Το νέου τύπου ασφαλιστικό ξεθεμελίωμα

Στην Ολλανδία το ασφαλιστικό σύστημα βρίσκεται στα πρόθυρα νευρικής κρίσης, στη Σουηδία και στη Δανία, διέρχεται παρατεταμένης κρίσης και στον Καναδά τα πράγματα στενεύουν πολύ για την απρόσκοπτη, ανεμπόδιστη και αδιατάρακτη συνέχιση παροχής, τόσο του συνταξιοδοτικού προγράμματος, όσο και της κοινωνικής προνοιακής πολιτικής που ακολουθούνταν τα τελευταία χρόνια και φυσικά ήταν κατά πολύ κουτσουρεμένη από αυτήν της μεταπολεμικής περιόδου.

Όμως πρόκειται για τον Καπιταλιστικό κόσμο να σημειώσουμε εδώ πέρα, γιατί έχουν βγει στα κεραμίδια όλοι οι οπαδοί του Friedrich Hayek και του Milton Friedman, δηλαδή αυτοί που έφτιαξαν το συνταξιοδοτικό στη Χιλή κάνοντας το άσπρο μαύρο και το ανάποδο.
Ο Καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής, με όποιο σύστημα διαχείρισης θα οδηγηθεί μαθηματικά στην χρεοκοπία όπως ακριβώς έγινε και με τη Φεουδαρχία και την προγενέστερη της Φεουδαρχίας Δουλοκτησία και δεν το λέμε συνθηματολογικά(αυτή η συνθηματολογία δηλαδή, δεν μπορεί να αποδείξει και πολλά πράγματα, αφού κινητοποιεί τη συγκίνηση και όλα τα εξαρτημένα αντανακλαστικά) κι αυτό θα πραγματοποιηθεί γιατί όσο κι αν απεχθάνεται ο Καπιταλισμός τον θυσαυρισμό στις λειτουργίες του χρήματος, άλλο τόσο τον χρησιμοποιεί ως μαξιλαράκι μέσω των μεγάλων επενδυτικών Funds, που πολλά από αυτά επέρχονται με σύνθετα και δομημένα ομολογιακά δάνεια, ενώ κρύβονται και στις επενδυτικές ρήτρες των σύνθετων και των πολλαπλώς δομημένων αμοιβαίων κεφαλαίων.
Οι βασικές αντιθέσεις του Καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής καταλήγουν στο συμπέρασμα που οι μαθητές της Α’ του Δημοτικού θα το καταλάβαιναν εξαρχής, αν τους τις έδειχνε κάποιος Δάσκαλος τους, στο πως παράγεται και το πόσο αναγκαίο είναι το ικανό ποσοστό κέρδους στην λεγόμενη «ελεύθερη αγορά» της πλήρους ανελευθερίας.  Πως όταν δεν υπάρχει αυτό, άμεσα και στο συγκεκριμένο χρονικό διάστημα που απαιτείται, τόσο η υπερ-συσσώρευση κεφαλαίων θα μπλοκάρει το σύστημα και γι αυτό δεν υπάρχει γιατριά.
Πάμε παρακάτω, στο δια ταύτα δλδ, που αφορά τα συνταξιοδοτικά και ασφαλιστικά δικαιώματα που σε ολόκληρο τον Καπιταλιστικό κόσμο,  θα συρρικνώνονται νομοτελειακά από τούδε και στο εξής, όσο τα κρισιακά φαινόμενα θα κάνουν κύκλους υπο τη μορφή βρόγχων, όπως τα βαρομετρικά χαμηλά καταλήγοντας στο κέντρο ως κατακλυσμιαίο φαινόμενο αλλά πάντα με στόχο στον ίδιο τον ασφαλισμένο και τον συνταξιούχο.

Το Καπιταλιστικό σύστημα που θέλει σώνει και καλά, δια της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής να αναπαράγεται το ικανό ποσοστό κέρδους που κάθε φορά, νομοτελειακά θα είναι και μικρότερο με σκοπό να το διασφαλίσει, θα το κάνει με κάθε ικανό μέσο και πρόσφορο τρόπο με αποτέλεσμα να μην υπάρχει λύση, Το μέλλον είναι οι μειώσεις των συντάξεων(παντού και μιλάμε για πραγματικές και όχι ονομαστικές μειώσεις), οι πραγματικές και όχι ονομαστικές αυξήσεις των εισφορών(μην ξεχνάμε ότι ζούμε στην εποχή της ανταλλαγής των κεφαλαίων και όχι τόσο των εμπορευμάτων) και τέλος το μεικτό σύστημα κοινωνικής πρόνοιας που θα στηρίζεται στα αλήστου μνήμης μοντέλα με το γνωστό πεντάευρω για εισαγωγή στα νοσοκομεία, η στην εισαγωγή του τρίτου πυλώνα της κοινωνικής ασφάλισης που είναι οι μεγάλες ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες, τόσο τοπικής έκφρασης, όσο και πολυεθνικής, που δεν διασφαλίζουν καμία βιωσιμότητα τόσο στον ίδιο τους τον εαυτό, όσο και στις αποθηκεμένες εισφορές….

