ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΑΝΙΕΣ ΒΑΡΝΤΑ από την ταινιοθήκη της Ελλάδας

➜ Οι ταινίες μυθοπλασίας της

➜ 12 – 15 Δεκεμβρίου 2019

➜ Ταινιοθήκη της Ελλάδος

➜ Εισιτήρια: 5€

Η Ταινιοθήκη της Ελλάδος αποχαιρετά την αείμνηστη «γιαγιά της Νουβέλ Βαγκ», με ένα αφιέρωμα στις 10 ταινίες μυθοπλασίας της, από τη δεκαετία του ’50, έως και τη δεκαετία του ’90, που μας υπενθυμίζουν πόσο πρωτοποριακή υπήρξε η Ανιές Βαρντά. Σε κάποιες από αυτές πρωταγωνιστούν μερικοί από τους σπουδαιότερους ηθοποιούς του παγκόσμιου κινηματογράφου, όπως η Κατρίν Ντενέβ, ο Μισέλ Πικολί και ο Μαρτσέλο Μαστρογιάνι, αλλά και νεότεροι όπως η Σαντρίν Μπονέρ και η Σαρλότ Γκενσμπουργκ η οποία στην ταινία Κουνγκ-Φου Μάστερ εμφανίζεται μαζί με την μητέρα της Τζέιν Μπίρκιν.

Το αφιέρωμα, που περιλαμβάνει και κάποιες ταινίες που προβάλλονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, θα πραγματοποιηθεί στις 12-15 Δεκεμβρίου, στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος. Προσκεκλημένη της Ταινιοθήκης θα είναι η παραγωγός της Βαρντά, η Σεσίλια Ρόουζ.

Η ΤΑΝΙΈΣ ΑΠΌ ΤΗ 1 ΈΩΣ ΤΙΣ 10
Η Ταινιοθήκη της Ελλάδας αποτίνει φόρο τιμής και αποχαιρετά τη σπουδαία σκηνοθέτη
– αλλά και φωτογράφο, εικαστικό, συγγραφέα και παραγωγό– Ανιές Βαρντά (1928-2019).
Το αφιέρωμα «Η Ανιές από τη 1 έως τις 10» αποτελείται από 10 ταινίες μυθοπλασίας.
Το 1955, η νεαρή φωτογράφος Βαρντά σκηνοθέτησε την πρώτη της ταινία Πουάν Κουρ,
όπου, με μοντάζ του Αλαίν Ρενέ, η ιστορία του αγώνα των ψαράδων του ομώνυμου χωριού
εκτυλίσσεται παράλληλα με την ιστορία ενός ζευγαριού. Ο επιδραστικός κριτικός του κινηματογράφου Ζορζ Σαντούλ έγραψε ότι πρόκειται για την πρώτη ταινία του γαλλικού Νέου
Κύματος, παρόλο που η Βαρντά βρήκε τη θέση της στην ανδροκρατούμενη Νουβέλ Βαγκ
– περισσότερο κοντά στον Αλαίν Ρενέ και τον Ζακ Ντεμί, παρά στην παρέα των Cahiers du
Cinéma– το 1962 με την περίφημη ταινία Η Kλεό από τις 5 έως τις 7. Έκτοτε θεωρείται
«η μητέρα της Νουβέλ Βαγκ».
Η ταινία Πλάσματα (1966), υπό το διπλό πρίσμα της διαδικασίας γένεσης ενός μυθιστορήματος και της γέννησης ενός παιδιού, αντηχεί με την επωδό της Βαρντά, αλλά και εν γένει
της Νουβέλ Βαγκ, ότι οι σκηνοθέτες, όπως και μυθιστοριογράφοι, πρέπει να ασκούνται σε
όλο και μεγαλύτερους βαθμούς ελευθερίας.
Αντιμετωπίζοντας δυσκολίες στη Γαλλία, η Βαρντά κατέφυγε στο Λος Άντζελες και σκηνοθέτησε την ταινία Αγάπη λιονταριών (…και ψέμματα) (1969), με την οποία αναστοχάζεται την
τότε επικαιρότητα αλλά και τον ίδιο τον μηχανισμό του κινηματογράφου. Αξίζει να σημειωθεί, ότι σε αυτήν την ταινία η αβαν-γκάρντ σκηνοθέτης Σίρλεϊ Κλαρκ παίζει τον εαυτό της.
Στην ταινία Η μία τραγουδά, η άλλη όχι (1977) αποτυπώνεται η συμμετοχή της Βαρντά στο
γυναικείο κίνημα, και ο φεμινιστικός αναστοχασμός της εκδιπλώνεται και εδώ σε μια δυαδική σκηνοθετική δομή, η οποία αντηχεί με το σύνθημα «το προσωπικό είναι πολιτικό». Ενώ γι’
αυτήν την ταινία η Βάρντα είχε πει ότι «ήθελα να δείξω τη χαρά του να είσαι γυναίκα», στην
ταινία Ντοκιμαντέρ (1981) στρέφει το βλέμμα της στις δυσκολίες αλλά και στη στοργή
της μητρότητας. Ο νέος εφηβικός κόσμος των βιντεοπαιχνιδιών γίνεται ο καμβάς για να
αφηγηθεί, στην ταινία Κουνγκ-Φου Μάστερ (1988), τον έρωτα μιας μητέρας για έναν φίλο
της κόρης της. Από μία άλλη, όχι αντίθετη αλλά διασταυρούμενη φεμινιστική σκοπιά, στην
ταινία Δίχως στέγη, δίχως νόμο (1985), για μια ελεύθερη περιπλανώμενη νεαρή γυναίκα, η
Βαρντά μας καλεί να σκεφτούμε το τίμημα της ελευθερίας.
Η ταινία Ο Ζακό από τη Νάντη (1991) αφηγείται τα παιδικά χρόνια του σκηνοθέτη Ζακ
Ντεμί, ο οποίος πέθανε από Aids το 1990 και υπήρξε σύντροφος της Βαρντά από το 1962.
Τέλος, στην ταινία Εκατό και μία νύχτες (1995), η οραματική και παιγνιώδης Βαρντά, αναστοχάζεται εκ νέου τον ίδιο τον κινηματογράφο μέσα από μια ιστορία «αναταραχής του αρχείου» ενός ηλικιωμένου σκηνοθέτη από μια ομάδα νεαρών επίδοξων κινηματογραφιστών.

