Η Κινηματογραφική Νοσταλγία που σε λυγά συθέμελα

Κινηματογραφική Νοσταλγία, αλλά και νοσταλγία της ζωής που ξέραμε και μάλλον θα αργήσει να ξαναγυρίσει απ΄ότι φαίνεται, ξεπερνώντας τις αρχικές προβλέψεις για μήνα η και δίμηνο(ίδωμεν).
Αν πραγματικά τελειώσουμε νωρίς με το θηρίο, φέτος που συμπληρώνονται 75 Χρόνια από το τέλος του μεγάλου πατριωτικού πολέμου και φυσικά του Β’ΠΠ, θα ήταν ευχής έργο να ξαναδούμε μερικά από τα σπουδαιότερα φιλμ του παγκόσμιου κινηματογράφου, όχι στα laptop, αλλά σε αίθουσες γεμμάτες.
Κολατόζοφ, Ταρκόφσκι, Τσουχράι, Κλίμοφ, Σέπτικο, Ρομ, Μπόντραρτσουκ,Σακχαναράζοφ, γιγαντιαία ονόματα, που είναι ταυτόσημα με τα βασικά θεμέλια και τις κολόνες όλου του υλικού κόσμου του Κινηματογράφου, σε όλο τον γήινο κόσμο και ειδικά σε εμάς τους σινεφιλ προξενούν ακατέργαστο και αξεπέραστο ΔΕΟΣ, που δε μπορεί να δημιουργήσει καμία άλλη συνθήκη, παρά μόνο ο πραγματικός Κινηματογράφος. Μερικές δε από αυτές τις ταινίες, είναι μέσα στις 50 καλύτερες ταινίες όλων των εποχών (Παιδικά Χρόνια του Ιβάν, Όταν πετούν οι Γερανοί, Έλα να δεις, Συνήθης Φασισμός, Η μπαλάντα του Στρατιώτη), ΕΔΩ Η ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ ΣΕ ΤΑΡΑΚΟΥΝΑΕΙ ΣΥΘΕΜΕΛΑ, αν δε λυγάς και δε πέφτεις σε λυγμούς, δεν μπορείς να δεις τη ζωή με καθαρό μάτι. Αυτός είναι και ο ρόλος του Σινεμά, να σου γεννάει ερωτήματα, να σου λύνει απορίες, να σου ανοίγει τους αισθητικούς και ηθικούς σου ορίζοντες, να σε ανεβάζει επίπεδο, να σου μαθαίνει τη ζωή σε συνθήκες όπως τις σημερινές, όπου το συλλογικό πνεύμα νικάει το φόβο και την αυτοσυντήρηση εις βάρος του συνόλου.
Αυτή είναι και η αξία της τέχνης να σε εξανθρωπίζει ακόμα περισσότερο, από τον Homo Uganus…..

Πότε ξεκίνησε πραγματικά η επανάσταση του 1821

Μετά τον Κορωναϊό, θα έρθει ο Χανταϊός ένας ιος του πολέμου της Κορέας, μετά θα βρεθεί και κανένας από την εποχή των δεινοσαύρων και κάθε έξι μήνες θα έχουμε εγκλεισμούς και θα είμαστε Φρόνιμοι!!!
Ας μας ονομάσουν κι έγκλειστους Φρονιμίτες με μισθούς των 250€ και πολλά λέμε….
Ένας κόσμος όμορφος Αγγελικά πλασμένος, που μερικοί αφελείς πριν 20 και βάλε χρόνια πίστευαν ότι όποιος μιλάει για φτώχεια είναι γραφικός, πριν 10 Χρόνια περίπου τους λέγαμε ότι νομοτελειακά θα πάμε σε μισθούς με πραγματική αξία 150€ και ονομαστική όποια και να είναι, μας έλεγαν ότι δεν γίνονται αυτά…
Να που γίνονται λοιπόν, αλληλεγγύη στο νοσηλευτικό προσωπικό και στους γιατρούς του ΕΣΥ, στους ντελιβεράδες, στα παιδιά που εργάζονται σε τράπεζες, σε Super Market και συναφείς επιχειρήσεις & στα παιδιά που εργάζονται στα Φαρμακεία, αυτοί είναι οι Ηρώες και οι Ευπαθείς ομάδες της εποχής μας και μόνο σε αυτούς θα έπρεπε να είναι αφιερωμένη η εθνική γιορτή, που θα έπρεπε να γιορτάζεται στις 22 του Φλεβάρη αφού τότε ξεκίνησαν όλα υπό την καθοδήγηση του μεγάλου Αλέξανδρου Υψηλάντη και τον Ιερό του Λόχο στο Κισινάου της τότε Μολδοβλαχίας.
Να θυμίσουμε ότι τελικά η σημαία της Επανάστασης υψώθηκε καταρχήν στις παραδουνάβιες ηγεμονίες και συγκεκριμένα στο Ιάσιο της Μολδοβλαχίας, δύο μέρες αργότερα, στις 24 Φεβρουαρίου, ωστόσο κατά τους υμνητές του Παπαρηγόπουλου αυτό δε βοηθάει, άκου από το Κισινάου να ξεκινήσει η αρχή του τέλους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και όχι απ΄το Μοριά και τη Ρούμελη!!!

Η Εξωγήϊνη προέλευση του Κορωναϊού με βάση τη θεωρία της πανσπερμίας.