Ένα από τα μέτρα για να ξεπλύνει τα λιμνάζοντα του κεφάλαια(μιλάμε για αυτά του μεγάλου κεφαλαίου), είναι να βάλει σε στόχο και σε κίνηση τις λιμνάζοντες καταθέσεις των «φτωχομεσσαίων» στρωμάτων, καθώς και τα επενδυτικά προγράμματα των αμοιβαίων κεφαλαίων που είναι επενδεδυμένα τα Ασφαλιστικά Ταμεία της Υφηλίου με τα αρνητικά επιτόκια, θα κάνουν τα αποθεματικά τους με όρους «τρέλας και κορδέλας» από πολύ δυνατά σχεδόν αδύναμα και σε μικρές Καπιταλιστικές Οικονομίες όπως της δικής μας θα τα εξαϋλώσουν….

Πριν ολοκληρώσουμε το παρών άρθρο, να σας θυμίσουμε ότι επί σοσιαλισμού τέτοια θέματα, ούτε υπήρχαν, ούτε θα υπήρχαν και στο μέλλον, ανεξαρτήτως Καπιταλιστικών Κρίσεων και των αντίμετρων που θα έπαιρναν οι «σοφοί» Οικονομολόγοι του συστήματος για να διασώσουν το ικανό ποσοστό κερδοφορίας, γιατί το κομμάτι της υπεραξίας(δηλαδή του κέρδους) γίνονταν κοινωνικό προϊόν μέσα από την ίδια την παραγωγική διαδικασία, τις σχέσεις και τον τρόπο Παραγωγής….

 

Αρθρογράφος RCTeam

 

 

32ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου

A3_AfisaPanorama_FINAL

14 μέρες – 2 αίθουσες – 60 ταινίες – 13 πρεμιέρες
5 αφιερώματα – Ειδικές προβολές

(Περισσότερα στην επίσημη σελίδα του οργανισμού)

Με χαρά ανακοινώνουμε το πρόγραμμα του 32ου Πανοράματος Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου,
με αναφορά όλων των ταινιών που προβάλλονται στο πλαίσιο του φετινού φεστιβάλ,
που φιλοξενείται στις κινηματογραφικές αίθουσες
ΤΡΙΑΝΟΝ (21/11- 4/12, Κοδριγκτώνος 21) και ΑΝΔΟΡΑ (28/11- 4/12, Σεβαστουπόλεως 117).


ΤΕΛΕΤΗ ΕΝΑΡΞΗΣ

Πέμπτη 21/11 στις 20.30, στον κινηματογράφο ΤΡΙΑΝΟΝ

IT MUST BE HEAVEN – Elia Suleiman (97’)
Αθηναϊκή πρεμιέρα, παρουσία του σκηνοθέτη

ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΤΜΗΜΑ
‘Εναρξη: Πέμπτη 28/11 @ ΤΡΙΑΝΟΝ

Προβάλλονται οι ταινίες:

ΑΛΥΤΗ – Μίνως Νικολακάκης (89’) | ΑΝΑΚΡΙΣΗ – Παναγιώτης Πορτοκαλάκης (80’)
ΕΞΟΡΙΑ – Βασίλης Μαζωμένος (110’)) | AJVAR – Ana Maria Rossi (107’)
ÊTRE VIVANT ET LE SAVOIR– Alain Cavalier (98’) | I WILL CROSS TOMORROW – Sebideh Farsi (90’)
GHOST TROPIC – Bas Devos (85’) | MY THOUGHTS ARE SILENT – Antonio Lukich (104’)
PASSED BY SENSOR – Serhat Karaaslan (96’) | STITCHES – Miroslav Terzic (105’)
ΑΦΙΕΡΩΜΑ: 20 ΧΡΟΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ KUBRICK
(σε συνεργασία με την Πανελλήνια ‘Ενωση Κριτικών Κινηματογράφου – Π.Ε.Κ.Κ.) ***

