Φαντάστηκε ένα κόσμο χωρίς ιδιοκτησία

Δεν υπήρξαμε ουδέποτε φαν των The Beatles, ούτε του είδους που πρέσβευαν ως πρωτοπόρους, γνωρίζοντας πως δεν ήταν ούτε οι μόνοι, ούτε αυτοί που έπαιξαν πρώτοι jangle pop και garage rock τόσο στη Βρετανία και το Liverpool απ΄όπου κατάγονταν, όσο και από τις άλλους δύο μεγάλους πυλώνες του ηλεκτρικού ήχου και της ποπ ΗΠΑ και Αυστραλία. Παρότι υπερτιμημένοι ήταν σπουδαίοι, ήταν πολύ σπουδαιότεροι σε όλα τα επίπεδα από πολλά δημοφιλή σχήματα της εποχής τους, τόσο στην ποπ, όσο και στο ροκ εντ ρολ κι όλα αυτά, αποκλειστικά λόγω του John Lennon. Μιας τεράστιας προσωπικότητας που έδινε άλλο αέρα με την προσθήκη των δικών του συνθέσεων στις σχεδόν αδιάφορες, έως και χαζοχαρούμενες των υπολοίπων και ειδικά του Mc Cartney που έγινε και Sir(τι σχέση έχει το rock n roll με την παραπάνω ιδιότητα);

Οι δυο πιο σπουδαίοι δίσκοι των σκαθαριών ήταν καθαρά υπόθεση αυτού που με κάθε τρόπο ήθελε να οδηγήσει τα εν λόγω σε ένα δρόμο περισσότερο στοχαστικό και πολιτικοποιημένο. Το White Album & SgtPepper’s Lonely Hearts Club Band, μαζί με το single Back in the USSR, αποτέλεσαν ουσιαστικά,για να μην πούμε κατ΄αποκλειστικότητα, μια παρέμβαση του John Lennon. Φυσικά η σχέση του με το σχήμα δε θα μπορούσε να συνεχιστεί εφόσον ο εν λόγω συνεχώς αναζητούσε νέους δρόμους, τόσο στη μουσική, όσο και στο περιεχόμενο των στοίχων που ολοένα και πιο δυνατά εισέρχονταν στο χώρο της σοσιαλιστικής σκέψης και του αθεϊσμού.

Μια μέρα σαν σήμερα το 1980 δολοφονήθηκε από έναν οπαδό των Beatles αφήνοντας εκτός από την τελευταία του πνοή ένα μέλλον από ατομικές συνθέσεις που συνεχώς αναζητούσαν τρόπους και διεξόδους σε ένα στοχασμό που ήδη είχε εκδηλωθεί από το αριστουργηματικό imagine που ουσιαστικά αμφισβητούσε όλα τα εκμεταλλευτικά συστήματα τοτινά και αλλά και των προγενέστερα χτυπώντας στην καρδιά τη φύση της ατομικής ιδιοκτησίας

Το νέου τύπου ασφαλιστικό ξεθεμελίωμα

Στην Ολλανδία το ασφαλιστικό σύστημα βρίσκεται στα πρόθυρα νευρικής κρίσης, στη Σουηδία και στη Δανία, διέρχεται παρατεταμένης κρίσης και στον Καναδά τα πράγματα στενεύουν πολύ για την απρόσκοπτη, ανεμπόδιστη και αδιατάρακτη συνέχιση παροχής, τόσο του συνταξιοδοτικού προγράμματος, όσο και της κοινωνικής προνοιακής πολιτικής που ακολουθούνταν τα τελευταία χρόνια και φυσικά ήταν κατά πολύ κουτσουρεμένη από αυτήν της μεταπολεμικής περιόδου.