Το έχουμε ξαναπεί, δεν είμαστε ούτε Ηρακλής Πουαρό, ούτε Σέρλοκ Χολμς, ούτε Αστυνόμος Μπέκας, πολύ περισσότερο δεν είμαστε Φίλιπ Μάρλοου. Δεν έχουμε καμία σχέση με τους παραπάνω ήρωες της αστυνομικής λογοτεχνίας ούτε με τους αντίστοιχους κατά σειρά ονομάτων συγγραφείς όλων των παραπάνω, όπως η Αγκάθα Κρίστι, ο Άρθουρ Κόναν Ντόιλ, ο Γιάννης Μαρής και ο Ρέημοντ Τσάντλερ.
«Καλή» η συνωμοσιολογία, «καλές» και οι θεωρίες περί βιολογικού πολέμου, οι θεωρίες περικύκλωσης της Κίνας και της Ρωσίας από τους Αμερικανούς, αλλά μην ξεχνάμε πως οι τρεις τους παλεύουν στα εργαστήρια ενάντια στο «θεριό» και τίποτα δεν προδικάζει τα παραπάνω και πως εδώ και καιρό παρά τις όποιες αντιθέσεις τους, τα πάνε πολύ καλά και όχι μόνο στα χαρτιά.
Τίποτα δεν απορρίπτεται, αλλά και τίποτα δεν παπαγαλίζεται γενικώς και αορίστως, όλα καλά, αλλά μέχρι αποδείξεως του εναντίον του.
Άλλο πράγμα οι ενδείξεις κι άλλο οι αποδείξεις, άλλο πράγμα το ιστορικό συμβάν και άλλο πράγμα ιστορικό γεγονός, άλλος είναι ο Θοδωρής κι άλλος κείνος που θωρείς, άλλο η οδοντοβούρτσα και άλλο η μπαντανόβουρτσα για τα ταβάνια των σπιτιών.
Αυτές τις μέρες σε διάφορα portal τύπου stratokavlos.rg, maxhths-traxanoplayias.mag, fovou-toys-danaoys.tet-a-tet, orthodoxia-uber-alles.rg όπου οι συγγραφείς τους έχουν μια τάση καταστροφολογίας και ως πολέμαρχοι υποστράτηγοι του Θεού Άρη, καταγράφουν σκαριφήματα ανακαλύπτοντας θέσεις και πιθανά μέρη που μπορεί να κρύβονται τα στρατεύματα των πάσης φύσης εχθρών, «ορατών τε πάντων και αοράτων», αλλά το μόνο που καταφέρνουν είναι να βάζουν τρικλοποδιά στη λογική και σε θέσεις ψύχραιμες και επιστημονικά αποδεκτές, θερίζοντας τρόμο.
Ο παρακάτω επιστήμονας ο Τσάντρα Βικραμασίνγκε, με καταγωγή από από τη Σρι Λάνκα(είναι καθηγητής από το Κέντρο Αστροβιολογίας του πανεπιστημίου Μπάκιγχαμ), θεωρεί ότι ο κορονοϊος δεν έχει ζωική προέλευση, αλλά κοσμική καταγωγή. Με τις ενδείξεις που έχει στα χέρια του και με τα μαθηματικά μοντέλα προσομοίωσης και ανάλυσης που έχει στα χέρια του, υποστηρίζει ότι ότι μετεωρίτης που εξερράγη πάνω από την Κίνα κοντά στην επαρχία Χουνάν, την 11η του Οκτώβρη του περασμένου έτους (2019), απελευθέρωσε μολυσμένα σωματίδια μέσω της διασποράς τους σε ολόκληρη την περιοχή, με αποτέλεσμα να  μπορούν να επιβιώσουν στο έδαφος, σε κατοικίες, σε διερχόμενα οχήματα και να επωαστούν κατ επέκταση σε κάποιο ξενιστή, δεν είναι τυχαίο ότι εν λόγω ιός ζει στην άσφαλτο μέχρι και εννέα ώρες. Ο καθηγητής Τσάντρα Βικραμασίνγκε στηρίχθηκε σε ένα υπαρκτό γεγονός, αποκαλύπτοντας  στο κοινό τα αποτελέσματα του, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι, ούτε συμφωνούμε και ούτε διαφωνούμε μαζί του(που δεν μπορούμε και με τα δυο), καταγράφοντας τη θέση του.

Να σημειώσουμε εδώ πέρα ότι η παρακάτω θέση του διατυπώνεται για να αποτελέσει τροφή για σκέψη και όχι να αναπτύξει «διασκεδαστικά» μυθεύματα τύπου Ιλλουμινάτων κλπ αιρέσεων που θέλουν να μας πιουν το Αίμα με το μπουρί της σόμπας και που πάντα χρηματοδοτούνται είτε από τον Ουγγρικής καταγωγής χρηματιστή George Sorros, είτε είναι μέρος της θεωρίας του Henry Kissinger(που στην πραγματικότητα δεν είπε και έγραψε τίποτα από αυτά που του προσάπτουν).
Τώρα αν ο κύριος Τσάντρα Βικραμασίνγκε έχει δίκιο, η άδικο, δεν είμαστε σε θέση να το αποδείξουμε, εξάλλου δεν είμαστε ειδικοί επί παντός επί στητού. Κάθε φορέας και χρήστης αυτής της λογικής  δεν αποδείχνει καμία ευφυΐα, καμία σοβαρότητα καμία εντιμότητα και τέλος καμία εγκυρότητα.

Να συμπληρώσουμε επίσης, ότι ο καθηγητής Βικραμασίνγκε είναι υποστηρικτής της θεωρίας της πανσπερμίας, σύμφωνα με την οποία η ζωή υπάρχει σε ολόκληρο το σύμπαν και διακομίζεται διαμέσου της αστρικής σκόνης, που ενυπάρχει πάνω και μέσα σε μετεωρίτες, κομήτες, αστεροειδείς αλλά και λοιπά αστρικά σώματα.