O Στάνλεϊ Κιούμπρικ είναι από τους λιγοστούς εκείνους σκηνοθέτες που απέδειξαν πως,
ακόμη και στο ελεγχόμενο από τους στραμμένους αποκλειστικά προς το κέρδος παραγωγούς
του Χόλιγουντ, μπορεί κανείς να γυρίσει ταινίες προσωπικές, που να εκφράζουν τις δικές τους ανησυχίες, τους δικούς τους προβληματισμούς
και να μετατρέψει, αυτό που συχνά χαρακτηρίζουμε ως βιομηχανία του κινηματογράφου, σε καθαρά προσωπική τέχνη.
Κάποια στιγμή, βεβαίως, αναγκάστηκε να φύγει από το Χόλιγουντ και τις πιέσεις του και να μετακομίσει στην Αγγλία (1961),
όπου, ως το τέλος της ζωής του, θα μπορέσει να εκφραστεί με πλήρη ελευθερία και να μας χαρίσει τα μεγάλα του αριστουργήματα
(“Λολίτα”, “SOS Πεντάγωνο καλεί Μόσχα”, “2001: Οδύσσεια του Διαστήματος”, “Το Κουρδιστό Πορτοκάλι”, “Η λάμψη”, “Μπάρι Λίντον”, “Μάτια Ερμητικά Κλειστά”). ‘Ανθρωπος που επεδίωκε την τελειότητα, που κατάφερνε να ελέγχει πλήρως την παραγωγή του (από το σενάριο και τη σκηνοθεσία μέχρι το τελικό μοντάζ),
σε στενή πάντα σχέση με τους ηθοποιούς του, με καινοτόμες ιδέες στη χρήση της κινηματογραφικής γλώσσας αλλά και των τεχνικών μέσων,
με μια φιλοσοφική προσέγγιση στα θέματά του (ορισμένοι μίλησαν για τη σχέση του με το έργο φιλόσοφων όπως ο Νίτσε και ο Χάιντεγκερ),
με ένα έργο που καλύπτει, πάντα με την ίδια ιδιοφυή έμπνευση, τα περισσότερα κινηματογραφικά είδη (φιλμ νουάρ, θρίλερ, γουέστερν,
δράματα εποχής, επιστημονική φαντασία), όλα ιδωμένα μ’ ένα ρεαλισμό, διανθισμένο με χιούμορ (συχνά μαύρο) αλλά και ποιητική διάθεση,
με εξαιρετική φωτογραφία και εμπνευσμένη χρήση της μουσικής, ο Κιούμπρικ, σκηνοθέτης που ο Όρσον Γουέλς ονόμασε
“γίγαντα ανάμεσα στους σκηνοθέτες της νεότερης γενιάς”, προσέφερε ένα έργο που δεν έχει παύσει να επηρεάζει αρκετούς
από τους πιο γνωστούς σύγχρονους σκηνοθέτες, ανάμεσά τους και τους: Μάρτιν Σκορσέζε, Ντέιβιντ Λιντς, Στίβεν Σπίλμπεργκ,
Γούντι Άλεν, Τζορτζ Ρομέρο, Τέρι Γκίλιαμ, Ρίντλεϊ Σκοτ, Πολ Τόμας Άντερσον, Κρίστοφερ Νόλαν, Τιμ Μπέρτον και άλλους.
Ένα έργο που, με αφορμή τα 20 χρόνια από το θάνατό του, παρουσιάζουμε σήμερα, στο 32ο Πανόραμα
για να τον γνωρίσουν οι νεότεροι και να τον απολαύσουν, για μια ακόμη φορά, οι παλιότεροι.

Προβάλλονται οι ταινίες:

A CLOCKWORK ORANGE | BARRY LYNDON | DRSTRANGELOVE | FEAR AND DESIRE
KILLERS KISS | LOLITA | PATHS OF GLORY | THE KILLING

*** Τις ταινίες του αφιερώματος προλογίζουν οι σκηνοθέτες Κώστας Φέρρης και Δημήτρης Παναγιωτάτος,
και οι κριτικοί κινηματογράφου – μέλη της Π.Ε.Κ.Κ. Τάσος Γουδέλης, Κωνσταντίνος Καϊμάκης,
Ιφιγένεια Καλαντζή, Νίνος Φένεκ Μικελίδης και Χρήστος Σκυλλάκος.