Όμως πρόκειται για τον Καπιταλιστικό κόσμο να σημειώσουμε εδώ πέρα, γιατί έχουν βγει στα κεραμίδια όλοι οι οπαδοί του Friedrich Hayek και του Milton Friedman, δηλαδή αυτοί που έφτιαξαν το συνταξιοδοτικό στη Χιλή κάνοντας το άσπρο μαύρο και το ανάποδο.
Ο Καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής, με όποιο σύστημα διαχείρισης θα οδηγηθεί μαθηματικά στην χρεοκοπία όπως ακριβώς έγινε και με τη Φεουδαρχία και την προγενέστερη της Φεουδαρχίας Δουλοκτησία και δεν το λέμε συνθηματολογικά(αυτή η συνθηματολογία δηλαδή, δεν μπορεί να αποδείξει και πολλά πράγματα, αφού κινητοποιεί τη συγκίνηση και όλα τα εξαρτημένα αντανακλαστικά) κι αυτό θα πραγματοποιηθεί γιατί όσο κι αν απεχθάνεται ο Καπιταλισμός τον θυσαυρισμό στις λειτουργίες του χρήματος, άλλο τόσο τον χρησιμοποιεί ως μαξιλαράκι μέσω των μεγάλων επενδυτικών Funds, που πολλά από αυτά επέρχονται με σύνθετα και δομημένα ομολογιακά δάνεια, ενώ κρύβονται και στις επενδυτικές ρήτρες των σύνθετων και των πολλαπλώς δομημένων αμοιβαίων κεφαλαίων.
Οι βασικές αντιθέσεις του Καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής καταλήγουν στο συμπέρασμα που οι μαθητές της Α’ του Δημοτικού θα το καταλάβαιναν εξαρχής, αν τους τις έδειχνε κάποιος Δάσκαλος τους, στο πως παράγεται και το πόσο αναγκαίο είναι το ικανό ποσοστό κέρδους στην λεγόμενη «ελεύθερη αγορά» της πλήρους ανελευθερίας.  Πως όταν δεν υπάρχει αυτό, άμεσα και στο συγκεκριμένο χρονικό διάστημα που απαιτείται, τόσο η υπερ-συσσώρευση κεφαλαίων θα μπλοκάρει το σύστημα και γι αυτό δεν υπάρχει γιατριά.
Πάμε παρακάτω, στο δια ταύτα δλδ, που αφορά τα συνταξιοδοτικά και ασφαλιστικά δικαιώματα που σε ολόκληρο τον Καπιταλιστικό κόσμο,  θα συρρικνώνονται νομοτελειακά από τούδε και στο εξής, όσο τα κρισιακά φαινόμενα θα κάνουν κύκλους υπο τη μορφή βρόγχων, όπως τα βαρομετρικά χαμηλά καταλήγοντας στο κέντρο ως κατακλυσμιαίο φαινόμενο αλλά πάντα με στόχο στον ίδιο τον ασφαλισμένο και τον συνταξιούχο.

Το Καπιταλιστικό σύστημα που θέλει σώνει και καλά, δια της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής να αναπαράγεται το ικανό ποσοστό κέρδους που κάθε φορά, νομοτελειακά θα είναι και μικρότερο με σκοπό να το διασφαλίσει, θα το κάνει με κάθε ικανό μέσο και πρόσφορο τρόπο με αποτέλεσμα να μην υπάρχει λύση, Το μέλλον είναι οι μειώσεις των συντάξεων(παντού και μιλάμε για πραγματικές και όχι ονομαστικές μειώσεις), οι πραγματικές και όχι ονομαστικές αυξήσεις των εισφορών(μην ξεχνάμε ότι ζούμε στην εποχή της ανταλλαγής των κεφαλαίων και όχι τόσο των εμπορευμάτων) και τέλος το μεικτό σύστημα κοινωνικής πρόνοιας που θα στηρίζεται στα αλήστου μνήμης μοντέλα με το γνωστό πεντάευρω για εισαγωγή στα νοσοκομεία, η στην εισαγωγή του τρίτου πυλώνα της κοινωνικής ασφάλισης που είναι οι μεγάλες ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες, τόσο τοπικής έκφρασης, όσο και πολυεθνικής, που δεν διασφαλίζουν καμία βιωσιμότητα τόσο στον ίδιο τους τον εαυτό, όσο και στις αποθηκεμένες εισφορές….

Ένα από τα μέτρα για να ξεπλύνει τα λιμνάζοντα του κεφάλαια(μιλάμε για αυτά του μεγάλου κεφαλαίου), είναι να βάλει σε στόχο και σε κίνηση τις λιμνάζοντες καταθέσεις των «φτωχομεσσαίων» στρωμάτων, καθώς και τα επενδυτικά προγράμματα των αμοιβαίων κεφαλαίων που είναι επενδεδυμένα τα Ασφαλιστικά Ταμεία της Υφηλίου με τα αρνητικά επιτόκια, θα κάνουν τα αποθεματικά τους με όρους «τρέλας και κορδέλας» από πολύ δυνατά σχεδόν αδύναμα και σε μικρές Καπιταλιστικές Οικονομίες όπως της δικής μας θα τα εξαϋλώσουν….