Για το τέλος αφήσαμε το εξής, στη χώρα που ζούμε, μια διόλου ευκαταφρόνητη μερίδα από τα social media και πολύ περισσότερο από τα mass media(έντυπα, ηλεκτρονικά και διαδικτυακά), κυριαρχεί είτε η άγνοια, είτε η ημιμάθεια, είτε η επικίνδυνη πολεμική ατμόσφαιρα, που είναι συνώνυμη της συσκότισης και καθόλου της διαφώτισης, με αποτέλεσμα να δημιουργούμε ημιμαθή αντίγραφα μας παντού και ότι νεότερο θα αναδειχθεί στο μέλλον, το πετάμε στο πυρ το εξώτερο χωρίς καν να σκεφτούμε την τοποθέτηση του άλλου.

 

Κορώνα στα Κεφάλαια

coronavirusΟ Ιός της υπερσυσσώρευσης κεφαλαίων ξέσπασε το 2008, ενώ τα σημάδια του είχαν εμφανιστεί πολύ νωρίτερα ως αποτέλεσμα των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής και των βασικών του αντιθέσεων που έκτοτε έφερε περιόδους αναιμικής ανάπτυξης, οι οποίες ανέκαθεν δεν έλυναν το πρόβλημα μετατοπίζοντας το, περιμένοντας όλοι τη νέα κρίση που και πότε θα χτυπήσει μέσα στο 2020 το νωρίτερο, η στο 2021 το αργότερο.

Κι αν την κρίση του 2008 την αντιμετώπισαν οικονομίες όπως της Ρωσίας η της Κίνας και μια νόσος των πουλερικών, η γρίπη Η1Ν1, για να μην προχωρήσει σε κραχ, τώρα ειδικά με «θύμα» την ίδια την Κίνα, μέσα από ένα τυχαίο γεγονός να έρχεται να σώζει ξανά ολόκληρο το καπιταλιστικό οικοδόμημα από τα χειρότερα με έναν ιό, που πολλοί μέσω της «αφέλειας» τους, η κυρίως μέσω της «ημιμάθειας» τους θεωρούν ότι σχεδόν εκμηδενίστηκε οικονομικά.

Ο Κοροναϊός αν είχε την αναλογία της εποχικής γρίπης όπως εκδηλώθηκε στη χώρα μας τον τελευταίο μήνα, αν αυτός υποθετικά εκδηλώνονταν στην Κίνα, με τον αριθμό, την αναλογία πληθυσμού και θυμάτων της Κίνας θα μιλούσαμε για πάνω από 9.500 και όχι 2,300 θύματα που έχουν υποκύψει αυτή τη στιγμή από τον COVID 19.

Δεν θα μπούμε στη διαδικασία να αναζητήσουμε τους θύτες η τα θύματα σε επίπεδο κρατών, εταιρειών κλπ με όρους συνωμοσιολογίας(Αγκάθα Κρίστι κλπ), αν δηλαδή είναι αποτέλεσμα βιολογικού, η όχι πολέμου, αν είναι εργαστηριακό δημιούργημα κλπ, εξάλλου δεν είμαστε ντεντέκτιβ και δεν είναι εκεί το ζητούμενο, αλλά στο πως θα διατηρηθεί η ζωή μας ψύχραιμη ειδικά στο επόμενο διάστημα που πλησιάζει η Άνοιξη και θα υπάρξει αναγκαστική ύφεση του φαινομένου, σε ένα ιό ο οποίος έχει πολύ πιο ήπια συμπτωματολογία από τον Η1Ν1 αλλά ακόμα και από την εποχική γρίπη.

Αυτό που μπορούμε να πούμε και να δούμε είναι, αν τελικά αυτό τελικά ωφέλησε η όχι τον καπιταλισμό(που μπορεί να μας θεωρεί αναλώσιμους, αλλά μας θέλει κι όλας ως καταναλωτές), μιας και με την διάδοση του, πάγωσε μεγάλο μέρος της παραγωγής στην Κίνα και αλλού, έφερε δυο σωτήρια αποτελέσματα για τον εν λόγω έστω και προσωρινά, όπως είχε κάνει και ο Η1Ν1 το 2009, μόνο πως αυτός είχε 500.000 θύματα ανά τον κόσμο κι αν θέλετε τη γνώμη μας δεν θα φτάσουμε ούτε στο 1/20 των θυμάτων του τελευταίου. Ποια όμως είναι αυτά τα αποτελέσματα που βοηθούν τον καπιταλισμό;

α) Το πάγωμα της παραγωγής και των μεταφορών προϊόντων, υπηρεσιών, εργατικού δυναμικού και κεφαλαίων και

β) Το ξεστοκάρισμα από παντού κυρίως στη βιομηχανία τροφίμων, φαρμάκων, ειδών πρώτης ανάγκης, αλλά και βιομηχανικών προϊόντων ειδικά αυτών που σε κρατούν ζωντανό για μακρύ χρονικό διάστημα εντός των τειχών καθώς και υπηρεσιών.

Δεν είμαστε στην εποχή που ένας ιός ξέφευγε από κάπου και μεταδίδονταν από λεγεωνάριους,  περιηγητές, η πολεμιστές σταυροφόρους κλπ που γύριζαν από μια σταυροφορία και κολλούσαν το σύμπαν στην περιοχή τους χωρίς να ξέρει κανείς τι είναι, μιας και δεν υπήρχαν ούτε η επιστήμες, ούτε τα μέτρα, ούτε τα τεχνολογικά μέσα για να αντιμετωπιστούν τέτοιου είδους φαινόμενα. Μετά τον SARS, H1N1 και COVID 19 και τα τυχών θύματα που πιθανόν να προκύψουν, θα έχουμε ακόμα πιο ανεπτυγμένους τρόπους προσπάθειας αντιμετώπισης φαινομένων, με την ελπίδα να μην έχουμε κάθε τρεις και λίγο, όταν ο Καπιταλισμός ασθενεί νεότερα!!!