ΑΦΙΕΡΩΜΑ: ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΩΜΙΚΟΙ

Η σύνθεση μιας σύντομης αλλά περιεκτικής λίστας ταινιών, με πρωταγωνιστές τους ευρωπαίους μετρ
της κωμωδίας αποτέλεσε πολύ απαιτητικό στοίχημα για το φετινό Πανόραμα και ολοκληρώθηκε με γνώμoνα
το ουσιώδες ερώτημα «τι μας κάνει να γελάμε;». Μήπως το κοντράστ περσόνων και χαρακτήρων
και οι συγκρούσεις τους; Μήπως οι αναποδιές ή οι κακοτυχίες που μας συμβαίνουν;  ‘Η τα ακραία
ή εξωπραγματικά σχέδια και οι γκροτέσκες συμπεριφορές; Καταλήξαμε πως αυτό που έχει σημασία είναι η θέση
και η στάση που έχουμε απέναντι στην κάθε ιστορία. Η οπτική μας γωνία δηλαδή, σε συνδυασμό
με τη διάθεσή μας. Συνεπώς, τα πάντα δύνανται να είναι αστεία, αρκεί να θέλουμε να τα δούμε έτσι.
Γι’ αυτό και χαχανίζουμε με την καυστική σάτιρα των Monty Python, καθώς αναζητούν το νόημα της ζωής
και απολαμβάνουμε χαριεντιζόμενοι τον κύριο Hulot, ενώ εκείνος απολαμβάνει τις διακοπές του.
Γι’ αυτό χασκογελάμε με τις κόντρες και τα παθήματα των Stan Laurel και Oliver Hardy και μειδιούμε πονηρά
ή ειρωνικά με την οικτρή αποτυχία των Toto, Vittorio Gassman, Marcello Mastroianni, Renato Salvatori
στο O Κλέψας Του Κλέψαντος. Γι’ αυτό καγχάζουμε με την ανούσια φρενίτιδα των Μοντέρνων Καιρών του Chaplin
ή χαμογελάμε παρηγορητικά με τον μελαγχολικό μεγιστάνα του Yo-Yo ο οποίος έχει τα πάντα εκτός από αγάπη.
Και τέλος, όταν ο Θανάσης Βέγγος παίρνει τ’όπλο του, γι’ αυτό δεν τρομάζουμε αλλά γελάμε δυνατά.
Γιατί καλύτερα να γελάς παρά να κλαις, εκτός αν κλαις από τα γέλια.


Προβάλλονται οι ταινίες:

ΘΑΝΑΣΗ ΠΑΡΕ Τ’ ΟΠΛΟ ΣΟΥ με τον Θανάση Βέγγο (93’)
ΜΟΝΤΕΡΝΟΙ ΚΑΙΡΟΙ με τον Charlie Chaplin (87’)
Ο ΚΛΕΨΑΣ ΤΟΥ ΚΛΕΨΑΝΤΟΣ με τους Vittorio Gasman & Marcello Mastroianni (111’)
LES VACANCES DE MONSIEUR HULOT – Jacques Tati (89’)
THE MEANING OF LIFE με τους Monty Python (109’)
YOYO  με τον Pierre Etaix (95’)

STAN LAUREL & OLIVER HARDY tribute
Θα προβληθεί επιλογή βωβών ταινιών μικρού μήκους,
από τη φιλμογραφία του κωμικού διδύμου.


ΑΦΙΕΡΩΜΑ: ΤΟ ΦΙΛΜ ΝΟΥΑΡ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΙΝΕΜΑ

Αλλοτε χάρη στα αστυνομικά μυθιστορήματα αλλά και τα σενάρια του Γιάννη Μαρή («Ο άνθρωπος του τρένου», «Έγκλημα στα παρασκήνια»
και «Έγκλημα στο Κολωνάκι», Αμφιβολίες») κι άλλοτε χάρη στην αγάπη και την επιμονή των Ελλήνων σκηνοθετών για το είδος αυτό,
που γεννήθηκε και αναπτύχθηκε στο Χόλιγουντ τις δεκαετίες του ‘40 και ‘50, το φιλμ νουάρ έκανε, στις αρχές της δεκαετίας του ‘60,
την πρώτη του σημαντική εμφάνιση και στη χώρα μας. Ένας κινηματογράφος που ξεχώρισε χάρη στη «μαύρη» του ατμόσφαιρα
(όλες οι ταινίες γυρίζονταν σε μαυρόασπρο φιλμ που βοηθούσε στο να τονιστεί η κατάλληλη, σκοτεινή,
με στοιχεία δανεισμένα από τον γερμανικό εξπρεσιονισμό, ατμόσφαιρα), τους χαρακτήρες
(μοιραίες γυναίκες, αποτυχημένοι άντρες) και τη θεματική του: εγκλήματα, υπόκοσμος, προδοσίες, ωμή βία.
Ξεκινώντας με σκηνοθέτες όπως ο Ντίνος Κατσουρίδης, ο Ερρίκος Ανδρέου, ο Ντίνος Δημοπουλος και
ο Σωκράτης Καψάσκης, και στη συνέχεια με νεότερους, όπως οι Γιώργος Καρυπίδης, Δημήτρης Σταύρακας,
Δημήτρης Παναγιωτάτος, Νίκος Γραμματικός, Γιάννης Οικονομίδης και Κάρολος Ζωναράς,
ο ελληνικός κινηματογράφος έδωσε τα δικά του δείγματα του είδους, με ταινίες που δεν έχασαν
στο πέρασμα του χρόνου την ομορφιά, την ατμόσφαιρα και τη δύναμή τους.