Μαρία Κομνηνού, Ιουλία Μέρμηγκα

Εδώ τα pdf με τις προβολές: Κατάλογος Αφιερώματος

32ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου

A3_AfisaPanorama_FINAL

14 μέρες – 2 αίθουσες – 60 ταινίες – 13 πρεμιέρες
5 αφιερώματα – Ειδικές προβολές

(Περισσότερα στην επίσημη σελίδα του οργανισμού)

Με χαρά ανακοινώνουμε το πρόγραμμα του 32ου Πανοράματος Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου,
με αναφορά όλων των ταινιών που προβάλλονται στο πλαίσιο του φετινού φεστιβάλ,
που φιλοξενείται στις κινηματογραφικές αίθουσες
ΤΡΙΑΝΟΝ (21/11- 4/12, Κοδριγκτώνος 21) και ΑΝΔΟΡΑ (28/11- 4/12, Σεβαστουπόλεως 117).


ΤΕΛΕΤΗ ΕΝΑΡΞΗΣ

Πέμπτη 21/11 στις 20.30, στον κινηματογράφο ΤΡΙΑΝΟΝ

IT MUST BE HEAVEN – Elia Suleiman (97’)
Αθηναϊκή πρεμιέρα, παρουσία του σκηνοθέτη

ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΤΜΗΜΑ
‘Εναρξη: Πέμπτη 28/11 @ ΤΡΙΑΝΟΝ

Προβάλλονται οι ταινίες:

ΑΛΥΤΗ – Μίνως Νικολακάκης (89’) | ΑΝΑΚΡΙΣΗ – Παναγιώτης Πορτοκαλάκης (80’)
ΕΞΟΡΙΑ – Βασίλης Μαζωμένος (110’)) | AJVAR – Ana Maria Rossi (107’)
ÊTRE VIVANT ET LE SAVOIR– Alain Cavalier (98’) | I WILL CROSS TOMORROW – Sebideh Farsi (90’)
GHOST TROPIC – Bas Devos (85’) | MY THOUGHTS ARE SILENT – Antonio Lukich (104’)
PASSED BY SENSOR – Serhat Karaaslan (96’) | STITCHES – Miroslav Terzic (105’)
ΑΦΙΕΡΩΜΑ: 20 ΧΡΟΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ KUBRICK
(σε συνεργασία με την Πανελλήνια ‘Ενωση Κριτικών Κινηματογράφου – Π.Ε.Κ.Κ.) ***