Γιάννης Κορδάτος ο μέγιστος επιστήμονας

Σαν σήμερα 1.2.1891 γεννήθηκε στη Ζαγορά Πηλίου, το μεγαλύτερο θεωρητικό κεφάλι και κεφάλαιο της νεοελληνικής ιστορίας ο Γιάνης Κορδάτος . Βαθύτατος γνώστης της ιστορίας(αν και αυτοδίδακτος), κοινωνιολόγος, ιστορικός και νομικός(εξάλλου ήταν απόφοιτος της νομικής), υπήρξε μελετητής της προγενέστερης ιστορικής σχολής των Κωνσταντίνου Σάθα,  Αθανάσιου Παπαδόπουλου – Κεραμέα και Μανουήλ Γεδεών, χωρίς όμως να σταθεί σοβαρά μόνο σε αυτούς. Στην πραγματικότητα τους ξεπέρασε κατά πολύ όλους τους(αφήνοντας τους μόνο στους σοβαρούς μελετητές που δεν άντεχαν άλλο την λογική των αντιεπιστημονικών αφηγήσεων των Ζαμπέλιου και Παπαρηγόπουλου).           Ο τεράστιος Γιάννης Κορδάτος, πήγε έτη φωτός μπροστά την ιστορία, εκτοξεύοντας την εκεί που ανήκει στην επιστήμη και όχι στα μονοπάτια των εθνικιστικών και άλλου είδους μεταφυσικών ψευδαισθήσεων που ούδε μια σχέση έχουν με τον πατριωτισμό, εμβολιάζοντας την ίδια την ιστορία(αρχαία και νεότερη), με την μεγαλύτερη ανθρωπιστική επιστήμη της ανθρωπότητας τον ιστορικό και διαλεκτικό υλισμό, όχι μόνο ως ένα εργαλείο μελέτης και ερμηνείας, αλλά ως κοινωνικό, οικονομικό και πολιτιστικό γίγνεσθαι που συνεχώς εξελίσσεται και διαρκώς μεταλάσσεται κάτω από τις σχέσεις παραγωγής που επενεργούν αναγκαστικά και ως προέκταση, στις κοινωνικές σχέσεις.

Η ιστορία είναι μια σοβαρή επιστήμη για να την χρησιμοποιούν οι τυχοδιώκτες της εξουσίας και να την γράφουν οι ιστορικοί τους ως υπαλληλικό προσωπικό, διανθισμένη με ψέμματα και παραμυθολογικές προεκτάσεις που θα λειτουργούν μέσα στα πλαίσια της αναγκαιότητας για την στέρεη ύπαρξη του κράτους ως μηχανισμού κοινωνικής καταπίεσης που οι πρώτοι θέλουν να επιβάλουν.
Η ιστορία δεν είναι μια συρραφή γεγονότων που αναδείχνουν την έπαρση μας, λέγοντας πόσο σημαντικοί είμαστε για να έχουμε συνοχή ταΐζοντας με ψευδή στοιχεία όπως η σχολή Παπαρρηγόπουλου στο τότε νεοσύστατο νεοελληνικό έθνος-κράτος.
Οι εν λόγω, αλλά  και ο κατά ενάμισι αιώνα νεότερος τους Καργάκος θεωρούσαν την ιστορία αναπόσπαστο κομμάτι της τάχα μου δήθεν συνέχειας, Αρχαία Ελλάδα(παραγκωνίζοντας το γεγονός ότι σε αυτήν υπήρχαν διαφορετικές περίοδοι από την εποχή του Χαλκού μέχρι τα Ελληνιστικά χρόνια και μιλάμε για χρονολογικές αποστάσεις χιλιάδων ετών, καθώς επίσης και την ανταγωνιστική ύπαρξη των πόλεων – κρατών), «Βυζάντιο», νέο Ελληνικό κράτος, της σχολής Ζαμπέλιου και Παπαρρηγόπουλου, που ουδέ μια σχέση είχε με την πραγματική ιστορία.
Όλοι οι σοβαροί Έλληνες ιστορικοί (Σπηλιάδης, Σάθας, Η ιστορία είναι μια σοβαρή επιστήμη για να την χρησιμοποιούν οι τυχοδιώκτες της εξουσίας και να την γράφουν οι ιστορικοί τους ως μέρος της κοινωνικής καταπίεσης που οι πρώτοι θέλουν να επιβάλουν.
Η ιστορία δεν είναι μια συρραφή γεγονότων που αναδείχνουν την έπαρση μας, λέγοντας πόσο σημαντικοί είμαστε για να έχουμε συνοχή ταΐζοντας με ψευδή στοιχεία όπως η σχολή Παπαρρηγόπουλου στο τότε νεοσύστατο νεοελληνικό έθνος-κράτος.
Δυστυχώς ο μακαρίτης ο Καργάκος άνηκε σε αυτή ομάδα που θεωρούσαν την ιστορία αναπόσπαστο κομμάτι της τάχα μου δήθεν συνέχειας, αρχαία Ελλάδα, «Βυζάντιο», νέο Ελληνικό κράτος, της σχολής Ζαμπέλιου και Παπαρρηγόπουλου, που ουδέμια σχέση είχε με την πραγματική ιστορία.
Όλοι οι σοβαροί Έλληνες ιστορικοί (Σπηλιάδης, Σάθας, Κορδάτος, Άννινος, Φωτιάδης κ.ά.) και φυσικά ο μεγαλύτερος όλων Γιάνης Κορδάτος, όχι απλά έχουν παραγκωνιστεί και αποσιωπηθεί απ’ το κατεστημένο που επέβαλε το ψέμα ως ιστορική αλήθεια και συνείδηση, αλλά και τον κρύβουν κάτω απ΄το χαλί. 