Προβάλλονται οι ταινίες:

ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΑ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΑ – Ντίνος Κατσουρίδης (1960)
ΕΦΙΑΛΤΗΣ – Ερρίκος Ανδρέου (1961)
Η ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ / ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ – Γιώργος Καρυπίδης (1982)
Η ΝΥΧΤΑ ΜΕ ΤΗ ΣΙΛΕΝΑ – Δημήτρης Παναγιωτάτος (1986)
Η ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΗ – Δημήτρης Σταύρακας (1983)
ΚΛΕΙΣΤΗ ΣΤΡΟΦΗ – Νίκος Γραμματικός (1991)
ΜΑΧΑΙΡΟΒΓΑΛΤΗΣ – Γιάννης Οικονομίδης (2010)
ΜΠΙΓΚ ΧΙΤ – Κάρολος Ζωναράς (2012)
Ο ΖΕΣΤΟΣ ΜΗΝΑΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ – Σωκράτης Καψάσκης (1966)
ΠΑΝΙΚΟΣ – Σταύρος Τσιώλης (1969)


ΑΦΙΕΡΩΜΑ: ΤΟ WOODSTOCK ΚΑΙ Η ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΕ ΤΟ HOLLYWOOD

Στις αρχές του 1969 στις Ηνωμένες Πολιτείες, κι ενώ βρισκόμαστε στο απόγειο του πολέμου του Βιετνάμ,
ο Λίντον Τζόνσον αποχωρεί από την προεδρία του έθνους και στη θέση του ορκίζεται ο Ρίτσαρντ Νίξον,
στα στούντιο του Μέμφις ο Έλβις Πρίσλεϊ γράφει το “Long Black Limousine” (στο περίφημο άλμπουμ του,
“From Elvis in Memphis”), στα πανεπιστήμια του Χάρβαρντ και του Μπέρκλεϊ ξεκινούν οι πρώτες καταλήψεις,
με ελικόπτερα της Εθνικής Φρουράς να ψεκάζουν τους φοιτητές με ειδική σκόνη που καταστρέφει το δέρμα,
στη Νέα Υόρκη ξεκινάει η κίνηση για τα δικαιώματα των γκέι, ο κόσμος σ’ ολόκληρο τον πλανήτη παρακολουθεί
τον αστροναύτη Νιλ ‘Αρμστρονγκ να κάνει τα πρώτα του βήματα στη Σελήνη, τα διεθνή τηλεοπτικά μέσα
παρουσιάζουν τη Σφαγή στο Μάι Λάι, οι μαζικές διαδηλώσεις ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ αυξάνονται καθημερινά,
οι οπαδοί του Μάνσον δολοφονούν τη Σάρον Τέιτ και αστυνομικοί του Σικάγου δολοφονούν
στον ύπνο τους μέλη των Μαύρων Πανθήρων. Ενώ, τον Αύγουστο (15-18) διεξάγεται το φεστιβάλ του Γούντστοκ,
όπου συμμετέχουν οι πιο διάσημοι τραγουδιστές και τα συγκροτήματά τους, φεστιβάλ που θα καταγράψει
με την κάμερά του ο Michael Wadleigh. Την ίδια χρονιά το “Νέο Χόλιγουντ”, όπως θα γίνει στη συνέχεια γνωστό,
αρχίζει να παραμερίζει το γκλάμορ και τον ψευτο-συναισθηματισμό των παραδοσιακών ιστοριών του,
εμφανίζοντας μια σημαντική ανανέωση στα θέματά του, μαζί με ένα είδος αυτοκριτικής, επηρεασμένο
από τα διάφορα εθνικά και διεθνή γεγονότα. Αυτό εκφράζεται σε μια σειρά ταινιών, μ’ επικεφαλής τους “Δυο ληστές”
(που έγινε η πιο εμπορική ταινία της χρονιάς) και τον “Καουμπόι του μεσονυκτίου” (Όσκαρ καλύτερης ταινίας).
Ταινίες που άλλοτε άμεσα και άλλοτε έμμεσα καταπιάνονται με θέματα όπως τον πόλεμο του Βιετνάμ, τους αγώνες
για τα ανθρώπινα και πολιτικά δικαιώματα, τις φοιτητικές εξεγέρσεις, τις πολιτικές δολοφονίες, το φεμινιστικό κίνημα,
την ελευθερία στον έρωτα και τις εκτρώσεις, ταυτόχρονα θέτοντας ερωτήματα
γύρω από το ρόλο της εξουσίας, της κρατικής βίας και γενικότερα το ρόλο του κράτους.
Θέματα με τα οποία καταπιάνονται οι ταινίες που επιλέξαμε στο αφιέρωμα αυτό.


