλος συγγραφέας, ωστόσο ήταν ταυτόχρονα σπουδαίος ποιητής, απίθανος σεναριογράφος και ευφυής χρονογράφος σε δημοσιογραφικά έντυπα της πατρίδας, της ηβιρικής και όχι μόνο. Η διεθνής ακτινοβολία του και η πληθωρική του γραφή τον κατέταξαν ως μια παγκόσμιας κλάσης λογοτεχνική γραφίδα(από πολλούς κριτικούς της Λογοτεχνίας θεωρείται ένας από τους δέκα σπουδαιότερους όλων των εποχών), δεν είναι τυχαίο ότι τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ. Το έυρος των  έργων του κινούταν ανάμεσα στην υπερφίαλη φαντασία και στον έντονο πειραμάτισμό, καθώς και στην ιδεολογική του μαγιά που πρόσκεινταν στον Μαρξισμό – Λενινισμό. Το αναγνωστικό ταξίδι στο Ζοζέ Σαραμάγκου οδηγεί τον αναγνωτη ενίοτε στην γη της Αμαρτίας, στην ιστορία της πολιορκίας της Λισσαβόνας, και της ίδιας της Πορτογαλίας που τόσα πέρασε τα πάνδεινα από τον Δικτάτορα Σαλαζάρ. Η γραφίδα του γεμάτη από αλληγορικό πνεύμα, μετατέπονταν ως φωταγωγός προβολέας που έπεφτε πάνω στους ήρωες του, είτε απογυμνώνοντας τους λεπτομερώς, είτε μέσω των συνθηκών που τους οδηγούσαν, όπου τους οδηγούσαν ανάλογα με το έργο του, για να καταλήξει στην αποκάληψη της προσωπογραφίας τους μέσω παραβολών και εξομοιώσεων σε πρόσωπα, πράγματα και καταστάσεις. Το πολύ μεστό, ουσιώδες και δυνατό έργο του, ήταν ανέκαθεν μια αποστροφή για το σύστημα το οποίο γίνεται μια πέτρινη σχεδία που νομοτελειακά, θα οδηγήσει τον αναγνώστη στο βυθό. Το έργου του, θα είναι μια καταφυγή στη σπηλιά των βαθύτερων μηνυμάτων και νοημάτων του, των αναμνήσεων της ανθρωπότητας, είναι ένα τετράδιο και εγχειρίδιο χρήσης για την αποφυγή του πνιγμού και κυρίως του πνευματικού θανάτου.

 

Οι φωτεινοί προσανατολισμοί του Ερωτικού ποιητή

Ο Οδυσσέας Ελύτης (το πραγματικό όνομα ήταν: Οδυσσέας Αλεπουδέλης) γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης, στις 2 του Νοέμβρη του 1911 και απεβίωσε στην Αθήνα στις 18 του Μάρτη του 1996, αποτελώντας έναν από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές και δοκιμιογράφους, που μελοποιήθηκαν από τους μεγαλύτερους Έλληνες μουσικοσυνθέτες και αποθέωσαν οι κορυφές του είδους όπως ο Μίκης Θεοδωράκης.

Οι προσανατολισμοί του Οδυσσέα Ελύτη κινούνταν στις δεσμίδες από τις φωτεινές αχτίδες του ήλιου, που έκαιγαν τον χρόνο και τους καταμετρητές του, στις ωδές για τον Πικασσό, στην υπέροχη Άνοιξη και τις ευωδιές της, σε κάθε τι άξιο που κερδίζει τη ζωή μέσα από τα «ρω του έρωτα», στους ¨μικρούς ναυτίλους» και στις πανέμορφες ¨ποδηλάτισσες» που  ταξιδεύουν δυτικά και αλαργινά της λύπης μετρώντας και γράφωντας μέσω της διαδρομής τους τα ημερολόγια του κάθε αθέατου πλησίον τους.

 

Οι Σπαζοκεφαλιές του Καπετάνιου της Λογοτεχνίας

Σαν σήμερα στις 28/9/1993 γεννήθηκε ένας ακόμη μεγάλος σουρεαλιστής συγγραφέας της εγχώριας λογοτεχνίας – πεζογραφίας και του Θεάτρου, που ταυτόχρονα ήταν και ποιητής κριτικός όλων των παραπάνω, στην Αγία Ευθυμία του νομού Φωκίδας, στη νότια Στερεά, κουβαλώντας και μεταλαμπαδεύοντας τους γρίφους της Πυθίας, με δικούς του όρους και φυσικά χωρίς να αποδίδει στο έργο του μαντικές ικανότητες.