Η αστική τάξη και φυσικά τα ημίφεουδαρχικά κατάλοιπα επέβαλαν στα τέλη του 19ου αιώνα τους Ζαμπέλιο και τον κατά πολύ νεότερο Παπαρρηγόπουλο, ωστόσο σήμερα τους βάζει και βγάζει από τη ναφθαλίνη όποτε και όταν τους χρειαστεί. Σήμερα μια νέα γεννιά ιστορικών, επίσης αντιεπιστημονικών προσπαθεί να εξατομικεύσει τις ιστορικές πηγές και να τις βάλει σε μια «αόσμη» κι «άγευστη» ταξική συνεργασία, χωρίς να υπάρχει καμία διαλεκτική συνοχή και κανένα ιστορικό γεγονός που να αποδείχνει τα λεγόμενα τους, μετατρέποντας το ιστορικό γεγονός σε ιστορικό συμβάν, αποθεώνοντας μεταφυσικά το τελευταίο και οι οποίοι προέκυψαν ως δυτικότροποι χωρίς να κατανοούν ότι η δύση δεν είναι ενιαία και δεν μπορεί να γίνει ποτέ μέσα σε εκμεταλλευτικά συστήματα, την εποχή του λεγόμενο εκσυχρονισμού πριν από 24 χρόνια δηλαδή.

Για να γυρίσουμε και να κλείσουμε, το έργο του μεγαλύτερου Έλληνα ιστορικού, είναι τόσο δυνατό και σπουδαίο που συνεχώς ανανεώνεται και μπορεί να ανανεωθεί με νεότερα στοιχεία που μπορεί να προκύψουν, χωρίς αυτά να έρθουν σε αντίθεση με το εν λόγω. Ο μεγάλος Γιάνης Κορδάτος έφυγε από ανακοπή καρδιάς στις 29.4.1961 στο γραφείο του, ενώ είχε τρεις εκδόσεις για παράδοση, οι οποίες εκδόθηκαν πολύ μετά το θάνατο του και σημειώνονται στο παρακάτω περιεχόμενο με *** και έντονη γραμματοσειρά και γραφή.

  • Η κατήχησις των χωρικών (Αλεξάνδρεια 1921, ως Π. Χαλκός. β’ έκδ. Αθήνα 1924)
  • Η κοινωνική σημασία της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821 (1924. δ΄ έκδ., αναθεωρ. και συμπληρωμένη 1946)
  • Νεοελληνική πολιτική ιστορία (1925)
  • Αρχαίες θρησκείες και Χριστιανισμός (1927)
  • Δημοτικισμός και λογιωτατισμός (1927· βελτιωμένη επανέκδοση ως Ιστορία του γλωσσικού μας ζητήματος, 1943)
  • Η Κομμούνα της Θεσσαλονίκης, 1342–1349 (1928)
  • Εισαγωγή εις την ιστορίαν της ελληνικής κεφαλαιοκρατίας (1930)
  • Η επανάσταση της Θεσσαλομαγνησίας το 1821 (1930)
  • Τα τελευταία χρόνια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας (1931)
  • Ο Ρήγας Φεραίος και η εποχή του (1931. αναθεωρ. επανέκδοση ως Ο Ρήγας Φεραίος και η Βαλκανική Ομοσπονδία, 1945)
  • Ιστορία του ελληνικού εργατικού κινήματος (2 τόμ., 1932. αναθεωρ. και συμπληρ. έκδοση 1956)
  • Εισαγωγή εις την νομικήν επιστήμην (1939)
  • Νέα προλεγόμενα εις τον Όμηρον (1940. αναθεωρ. και συμπληρ. έκδοση 1956)
  • Τα αρχαία ελληνικά γράμματα και η αξία τους (1940)
  • Η Σαπφώ και οι κοινωνικοί αγώνες στη Λέσβο (1945)
  • Τα σημερινά προβλήματα του ελληνικού λαού (1945)
  • Οι επεμβάσεις των Άγγλων στην Ελλάδα (1946)
  • Η αγροτική εξέγερση του Κιλελέρ (1946)
  • Ιστορία της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας (1946)
  • Η Παλαιά Διαθήκη στο φως της κριτικής (1947)
  • Ακμή και παρακμή του Βυζαντίου (1953)
  • Η αρχαία τραγωδία και κωμωδία (1954)
  • Τα Αμπελάκια και ο μύθος για το συνεταιρισμό τους (1955)
  • Ιστορία της Αρχαίας Ελλάδος (3 τόμ., 1955-1956)
  • Ιστορία της Νεώτερης Ελλάδος (5 τόμ., 1957-1959)
  • Ιστορία των Ελληνιστικών Χρόνων (1959)
  • Η Ρωμαιοκρατία στη Ελλάδα, 146 π.χ.-300 μ.Χ. (1959)
  • Μεγάλη ιστορία της Ελλάδας (13 Τόμοι). 1956–1959.
  • Ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας (2 τόμ., 1959-1960)
  • Ιστορία της επαρχίας Βόλου και Αγίας από τα αρχαία χρόνια ως τα σήμερα (1960)
  • Ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας από το 1453 ως το 1961 (2 τόμ., 1962)***
  • Σελίδες από την ιστορία του αγροτικού κινήματος στην Ελλάδα (1964. και 1973)***
  • Προοδευτικές μορφές στην Ελλάδα (1966)
  • Ιησούς Χριστός και Χριστιανισμός, (2 τόμ., 1975)***
  • Προϊστορία και ιστορία του αρχαίου αθλητισμού (περ.1980).
  • Αρθρογραφίες στην Κομμουνιστική Επιθεώρηση, 1921-1924 (2009).
  • Αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς (2010).