Προβάλλονται οι ταινίες:

ALICES RESTAURANT – Arthur Penn
BUTCH CASSIDY & THE SUNDANCE KID – George Roy Hill
MIDNIGHT COWBOY (Ο Kαουμπόι Του Μεσονυχτίου) – John Schlesinger
TELL THEM WILLIE BOY IS HERE – Abraham Polonsky
THEY SHOOT HORSESDONT THEY? – (Σκοτώνουν Τα Άλογα Όταν Γεράσουν) – Sydney Pollack
WILD BUNCH (‘Αγρια Συμμορία) – Sam Peckinpah
WOODSTOCK – Michael Wadleigh
ZABRISKIE POINT – Michelangelo Antonioni


ΑΦΙΕΡΩΜΑ: ΑΝΤΟΥΑΝΕΤΤΑ ΑΓΓΕΛΙΔΗ – ΑΛΙΝΤΑ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

  

Αντουανέττα Αγγελίδη
ΚΛΕΦΤΗΣ ‘Η Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ 
(80’) | ΟΙ ΩΡΕΣ (ΜΙΑ ΤΕΤΡΑΓΩΝΗ ΤΑΙΝΙΑ) (85’)

Αλίντα Δημητρίου
ΠΟΥΛΙΑ ΣΤΟ ΒΑΛΤΟ
 (107’) | Η ΖΩΗ ΣΤΟΥΣ ΒΡΑΧΟΥΣ (98’)


ΕΙΔΙΚΕΣ ΠΡΟΒΟΛΕΣ

ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΤΟΥ ΔΡ. ΚΑΛΙΓΚΑΡΙ – 
Robert Wiene (1920 – 71’)
συνοδεία ζωντανής μουσικής

Μουσική σύνθεση & πιάνο: Νίκος Πλάτανος
Ηλεκτρική κιθάρα, MIDI κιθάρα, αναλογικό synthesizer, theremin: Τηλέμαχος Μούσας
Μουσικό πριόνι + effects: Νίκος Γιούσεφ

Η ΚΑΘΟΔΟΣ ΤΩΝ ΕΝΝΙΑ – Χρίστος Σιοπαχάς (125’)

ΤΕΛΕΤΗ ΛΗΞΗΣ
Τετάρτη 4/12 στις 21.00

Ο τίτλος της ταινίας θα ανακοινωθεί προσεχώς!

Η διοργάνωση του 32ου Πανοράματος Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου ευχαριστεί τους υποστηρικτές και συνεργάτες φορείς,
τους εμπορικούς χορηγούς και τους χορηγούς επικοινωνίας της φετινής διοργάνωσης:

INFO

ΤΡΙΑΝΟΝ (21/11- 4/12, Κοδριγκτώνος 21) & ΑΝΔΟΡΑ (28/11- 4/12, Σεβαστουπόλεως 117)