O Στάνλεϊ Κιούμπρικ είναι από τους λιγοστούς εκείνους σκηνοθέτες που απέδειξαν πως,
ακόμη και στο ελεγχόμενο από τους στραμμένους αποκλειστικά προς το κέρδος παραγωγούς
του Χόλιγουντ, μπορεί κανείς να γυρίσει ταινίες προσωπικές, που να εκφράζουν τις δικές τους ανησυχίες, τους δικούς τους προβληματισμούς
και να μετατρέψει, αυτό που συχνά χαρακτηρίζουμε ως βιομηχανία του κινηματογράφου, σε καθαρά προσωπική τέχνη.
Κάποια στιγμή, βεβαίως, αναγκάστηκε να φύγει από το Χόλιγουντ και τις πιέσεις του και να μετακομίσει στην Αγγλία (1961),
όπου, ως το τέλος της ζωής του, θα μπορέσει να εκφραστεί με πλήρη ελευθερία και να μας χαρίσει τα μεγάλα του αριστουργήματα
(“Λολίτα”, “SOS Πεντάγωνο καλεί Μόσχα”, “2001: Οδύσσεια του Διαστήματος”, “Το Κουρδιστό Πορτοκάλι”, “Η λάμψη”, “Μπάρι Λίντον”, “Μάτια Ερμητικά Κλειστά”). ‘Ανθρωπος που επεδίωκε την τελειότητα, που κατάφερνε να ελέγχει πλήρως την παραγωγή του (από το σενάριο και τη σκηνοθεσία μέχρι το τελικό μοντάζ),
σε στενή πάντα σχέση με τους ηθοποιούς του, με καινοτόμες ιδέες στη χρήση της κινηματογραφικής γλώσσας αλλά και των τεχνικών μέσων,
με μια φιλοσοφική προσέγγιση στα θέματά του (ορισμένοι μίλησαν για τη σχέση του με το έργο φιλόσοφων όπως ο Νίτσε και ο Χάιντεγκερ),
με ένα έργο που καλύπτει, πάντα με την ίδια ιδιοφυή έμπνευση, τα περισσότερα κινηματογραφικά είδη (φιλμ νουάρ, θρίλερ, γουέστερν,
δράματα εποχής, επιστημονική φαντασία), όλα ιδωμένα μ’ ένα ρεαλισμό, διανθισμένο με χιούμορ (συχνά μαύρο) αλλά και ποιητική διάθεση,
με εξαιρετική φωτογραφία και εμπνευσμένη χρήση της μουσικής, ο Κιούμπρικ, σκηνοθέτης που ο Όρσον Γουέλς ονόμασε
“γίγαντα ανάμεσα στους σκηνοθέτες της νεότερης γενιάς”, προσέφερε ένα έργο που δεν έχει παύσει να επηρεάζει αρκετούς
από τους πιο γνωστούς σύγχρονους σκηνοθέτες, ανάμεσά τους και τους: Μάρτιν Σκορσέζε, Ντέιβιντ Λιντς, Στίβεν Σπίλμπεργκ,
Γούντι Άλεν, Τζορτζ Ρομέρο, Τέρι Γκίλιαμ, Ρίντλεϊ Σκοτ, Πολ Τόμας Άντερσον, Κρίστοφερ Νόλαν, Τιμ Μπέρτον και άλλους.
Ένα έργο που, με αφορμή τα 20 χρόνια από το θάνατό του, παρουσιάζουμε σήμερα, στο 32ο Πανόραμα
για να τον γνωρίσουν οι νεότεροι και να τον απολαύσουν, για μια ακόμη φορά, οι παλιότεροι.