Ώρα Ελλάδας 1955 μχ

Γράφει ο Γιάννης Κοτσώνης

Τότε που ήμασταν μια φυσιολογική χώρα πραγματοποιούνταν συνέχεια πράγματα μιλάμε για την περίοδο από το 1975 μέχρι το 1995 στον χώρο του πολιτισμού, έστω κι αν σε δέκα χρόνια από την τελευταία ημερομηνία θα τελείωναν όλα. Να ξέρετε λίγο πριν το τέλος υπάρχει μια έκρηξη – έξαρση προώθησης και απελευθέρωσης όλο και πιο πολλών δημιουργικών δυνατοτήτων, με αποτέλεσμα ταλέντα και δημιουργικές δυνάμεις να μη χαθούν, σήμερα είμαστε σε ένα εκσυγχρονισμένο τεχνολογικά και από άποψη βασικών υποδομών 1955, αλλά χωρίς καθόλου προοπτική και εργατικά δικαιώματα.
Χώρα χωρίς μουσική βιομηχανία, χωρίς κινηματογραφική βιομηχανία, με εκδόσεις που δυσκολεύονται να βγουν στο εμπόριο, με θεατρικές ομάδες που δεν έχουν τη δυνατότητα να χρηματοδοτήσουν τους χώρους έκφρασης τους γιατί το τραπεζικό σύστημα καταρρέει μαζί με την παραπαίουσα αστική τάξη που το μόνο που ξέρει να κάνει είναι να κλαίγεται στην ουρά των μεγάλων ομίλων του εξωτερικού για ένα ικανό ποσοστό «ξεροκόμματου» κέρδους, δεν υπάρχει ούτε καν αστικό κράτος, αλλά μια πλευρά του ΚΜΚ με όρους καταστολής.
Με τον πολιτισμό να είναι πεταμένος στον κάλαθο των αχρήστων, με ένα underground (βλέπε πάσης φύσης ανεξάρτητες και εναλλακτικές παραγωγές) πολιτισμό να κυνηγιέται επειδή ακόμα το παλεύει με άνισους όρους και να αποκλείεται – φραγή εισερχομένων αλλά και εξερχομένων από παντού, χωρίς να του δίνεται η δυναμική της επαγγελματικής προοπτικής.
Δεν υπάρχει Κρατική μέριμνα, υποστήριξη, οι εταιρείες ψειρίζουν τη μαϊμού παράγοντας γελοιότητες και ευτέλεια όσο πιο φτηνά, όσο πιο καρμπόν, τόσο πιο χαμηλά, στα όρια της απέραντης βλακείας και απογοήτευσης και δεν υπάρχει χρηματοδότηση από πουθενά, ακόμα και με μοναδική όαση το επίσης ελεγχόμενο διαδίκτυο, που να πας;