ΠΗΓΗ: http://www.panoramafest.org/index.php

Οι λογοτεχνικοί στοχασμοί του Ιωσήφ

O Ζοζέ ντε Σόζα Σαραμάγκου (José de Sousa Saramago, γεννήθηκε στις 16 του Νοέμβρη του 1922 κι έφυγε στις 18 του Ιούνη του 2010), υπήρξε και ήταν ο σημαντικότερος Πορτογάλος συγγραφέας, ωστόσο ήταν ταυτόχρονα σπουδαίος ποιητής, απίθανος σεναριογράφος και ευφυής χρονογράφος σε δημοσιογραφικά έντυπα της πατρίδας, της ηβιρικής και όχι μόνο. Η διεθνής ακτινοβολία του και η πληθωρική του γραφή τον κατέταξαν ως μια παγκόσμιας κλάσης λογοτεχνική γραφίδα(από πολλούς κριτικούς της Λογοτεχνίας θεωρείται ένας από τους δέκα σπουδαιότερους όλων των εποχών), δεν είναι τυχαίο ότι τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ. Το έυρος των  έργων του κινούταν ανάμεσα στην υπερφίαλη φαντασία και στον έντονο πειραμάτισμό, καθώς και στην ιδεολογική του μαγιά που πρόσκεινταν στον Μαρξισμό – Λενινισμό. Το αναγνωστικό ταξίδι στο Ζοζέ Σαραμάγκου οδηγεί τον αναγνωτη ενίοτε στην γη της Αμαρτίας, στην ιστορία της πολιορκίας της Λισσαβόνας, και της ίδιας της Πορτογαλίας που τόσα πέρασε τα πάνδεινα από τον Δικτάτορα Σαλαζάρ. Η γραφίδα του γεμάτη από αλληγορικό πνεύμα, μετατέπονταν ως φωταγωγός προβολέας που έπεφτε πάνω στους ήρωες του, είτε απογυμνώνοντας τους λεπτομερώς, είτε μέσω των συνθηκών που τους οδηγούσαν, όπου τους οδηγούσαν ανάλογα με το έργο του, για να καταλήξει στην αποκάληψη της προσωπογραφίας τους μέσω παραβολών και εξομοιώσεων σε πρόσωπα, πράγματα και καταστάσεις. Το πολύ μεστό, ουσιώδες και δυνατό έργο του, ήταν ανέκαθεν μια αποστροφή για το σύστημα το οποίο γίνεται μια πέτρινη σχεδία που νομοτελειακά, θα οδηγήσει τον αναγνώστη στο βυθό. Το έργου του, θα είναι μια καταφυγή στη σπηλιά των βαθύτερων μηνυμάτων και νοημάτων του, των αναμνήσεων της ανθρωπότητας, είναι ένα τετράδιο και εγχειρίδιο χρήσης για την αποφυγή του πνιγμού και κυρίως του πνευματικού θανάτου.

 

Καλό Ταξίδι Σωτηρία

Καλό σου ταξίδι απέραντη φωνή, θα λείψεις από πολύ κόσμο, τόσο για το υψηλό επίπεδο σου ως καλλιτέχνης, όσο και ως προσωπικότητα που αγάπαγε την ποιότητα τόσο από την Jazz που κατά τα λεγόμενα ανθρώπων του κύκλου σου ήταν η μουσική που λάτρευες, όσο για το θέατρο, το χορό και τις πολεμικές τέχνες….
Στο τελευταίο σου ταξίδι μας υπενθύμισες πως δεν είχες άλλο περίσσιο χρόνο και έφυγες εκεί που η γέρικη λαντέρνα θα σφύριζε έκτοτε και για πάντα τα τραγούδια που ερμήνευσες με τη φλόγα της φωνής και θα τα χορεύουν οι αρχαγγέλοι, με το πάθος σου που αλητεύει γι αλλού!
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάσει Σωτηρία!

Οι φωτεινοί προσανατολισμοί του Ερωτικού ποιητή

Ο Οδυσσέας Ελύτης (το πραγματικό όνομα ήταν: Οδυσσέας Αλεπουδέλης) γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης, στις 2 του Νοέμβρη του 1911 και απεβίωσε στην Αθήνα στις 18 του Μάρτη του 1996, αποτελώντας έναν από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές και δοκιμιογράφους, που μελοποιήθηκαν από τους μεγαλύτερους Έλληνες μουσικοσυνθέτες και αποθέωσαν οι κορυφές του είδους όπως ο Μίκης Θεοδωράκης.

Οι προσανατολισμοί του Οδυσσέα Ελύτη κινούνταν στις δεσμίδες από τις φωτεινές αχτίδες του ήλιου, που έκαιγαν τον χρόνο και τους καταμετρητές του, στις ωδές για τον Πικασσό, στην υπέροχη Άνοιξη και τις ευωδιές της, σε κάθε τι άξιο που κερδίζει τη ζωή μέσα από τα «ρω του έρωτα», στους ¨μικρούς ναυτίλους» και στις πανέμορφες ¨ποδηλάτισσες» που  ταξιδεύουν δυτικά και αλαργινά της λύπης μετρώντας και γράφωντας μέσω της διαδρομής τους τα ημερολόγια του κάθε αθέατου πλησίον τους.

 

Έφυγε μαζί με το Καλοκαίρι…

SpanosΟ συνθέτης του Νέου Κύματος, της ακουστικής μουσικής με το πιάνο και την κλασική κιθάρα, της απέραντης ακτής και των Καλοκαιρινών ερώτων έσβησε σήμερα στα 85 του χρόνια μαζί με το καλοκαίρι, ωστόσο οι νότες και οι μελωδίες του παραμένουν χαραγμένες σε σχήμα καρδιάς στις αμμουδιές και στα ηλιοβασιλέματα των συνθετικών του κάδρων. Ο Γιάννης Σπανός, ο μεγάλος ερωτικός μουσικοσυνθέτης από το Κιάτο της Κορινθίας δεν θα μένει πια μαζί μας, γιατί το προτελευταίο Καλοκαίρι της δεκαετίας τον πήρε μαζί του από το χέρι στο φευγιό του για να του τραγουδάει από τους ουρανούς και ίσως αυτός να είναι ένας από τους λόγους που άνοιξαν οι κρουνοί του Ουρανού στην πατρίδα του κάτω απ΄το Αυλάκι, καθώς και στην Αττική…