Προβάλλονται οι ταινίες:

A CLOCKWORK ORANGE | BARRY LYNDON | DRSTRANGELOVE | FEAR AND DESIRE
KILLERS KISS | LOLITA | PATHS OF GLORY | THE KILLING

*** Τις ταινίες του αφιερώματος προλογίζουν οι σκηνοθέτες Κώστας Φέρρης και Δημήτρης Παναγιωτάτος,
και οι κριτικοί κινηματογράφου – μέλη της Π.Ε.Κ.Κ. Τάσος Γουδέλης, Κωνσταντίνος Καϊμάκης,
Ιφιγένεια Καλαντζή, Νίνος Φένεκ Μικελίδης και Χρήστος Σκυλλάκος.


ΑΦΙΕΡΩΜΑ: ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΩΜΙΚΟΙ

Η σύνθεση μιας σύντομης αλλά περιεκτικής λίστας ταινιών, με πρωταγωνιστές τους ευρωπαίους μετρ
της κωμωδίας αποτέλεσε πολύ απαιτητικό στοίχημα για το φετινό Πανόραμα και ολοκληρώθηκε με γνώμoνα
το ουσιώδες ερώτημα «τι μας κάνει να γελάμε;». Μήπως το κοντράστ περσόνων και χαρακτήρων
και οι συγκρούσεις τους; Μήπως οι αναποδιές ή οι κακοτυχίες που μας συμβαίνουν;  ‘Η τα ακραία
ή εξωπραγματικά σχέδια και οι γκροτέσκες συμπεριφορές; Καταλήξαμε πως αυτό που έχει σημασία είναι η θέση
και η στάση που έχουμε απέναντι στην κάθε ιστορία. Η οπτική μας γωνία δηλαδή, σε συνδυασμό
με τη διάθεσή μας. Συνεπώς, τα πάντα δύνανται να είναι αστεία, αρκεί να θέλουμε να τα δούμε έτσι.
Γι’ αυτό και χαχανίζουμε με την καυστική σάτιρα των Monty Python, καθώς αναζητούν το νόημα της ζωής
και απολαμβάνουμε χαριεντιζόμενοι τον κύριο Hulot, ενώ εκείνος απολαμβάνει τις διακοπές του.
Γι’ αυτό χασκογελάμε με τις κόντρες και τα παθήματα των Stan Laurel και Oliver Hardy και μειδιούμε πονηρά
ή ειρωνικά με την οικτρή αποτυχία των Toto, Vittorio Gassman, Marcello Mastroianni, Renato Salvatori
στο O Κλέψας Του Κλέψαντος. Γι’ αυτό καγχάζουμε με την ανούσια φρενίτιδα των Μοντέρνων Καιρών του Chaplin
ή χαμογελάμε παρηγορητικά με τον μελαγχολικό μεγιστάνα του Yo-Yo ο οποίος έχει τα πάντα εκτός από αγάπη.
Και τέλος, όταν ο Θανάσης Βέγγος παίρνει τ’όπλο του, γι’ αυτό δεν τρομάζουμε αλλά γελάμε δυνατά.
Γιατί καλύτερα να γελάς παρά να κλαις, εκτός αν κλαις από τα γέλια.


Προβάλλονται οι ταινίες:

ΘΑΝΑΣΗ ΠΑΡΕ Τ’ ΟΠΛΟ ΣΟΥ με τον Θανάση Βέγγο (93’)
ΜΟΝΤΕΡΝΟΙ ΚΑΙΡΟΙ με τον Charlie Chaplin (87’)
Ο ΚΛΕΨΑΣ ΤΟΥ ΚΛΕΨΑΝΤΟΣ με τους Vittorio Gasman & Marcello Mastroianni (111’)
LES VACANCES DE MONSIEUR HULOT – Jacques Tati (89’)
THE MEANING OF LIFE με τους Monty Python (109’)
YOYO  με τον Pierre Etaix (95’)

STAN LAUREL & OLIVER HARDY tribute
Θα προβληθεί επιλογή βωβών ταινιών μικρού μήκους,
από τη φιλμογραφία του κωμικού διδύμου.