Το underground (βλέπε πάσης φύσης ανεξάρτητες και εναλλακτικές παραγωγές) σε αυτή τη φάση είναι ο μοναδικός χώρος που θα μπορούσε να αντιμετωπίσει την κατάσταση, όπως το έκανε και στο παρελθόν, ωστόσο το 2020 δεν είναι 1995 για να αποφέρει ως μικροκοινότητα κάτι. Σήμερα δεν φτάνει ο λόγος του αστείρευτου ταλέντου και της αυτοδιάθεσης κάθε συλλογικής εθελοντικής αυτοδιεύθυνσης καλλιτεχνικών ανησυχιών,  από σχήματα, ακροατές, θεατές, δημιουργούς, παραγωγούς, κατασκευαστές που στην τελική είναι οι ίδιοι, αυτοί που συνεισφέρουν οικονομικά από την εργασία τους, συνδράμουν, παράγουν,προωθούν και καταναλώνουν, δεν υπάρχει κανένα μέλλον, όσο αισιόδοξοι και να είμαστε, όσο κι αν τα μέσα είναι να είναι προσφορότερα από ποτέ, τελικά ούτε αυτά φτάνουν.
Τώρα όσον αφορά την εμπορική αλλά καθόλου ευτελή δημιουργία λόγω της επαγγελματικής σχέσης που πρέπει να υπάρχει αφού δε γίνεται να υπάρχει η ερασιτεχνική δυναμική εσαεί, ούτε απρόσκοπτα και αδιατάρακτα η όποια βιομηχανική παραγωγή απ΄την αντίπερα όχθη γιατί θα μπουκώσει το σύμπαν, με αποτέλεσμα νέα κρισιακά φαινόμενα στην αυλόπορτα του καπιταλισμού. Άρα ο πολιτισμός πρέπει να έχει και επαγγελματική διαφυγή και καταφυγή, αλλά όχι όπως τις σημερινές καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, όπου τα πράγματα είναι τραγικά. Ταλέντα άφθονα και απίθανα που δεν μπορούν είτε να εκφραστούν, είτε να εκδώσουν, είτε να προωθήσουν τις δουλειές τους γιατί δεν υπάρχει πολιτιστική βιομηχανία και αν δεν υπήρχε η ΕΡΤ, ο απόπατος θα ήταν στεγανός βόθρος, που θα είχε ξεχειλίσει πολύ νωρίτερα ήδη από το 1991, όμως παρά τη διάλυση της ΕΣΣΔ τα απόνερα της κράτησαν έστω και νοερά μέχρι και το 2008 παρά τα μέτρα που συνεχώς έπαιρνε το σύστημα για να θωρακιστεί. Τόσο μεγάλη αναντιστοιχία ανάμεσα στην προσφορά δυνατοτήτων – δυναμικής – ποσότητας και ποιότητας, αλλά και υλικοτεχνικής υποδομής απ΄τη μια πλευρά και δυνατότητας παραγωγής – προώθησης – διανομής και υποβοήθησης όλων των παραπάνω δεν υπήρξε ποτέ, αποθεώνοντας το τσιτάτο του Γκράμσι, «Ο παλιός κόσμος πεθαίνει και ο νέος πασχίζει να γεννηθεί. Τώρα είναι η εποχή των τεράτων».
Ζούμε το τέλος της αθωότητας, τη συγκέντρωση και συγκεντροποίηση του πολιτισμού και σε κάθε χώρα ξεχωριστά με όρους μονοπωλίων που σπρώχνουν στο κοινό φτηνές τηλεοπτικές σαπουνόπερες, τηλεπαιχνίδια, βιομηχανίες «ταλέντων» με όρους γκλαμουράτων τηλεσκουπιδιών. Των «ταλέντων» που δεν είναι ούτε καν μισής χρήσης για να μην δημιουργούν δικαιώματα στο διηνεκές. Φτιάχνουν μια ποπ που κουλτούρα που δεν απευθύνεται σχεδόν πουθενά(κάποτε κήρυττε τον αντιαισθητικό πλουτισμό, τώρα ούτε αυτό), «συμμετόχικά» μέσω κάποιων αφελών ακροατών που ψηφίζουν για να ανατροφοδοτήσουν την οικονομία της εν λόγω αναπαραγωγής και να γελάσουν με τον πόνο μιας τελειωμένης στην κυριολεξία χώρας του αλήστου μνήμης, μότο «αγαπάς την Ελλάδα, απόδειξη», «χτυπήστε την ανομία των Εξαρχείων» στο όνομα της οικονομίας διαμοιρασμού, η διαμαρασμού, όπως λέμε εμείς, «κάντε τους καπνιστές και το κάπνισμα το νο 1 εχθρό και απελευθερώστε το ρουφιανισμό».
Μια χώρα που η κυρίαρχη αστική της τάξη ως εξουσία προσπαθεί να προσκολληθεί στην ΕΕ για να μην εξαφανιστεί παίζοντας με τα ΕΣΠΑ απ΄την μια πλευρά και μερίδες της που γυρίζουν ως δορυφόροι στο crypto currency απ΄την άλλη, προσπαθώντας να απεγκλωβιστούν από την μέγγενη γι αυτές της ΕΕ, η χώρα και τα ταλέντα της, θα είναι στον αναπνευστήρα μιας ΜΕΘ, γιατί πλέον θα αναζητούν ταυτότητα εκεί που έχουν κλείσει τα πρωτόκολλα και τα μητρώα μαζί, με αποτέλεσμα να ασθμαίνουν οι πιο ζωντανές δυνάμεις της, πολιτισμός, επιστήμες, τέχνες, τεχνολογία, αθλητισμός κι ότι μένει εδώ είναι για να φυτοζωεί το διαμετακομιστικό κέντρο.
Τώρα όσοι μιλούν για ανάπτυξη ας δουν τις κινήσεις στα βιβλιοπωλεία την περίοδο των Χριστουγέννων. Κάποτε το βιβλίο, η μουσική, τα Θέατρα και το Σινεμά είχαν την τιμητική τους, τώρα χάσκουν χρεοκοπία. Χώρα χωρίς πολιτισμό που κάνει παντιέρα τον Τουρισμό και τον πόνο των προσφύγων για γενναίες επιδοτήσεις από τους «συμμάχους» εταίρους, σαν εταίρα η ίδια δεν έχει κανένα σοβαρό μέλλον σε αυτό το σύστημα.
Για όσους νοσταλγούμε ένα άλλο τρόπο παραγωγής χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο τα πράγματα δεν είναι εύκολα, αφού οι κρατούντες – υπάλληλοι των επιχειρηματιών φρόντισαν να εξοπλίσουν το οπλοστάσιο και τις φαρέτρες τους με κάθε είδους αντεργατικής πολιτικής, ανέκαθεν με τη συναίνεση της εργοδοτικής ηγεσίας της ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, ΓΣΕΒΕ, ΕΣΕΕ, ΟΤΟΕ κλπ, προώθησαν τον κυβερνητισμό μέσω των ΜΚΟ και στο τέλος έσπειραν και εκκόλαψαν με θέρμη το αυγό του φιδιού…
Καλή χρονιά αδέλφια κι όσο αντέξουμε με αυτού του τύπου την ανάπτυξη που όλοι πεθαίνουμε πότε με το «βασανιστήριο της σταγόνας» και πότε με «το πείραμα του βατράχου», όπου η μικροαστική ησυχία πρέπει να βασιλεύει για να θεριεύει το τέρας του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής.

Οι λαγοί της αναδίπλωσης και η εργατική τάξη

Νόμιμη Αναδημοσίευση από το Ηλεκτρικές Κολλεκτίβες του RCT

Το ότι βγήκε ο Μπόρ(ε)»ί»ς Τζόνσον στη Βρετανία ήταν κάτι παραπάνω από αναμενόμενο, έως και νομοτελειακό τόσο σε βάθος(η διαφορά με τους εργατικούς, που θύμιζε τις εποχές της Θάτσερ) νίκης όσο και σε πλάτος(η σχέση του με τα εργατικά και λαϊκά στρώματα), αν και αυτός δεν είχε τη στήριξη των μεγάλων πολυεθνικών των τροφίμων που είχε κάποτε η εν λόγω ερευνήτρια Χημικός Μάγκι. Να σημειώσουμε εδώ πέρα ότι η μόνη σχέση και γνώση που είχε με την οικονομία ήταν τα συσσωρευμένα κεφάλαια που την έκαναν πρωθυπουργό μέσω μιας πατέντας. Να θυμίσουμε ότι η ενώ η Θάτσερ αποτελείωσε τη Βρετανική Οικονομία και τις παραγωγικές τις δυνάμεις, κυρίως όμως την εργατική τάξη, αυτό το πραγματοποίησε πουλώντας την πατέντα η φόρμουλα με τα διογκωτικά αρτοποιίας και παγωτοποιίας, καθότι είχε στα χέρια της στα τέλη της δεκαετίας του 1970 το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας τους κι έχοντας την στήριξη όλης της βιομηχανίας τροφίμων και κυρίως των μεγάλων πολυεθνικών, με αποτέλεσμα να ρίχνει μεγάλα κεφάλαια για την εξαγορά συνειδήσεων.