Ο Γιάννης Σπανός δεν ήταν ένα απλό κεφάλαιο, σήμερα θρηνεί το Πανελλήνιο, ήταν μια μοναδική παρουσία, τόσο μεγάλη όσο και ταπεινή, που ξεχείλιζε από ευγένεια χωρίς όμως να είναι ευγενής και αλαζόνας(όπως όλοι οι εν λόγω), που οι νότες του σκορπούσαν το ερωτικό του ταμπεραμέντο και τα ηχοχρώματα του που ήταν ταυτόσημα με τα πολύχρωμα ηλιοβασιλέματα.

Η τελευταία του έξοδος κινδύνου συμπίπτει με την φυγή των αποδημητικών πουλιών που ζητούν πιο θερμά κλίματα και εικόνες γεμάτες λάμψη, όπου οι ευαίσθητες και χάρτινες καρδιές σιγοτραγουδούν μέχρι να ξαναγυρίσουν απ΄τα ξένα χωρίς αυτόν όμως….

Καλό ταξίδι Αγαπημένε Γιάννη Σπανέ, ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάσει, να πούμε ότι δε θα μας λείψεις, μάλλον θα είναι ένα τεράστιο ψέμα από αυτά που δεν αξίζει να αναφέρει κανείς σοβαρός άνθρωπος!!!

Η Δισκογραφία του:

  • 1965 Ο Γιάννης Σπανός Παίζει Σπανό
  • 1965 Αποδημίες – Καίτη Χωματά
  • 1966 Η Σούλα Μπιρμπίλη σε τραγούδια του Γιάννη Σπανού και του Νότη Μαυρουδή
  • 1967 Α’ Ανθολογία -Νέο Κύμα
  • 1968 Β’ Ανθολογία -Νέο Κύμα
  • 1968 Ο Γιάννης Σπανός Διευθύνει Γιάννη Σπανό
  • 1969 Σκιές στην άμμο -Καίτη Χωματά, Μιχάλης Βιολάρης
  • 1969 Μια Κυριακή -Γρηγόρης Μπιθικώτσης, Σταμάτης Κόκοτας, Βίκυ Μοσχολιού
  • 1969 Όλο το καλοκαίρι -Μπέμπα Μπλάνς
  • 1971 Εκείνο το καλοκαίρι- Αφροδίτη Μάνου (Α’ Βραβείο Μουσικής Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης)
  • 1972 Η γλυκειά Ίρμα -Έλλη Λαμπέτη
  • 1973 Μέρες Αγάπης -Δήμητρα Γαλάνη
  • 1974 Ο Μορμόλης – Χρήστος Λεττονός, Γιάννης Φέρτης, Ξένια Καλογεροπούλου , Τάνια Τσανακλίδου
  • 1974 Οδός Αριστοτέλους -Γιάννης Πάριος, Χάρις Αλεξίου ,Γιάννης Καλατζής
  • 1975 Γ’ Ανθολογία -Αρλέτα, Κώστας Καράλης
  • 1976 η Αλέκα Κανελλίδου τραγουδάει Γιάννη Σπανό
  • 1977 Η Βίκυ Μοσχολιού τραγουδάει Γιάννη Σπανό
  • 1978 Μ’αγαπούσες θυμάμαι -Δήμητρα Γαλάνη
  • 1981 Στου καιρού τα ρέματα -Μανώλης Μητσιάς
  • 1982 Φίλε -Τάνια Τσανακλίδου
  • 1984 Έξοδος Κινδύνου -Άλκηστις Πρωτοψάλτη
  • 1985 Χάρτινες Καρδιές – Γιάννης Πουλόπουλος
  • 1988 Προσωπικά -Ελένη Δήμου
  • 1991 Ανάμεσα σε δυο αγάπες (β’ πλευρά με στίχους Αντ. Ανδρικάκη)-Χριστίνα Μαραγκόζη
  • 1992 Η Τάνια Τσανακλίδου τραγουδάει Γιάννη Σπανό
  • 1992 Να’χα δυο καρδιές να σ’αγαπώ -Κατερίνα Κούκα
  • 1993 Ο Δημήτρης Μητροπάνος τραγουδάει Γιάννη Σπανό
  • 1996 Άκου λοιπόν -Ελένη Δήμου