ΑΦΙΕΡΩΜΑ: ΤΟ ΦΙΛΜ ΝΟΥΑΡ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΙΝΕΜΑ

Αλλοτε χάρη στα αστυνομικά μυθιστορήματα αλλά και τα σενάρια του Γιάννη Μαρή («Ο άνθρωπος του τρένου», «Έγκλημα στα παρασκήνια»
και «Έγκλημα στο Κολωνάκι», Αμφιβολίες») κι άλλοτε χάρη στην αγάπη και την επιμονή των Ελλήνων σκηνοθετών για το είδος αυτό,
που γεννήθηκε και αναπτύχθηκε στο Χόλιγουντ τις δεκαετίες του ‘40 και ‘50, το φιλμ νουάρ έκανε, στις αρχές της δεκαετίας του ‘60,
την πρώτη του σημαντική εμφάνιση και στη χώρα μας. Ένας κινηματογράφος που ξεχώρισε χάρη στη «μαύρη» του ατμόσφαιρα
(όλες οι ταινίες γυρίζονταν σε μαυρόασπρο φιλμ που βοηθούσε στο να τονιστεί η κατάλληλη, σκοτεινή,
με στοιχεία δανεισμένα από τον γερμανικό εξπρεσιονισμό, ατμόσφαιρα), τους χαρακτήρες
(μοιραίες γυναίκες, αποτυχημένοι άντρες) και τη θεματική του: εγκλήματα, υπόκοσμος, προδοσίες, ωμή βία.
Ξεκινώντας με σκηνοθέτες όπως ο Ντίνος Κατσουρίδης, ο Ερρίκος Ανδρέου, ο Ντίνος Δημοπουλος και
ο Σωκράτης Καψάσκης, και στη συνέχεια με νεότερους, όπως οι Γιώργος Καρυπίδης, Δημήτρης Σταύρακας,
Δημήτρης Παναγιωτάτος, Νίκος Γραμματικός, Γιάννης Οικονομίδης και Κάρολος Ζωναράς,
ο ελληνικός κινηματογράφος έδωσε τα δικά του δείγματα του είδους, με ταινίες που δεν έχασαν
στο πέρασμα του χρόνου την ομορφιά, την ατμόσφαιρα και τη δύναμή τους.

Προβάλλονται οι ταινίες:

ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΑ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΑ – Ντίνος Κατσουρίδης (1960)
ΕΦΙΑΛΤΗΣ – Ερρίκος Ανδρέου (1961)
Η ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ / ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ – Γιώργος Καρυπίδης (1982)
Η ΝΥΧΤΑ ΜΕ ΤΗ ΣΙΛΕΝΑ – Δημήτρης Παναγιωτάτος (1986)
Η ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΗ – Δημήτρης Σταύρακας (1983)
ΚΛΕΙΣΤΗ ΣΤΡΟΦΗ – Νίκος Γραμματικός (1991)
ΜΑΧΑΙΡΟΒΓΑΛΤΗΣ – Γιάννης Οικονομίδης (2010)
ΜΠΙΓΚ ΧΙΤ – Κάρολος Ζωναράς (2012)
Ο ΖΕΣΤΟΣ ΜΗΝΑΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ – Σωκράτης Καψάσκης (1966)
ΠΑΝΙΚΟΣ – Σταύρος Τσιώλης (1969)


ΑΦΙΕΡΩΜΑ: ΤΟ WOODSTOCK ΚΑΙ Η ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΕ ΤΟ HOLLYWOOD