Θεωρείται μια τεράστια πρωτοπορία στον χώρο των γραμμάτων και των λογοτεχνών και ενώ οι σπουδές του πραγματοποιήθηκαν σε Αίγιο και Πάτρα, το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του το έζησε στην αγαπημένη του πατρίδα την Χαλκίδα, αφήνοντας σε κάθε γραφή του ζωντανά τα αποτυπώματα του χώρου που ζούσε.

Ο Μπάρμπα Γιάννης, είναι ο Καπετάνιος της Ελληνικής Λογοτεχνίας, θυμίζοντας τον “Καπετάν Σουρμελή” η τον “Καπετάν Γκρις” που εν πολλοίς θα μπορούσαν να ήταν και οι αυτοβιογραφίες του(αν δεν ήταν κι όλας), ταράζοντας τα ήδη ταραγμένα “τρελά νερά” που αλλάζουν κατεύθυνση και διεύθυνση ανάλογα με τις ώρες τους.

Η Γραφίδα του μεστή και ουσιώδης με υπερρεαλιστικά χαρακτηριστικά προσιδιάζει τις μηχανές μιας “τράτας κουλουριώτικης” που κάνει τον περίπλου της πόλης που τον σκλάβωνε, αλλά και αγαπούσε απέραντα, περιμένοντας την καλή ψαριά που ανέκαθεν προσλάμβαναν πρώτες οι αμφίβιες πάπιες που γι αυτόν αποτελούσαν τον “διάβολο της Καβιανής”.

Ανέκαθεν έφτιαχνε “σπαζοκεφαλιές” που τον έφερναν απέναντι στους ξιπασμένους “μικροαστούς”που ενδιαφέρονταν μόνο για τους “εαυτούληδες” τους.

Τους εν λόγω τους έστηνε με το γάντι στις “πετροκολώνες του λιμανιού” για να τους πει πως όλοι τους δεν κάνουν τον έρωτα.

Οι Μονίμως ανέραστοι και “βοϊδάγγελοι” μικρομέγαλοι, που δεν έχουν ίχνος φαντασίας και δημιουργικότητας, αλλά αντιγράφουν ο ένας τον άλλο και η “φυγή τους προς τα εμπρός”, είναι μια οπισθοδρόμηση και μια παλινδρόμηση με σημαδεμένα τραπουλόχαρτα προς τα πίσω. Αυτή η τακτική τους οδηγεί στις “άδειες καρέκλες” της προσευχής και της απολογίας τους στο “μεγαλοδύναμο”, που μονίμως θα ευλογεί τις σοδειές και τις αμαρτίες τους, για να μπορέσουν να κατακτήσουν τις όμορφες κυράδες που ταξιδεύουν μόνες με τους συρμούς με τους παράδες τους

Έφυγε ο τελευταίος των σουρεαλιστών

Αποτέλεσμα εικόνας για νάνος βαλαωρίτης βιβλιαΧτες στις 14 του Σεπτέμβρη του 2019, έφυγε από τη ζωή, ο τελευταίος μεγάλος ποιητής της γενιάς των Ελλήνων σουρεαλιστών ο μεγάλος Νάνος Βαλαωρίτης στα 94 του χρόνια, ο οποίος διετέλεσε και σπουδαίος πεζογράφος, καθώς και θεατρικός συγγεραφέας. Γεννήθηκε στις 5 του Ιούλη του 1921 στην Λωζάνη, από πατέρα Διπλωμάτη που εργάζονταν στην Ελληνική πρεσβεία.

Γιος διπλωμάτη, με μητέρα που ήταν κόρη Βουλευτή, ήταν εγγονός  τραπεζίτη και δισέγγονος του ποιητή Αριστοτέλη Βαλαωρίτη, ο Νάνος Βαλαωρίτης, ήταν φυσικό να έχει σπουδαία μόρφωση και υψηλό δείκτη αστικής παιδείας και καλλιέργειας που ευδοκίμησε με τις σπουδές του και αργότερα με τα σπουδαία έργα του.

Ο μεγάλος ποιητής ξεκίνησε να εκδίδει ποιητικές συλλογές από το 1947 και μέχρι το 2015 και η ασταμάτητη πένα του αποτέλεσε μια τιμωρία στους μάγιστρους της κοινωνικής συνείδησης τους οποίους κατονόμαζε ως εστίες βακτηρίων, που γίνονται οι κατά συρροή δήμιοι των αστέγων και των καταφρονεμένων, όταν ο Ουρανός παίρνει το χρώμα της βανίλιας και η κοινωνία χορεύει στους ρυθμούς ενός πικρόχολου Καρναβαλιού.

Καλό ταξίδι στον τελευταίο των Σουρεαλιστών ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει!!!