Ο γραφικός και φαινομενικά(αλλά και πραγματικά) «χρήσιμος ηλίθιος», είναι λαγός της αναδίπλωσης που έχει ανάγκη μια μεγάλη μερίδα τόσο του βιομηχανικού κεφαλαίου για να ξεπεράσει την κρίση υπερπαραγωγής, όσο και του χρηματιστικού κεφαλαίου για να ξεκολλήσουν λιμνάζοντα κεφάλαια που στρογγυλοκάθονται και δεν επανεπενδύονται για το ικανό ποσοστό κέρδους. Έχοντας κατανοήσει την εποχή του, ως συμμάχους είχε μόνο το χρηματιστικό κεφάλαιο του City και την πολυεθνική εταιρεία ρούχων που προμηθεύει το UFC και έχει εγκαταλείψει την λιανική όπως τη γνωρίζαμε μέχρι σήμερα, άντε και μερικές μεσαίες εταιρείες της συμφοράς που δε μπορούν να σταθούν σε τέτοια άλματα όρθιες, δηλαδή για να χρηματοδοτήσουν ένα τέτοιο προεκλογικό αγώνα, καθώς και να χρηματοδοτούν με δάνεια(τις καταθέσεις τους δηλαδή το Ευρωενωσιακό μονοπωλιακό κεφάλαιο.
Η διαφημιστική καμπάνια του στηρίχθηκε σε διανομή γάλακτος(με ειρωνικό μήνυμα προς την μακαρίτισσα τη Μάγκι) και μπηχτές στην πολιτική του Τόνι Μπλερ ενώ έκανε επίθεση «αγάπης» προς στην εργατική τάξη της Βρετανίας αλώνοντας τις πόλεις προπύργια των Εργατικών δηλαδή του βιομηχανικού Βορρά, που του έδωσαν ποσοστά που έπαιρνε το ΠΑΣΟΚ και συνεχίζει να παίρνει ο ΣΥΡ στο νομό Ηρακλείου, Χανίων Αχαϊας κλπ.

Οι «Αριστεριστές»(παλαιάς κοπής) αυτοί του Κόρμπιν δεν είχαν καμία ελπίδα, γιατί η συνθηματολογία του περιορίστηκε στην αντί Τζόνσον επίθεση και χωρίς να υπερασπιστεί αυτό που και ο ίδιος πίστευε το BREXIT, πολεμώντας το επειδή η πλειοψηφία των λεγόμενων Εργατικών ήταν υπέρ της παραμονής, μέσω ενός νέου δημοψηφίσματος, πληρώνοντας τις παλινωδίες τους. Ο Κόρμπιν και η παρέα του πατώντας σε δυο βάρκες δεν είχαν ξεκαθαρίσει στην πιο παλιά εργατική τάξη της υφηλίου αν είναι με αυτούς, η με τα υπολείμματα του Μπλερ που οι εργάτες μισούν και συνεχίζουν παρότι ξένο σώμα σε αυτούς να έχουν πολύ δυνατούς μηχανισμούς στη διάθεση τους. Οι Εργατικοί, όπως και οι σκληροπυρηνικοί της ΕΕ θέλουν να συνεχιστεί η συμπίεση και το ξεζούμισμα των φτωχών λαϊκών στρωμάτων από τα ίδια χωρίς να αγγιχθεί καμία λιμνάζουσα κατάθεση της λεγόμενης Ελίτ.
Οι Εργατικοί της Βρετανίας θα κάνουν πάνω από δύο δεκαετίες για να ξεκολλήσουν από τον απόπατο και τη μιζέρια που έχουν βυθιστεί και αν θέλετε τη γνώμη μας, αν συνεχίσουν τον ανελέητο αντικομμουνισμό, το χυδαίο αντιρωσισμό, τον χωρίς λόγο αντικινεζισμό και τις επιθέσεις στις χώρες που δεν είναι αρεστές στο γερμανικό και γαλλικό πολυεθνικό κεφάλαιο δια της σοσιαλδημοκρατικής της πλατφόρμας, ακόμα και αν βάλουν οπορτουνιστικές φιγούρες του αριστερισμού όπως ο μέχρι πρότινος «ηγέτης » τους Κόρμπιν, προσεγγίζοντας τους μικροαστούς και όχι την πολυπληθή εργατική τάξη της Βρετανίας, θα πάθουν το θάνατο της Αλεπούς….

Όπως και ο Τραμπ στις ΗΠΑ, έτσι και ο Τζόνσον που ούτε αντικομμουνισμό κάνουν τουλάχιστον ανοιχτά, ούτε αντιρωσισμό, ούτε στην πραγματικότητα αντικινεζισμό, αλλά μπλοφάρουν και ανακατεύουν την τράπουλα, όποτε, όπως και με όποιο τρόπο μπορούν, γίνονται αρεστοί σε μεγάλα τμήματα της εργατικής τάξης και θα είναι για πολλά χρόνια στο προσκήνιο, τότε κανένα ίδρυμα Κλίντον και με κανένα τρόπο δεν θα τους ξεκολλήσει από την θέση που είναι τώρα.

Radio Collectiva Team