Στις αρχές του 1969 στις Ηνωμένες Πολιτείες, κι ενώ βρισκόμαστε στο απόγειο του πολέμου του Βιετνάμ,
ο Λίντον Τζόνσον αποχωρεί από την προεδρία του έθνους και στη θέση του ορκίζεται ο Ρίτσαρντ Νίξον,
στα στούντιο του Μέμφις ο Έλβις Πρίσλεϊ γράφει το “Long Black Limousine” (στο περίφημο άλμπουμ του,
“From Elvis in Memphis”), στα πανεπιστήμια του Χάρβαρντ και του Μπέρκλεϊ ξεκινούν οι πρώτες καταλήψεις,
με ελικόπτερα της Εθνικής Φρουράς να ψεκάζουν τους φοιτητές με ειδική σκόνη που καταστρέφει το δέρμα,
στη Νέα Υόρκη ξεκινάει η κίνηση για τα δικαιώματα των γκέι, ο κόσμος σ’ ολόκληρο τον πλανήτη παρακολουθεί
τον αστροναύτη Νιλ ‘Αρμστρονγκ να κάνει τα πρώτα του βήματα στη Σελήνη, τα διεθνή τηλεοπτικά μέσα
παρουσιάζουν τη Σφαγή στο Μάι Λάι, οι μαζικές διαδηλώσεις ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ αυξάνονται καθημερινά,
οι οπαδοί του Μάνσον δολοφονούν τη Σάρον Τέιτ και αστυνομικοί του Σικάγου δολοφονούν
στον ύπνο τους μέλη των Μαύρων Πανθήρων. Ενώ, τον Αύγουστο (15-18) διεξάγεται το φεστιβάλ του Γούντστοκ,
όπου συμμετέχουν οι πιο διάσημοι τραγουδιστές και τα συγκροτήματά τους, φεστιβάλ που θα καταγράψει
με την κάμερά του ο Michael Wadleigh. Την ίδια χρονιά το “Νέο Χόλιγουντ”, όπως θα γίνει στη συνέχεια γνωστό,
αρχίζει να παραμερίζει το γκλάμορ και τον ψευτο-συναισθηματισμό των παραδοσιακών ιστοριών του,
εμφανίζοντας μια σημαντική ανανέωση στα θέματά του, μαζί με ένα είδος αυτοκριτικής, επηρεασμένο
από τα διάφορα εθνικά και διεθνή γεγονότα. Αυτό εκφράζεται σε μια σειρά ταινιών, μ’ επικεφαλής τους “Δυο ληστές”
(που έγινε η πιο εμπορική ταινία της χρονιάς) και τον “Καουμπόι του μεσονυκτίου” (Όσκαρ καλύτερης ταινίας).
Ταινίες που άλλοτε άμεσα και άλλοτε έμμεσα καταπιάνονται με θέματα όπως τον πόλεμο του Βιετνάμ, τους αγώνες
για τα ανθρώπινα και πολιτικά δικαιώματα, τις φοιτητικές εξεγέρσεις, τις πολιτικές δολοφονίες, το φεμινιστικό κίνημα,
την ελευθερία στον έρωτα και τις εκτρώσεις, ταυτόχρονα θέτοντας ερωτήματα
γύρω από το ρόλο της εξουσίας, της κρατικής βίας και γενικότερα το ρόλο του κράτους.
Θέματα με τα οποία καταπιάνονται οι ταινίες που επιλέξαμε στο αφιέρωμα αυτό.


Προβάλλονται οι ταινίες:

ALICES RESTAURANT – Arthur Penn
BUTCH CASSIDY & THE SUNDANCE KID – George Roy Hill
MIDNIGHT COWBOY (Ο Kαουμπόι Του Μεσονυχτίου) – John Schlesinger
TELL THEM WILLIE BOY IS HERE – Abraham Polonsky
THEY SHOOT HORSESDONT THEY? – (Σκοτώνουν Τα Άλογα Όταν Γεράσουν) – Sydney Pollack
WILD BUNCH (‘Αγρια Συμμορία) – Sam Peckinpah
WOODSTOCK – Michael Wadleigh
ZABRISKIE POINT – Michelangelo Antonioni


ΑΦΙΕΡΩΜΑ: ΑΝΤΟΥΑΝΕΤΤΑ ΑΓΓΕΛΙΔΗ – ΑΛΙΝΤΑ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

  

Αντουανέττα Αγγελίδη
ΚΛΕΦΤΗΣ ‘Η Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ 
(80’) | ΟΙ ΩΡΕΣ (ΜΙΑ ΤΕΤΡΑΓΩΝΗ ΤΑΙΝΙΑ) (85’)

Αλίντα Δημητρίου
ΠΟΥΛΙΑ ΣΤΟ ΒΑΛΤΟ
 (107’) | Η ΖΩΗ ΣΤΟΥΣ ΒΡΑΧΟΥΣ (98’)


ΕΙΔΙΚΕΣ ΠΡΟΒΟΛΕΣ

ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΤΟΥ ΔΡ. ΚΑΛΙΓΚΑΡΙ – 
Robert Wiene (1920 – 71’)
συνοδεία ζωντανής μουσικής

Μουσική σύνθεση & πιάνο: Νίκος Πλάτανος
Ηλεκτρική κιθάρα, MIDI κιθάρα, αναλογικό synthesizer, theremin: Τηλέμαχος Μούσας
Μουσικό πριόνι + effects: Νίκος Γιούσεφ

Η ΚΑΘΟΔΟΣ ΤΩΝ ΕΝΝΙΑ – Χρίστος Σιοπαχάς (125’)

ΤΕΛΕΤΗ ΛΗΞΗΣ
Τετάρτη 4/12 στις 21.00

Ο τίτλος της ταινίας θα ανακοινωθεί προσεχώς!