Πριν ολοκληρώσουμε το παρών άρθρο, να σας θυμίσουμε ότι επί σοσιαλισμού τέτοια θέματα, ούτε υπήρχαν, ούτε θα υπήρχαν και στο μέλλον, ανεξαρτήτως Καπιταλιστικών Κρίσεων και των αντίμετρων που θα έπαιρναν οι «σοφοί» Οικονομολόγοι του συστήματος για να διασώσουν το ικανό ποσοστό κερδοφορίας, γιατί το κομμάτι της υπεραξίας(δηλαδή του κέρδους) γίνονταν κοινωνικό προϊόν μέσα από την ίδια την παραγωγική διαδικασία, τις σχέσεις και τον τρόπο Παραγωγής….

 

Αρθρογράφος RCTeam

 

 

Οι λογοτεχνικοί στοχασμοί του Ιωσήφ

O Ζοζέ ντε Σόζα Σαραμάγκου (José de Sousa Saramago, γεννήθηκε στις 16 του Νοέμβρη του 1922 κι έφυγε στις 18 του Ιούνη του 2010), υπήρξε και ήταν ο σημαντικότερος Πορτογάλος συγγραφέας, ωστόσο ήταν ταυτόχρονα σπουδαίος ποιητής, απίθανος σεναριογράφος και ευφυής χρονογράφος σε δημοσιογραφικά έντυπα της πατρίδας, της ηβιρικής και όχι μόνο. Η διεθνής ακτινοβολία του και η πληθωρική του γραφή τον κατέταξαν ως μια παγκόσμιας κλάσης λογοτεχνική γραφίδα(από πολλούς κριτικούς της Λογοτεχνίας θεωρείται ένας από τους δέκα σπουδαιότερους όλων των εποχών), δεν είναι τυχαίο ότι τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ. Το έυρος των  έργων του κινούταν ανάμεσα στην υπερφίαλη φαντασία και στον έντονο πειραμάτισμό, καθώς και στην ιδεολογική του μαγιά που πρόσκεινταν στον Μαρξισμό – Λενινισμό. Το αναγνωστικό ταξίδι στο Ζοζέ Σαραμάγκου οδηγεί τον αναγνωτη ενίοτε στην γη της Αμαρτίας, στην ιστορία της πολιορκίας της Λισσαβόνας, και της ίδιας της Πορτογαλίας που τόσα πέρασε τα πάνδεινα από τον Δικτάτορα Σαλαζάρ. Η γραφίδα του γεμάτη από αλληγορικό πνεύμα, μετατέπονταν ως φωταγωγός προβολέας που έπεφτε πάνω στους ήρωες του, είτε απογυμνώνοντας τους λεπτομερώς, είτε μέσω των συνθηκών που τους οδηγούσαν, όπου τους οδηγούσαν ανάλογα με το έργο του, για να καταλήξει στην αποκάληψη της προσωπογραφίας τους μέσω παραβολών και εξομοιώσεων σε πρόσωπα, πράγματα και καταστάσεις. Το πολύ μεστό, ουσιώδες και δυνατό έργο του, ήταν ανέκαθεν μια αποστροφή για το σύστημα το οποίο γίνεται μια πέτρινη σχεδία που νομοτελειακά, θα οδηγήσει τον αναγνώστη στο βυθό. Το έργου του, θα είναι μια καταφυγή στη σπηλιά των βαθύτερων μηνυμάτων και νοημάτων του, των αναμνήσεων της ανθρωπότητας, είναι ένα τετράδιο και εγχειρίδιο χρήσης για την αποφυγή του πνιγμού και κυρίως του πνευματικού θανάτου.

 

Καλό Ταξίδι Σωτηρία

Καλό σου ταξίδι απέραντη φωνή, θα λείψεις από πολύ κόσμο, τόσο για το υψηλό επίπεδο σου ως καλλιτέχνης, όσο και ως προσωπικότητα που αγάπαγε την ποιότητα τόσο από την Jazz που κατά τα λεγόμενα ανθρώπων του κύκλου σου ήταν η μουσική που λάτρευες, όσο για το θέατρο, το χορό και τις πολεμικές τέχνες….
Στο τελευταίο σου ταξίδι μας υπενθύμισες πως δεν είχες άλλο περίσσιο χρόνο και έφυγες εκεί που η γέρικη λαντέρνα θα σφύριζε έκτοτε και για πάντα τα τραγούδια που ερμήνευσες με τη φλόγα της φωνής και θα τα χορεύουν οι αρχαγγέλοι, με το πάθος σου που αλητεύει γι αλλού!
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάσει Σωτηρία!