Η διοργάνωση του 32ου Πανοράματος Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου ευχαριστεί τους υποστηρικτές και συνεργάτες φορείς,
τους εμπορικούς χορηγούς και τους χορηγούς επικοινωνίας της φετινής διοργάνωσης:

INFO

ΤΡΙΑΝΟΝ (21/11- 4/12, Κοδριγκτώνος 21) & ΑΝΔΟΡΑ (28/11- 4/12, Σεβαστουπόλεως 117)

ΠΗΓΗ: http://www.panoramafest.org/index.php

Κάποτε υπήρξε ένας αγαπούλας που τον έλεγαν Μπαλούρδο.

Αποτέλεσμα εικόνας για spyridakisΚάποτε θα λέμε στις νέες γενιές ότι υπήρξε ένας ηθοποιός που το γέλιο του ήταν ένα κεφάλαιο που προέκυψε μέσα από μια γενιά ηθοποιών που μάλλον ήταν η πιο σπουδαία γιατί ενσάρκωνε την cult ιδιοσυγκρασία του νεοέλληνα, που ουδέποτε όμως υιοθέτησε πραγματικά, εμβαθύνοντας σε πράγματα πέρα απ΄τη μιζέρια της  εγχώριας κυρίαρχης κοινωνικής συνείδησης.
Αυτή η γενιά διάβαζε πολύ, μελετούσε τα περιθώρια του καλλιτεχνικού γίγνεσθαι κυρίως σε ανεξάρτητες και μικρές παραγωγές, τόσο στην κινηματογραφία, όσο στην Jazz, η στο ροκ, αλλά  και σε κάθε τι που πήγαζε  μέσα απ΄τη διαλεκτική σχέση και επίδραση κοινωνίας και τέχνης.
Αυτή η γενιά στην οποία άνηκε ο μακαρίτης Τάκης Μόσχος, o λίγο μεγαλύτερος Κωνσταντίνος Τζούμας, ο Νίκος Καλογερόπουλος, ο  Γιώργος Κιμούλης, ο Τάκης Σπυριδάκης και άλλοι, λες και ήταν παιδιά ενός πολύ μεγάλου του Δημήτρη Ποταμίτη.
Αυτή η γενιά είχε την τύχη να έχει σπουδαίους σκηνοθέτες όπως ο Νίκος Περάκης, η ο Νίκος Νικολαΐδης και ακόμη σπουδαιότερα σενάρια που ενσωμάτωναν αυτό το ύφος που το κατέγραφαν στην κινηματογραφική κάμερα.
Αυτοί οι ηθοποιοί δεν άνηκαν στη σφαίρα της τρις άθλιας ιδιωτικής τηλεόρασης και στις σειρές και σαπουνόπερες της, ήταν από άλλη πάστα και σιγά σιγά απ’ ότι φαίνεται την κάνει με τρόπο αφήνοντας ένα απέραντο κενό.
Κάποτε υπήρξε ένας αγαπούλας που ουσιαστικά ενσάρκωνε τους παράγοντες του Ελληνικού ποδοσφαίρου μέσα από μια διαφήμιση που θα μπορούσε να ήταν από μόνη της ταινία και ένας Μπαλούρδος που το πραγματικό του όνομα ήταν Τάκης Σπυριδάκης.
Καλό ταξίδι παλικάρι μας, εξάλλου ήσουν ο ηθοποιός που ενσάρκωνε την αμφισβήτηση, την εμβάθυνση της σκέψης, την ευαισθησία, τον σαρκασμό, το χιούμορ & την εφηβική αψεγάδιαστη ομορφιά και καλώς εννοούμενης τρέλας τόσο της ψυχής, όσο &της εικόνας.
Να πούμε ότι θα μας λείψεις είναι λίγο, πολύ λίγο, τόσο λίγο που το αποτύπωμα σου θα μας προξενεί την αγάπη που έδινες απλόχερα και στην επέστρεφε το κοινό σου αυτόματα.
Τάκη χτες έφυγε ένα ακόμα κομμάτι από το παζλ των ονείρων μας.