Οι λαγοί της αναδίπλωσης και η εργατική τάξη

Νόμιμη Αναδημοσίευση από το Ηλεκτρικές Κολλεκτίβες του RCT

Το ότι βγήκε ο Μπόρ(ε)»ί»ς Τζόνσον στη Βρετανία ήταν κάτι παραπάνω από αναμενόμενο, έως και νομοτελειακό τόσο σε βάθος(η διαφορά με τους εργατικούς, που θύμιζε τις εποχές της Θάτσερ) νίκης όσο και σε πλάτος(η σχέση του με τα εργατικά και λαϊκά στρώματα), αν και αυτός δεν είχε τη στήριξη των μεγάλων πολυεθνικών των τροφίμων που είχε κάποτε η εν λόγω ερευνήτρια Χημικός Μάγκι. Να σημειώσουμε εδώ πέρα ότι η μόνη σχέση και γνώση που είχε με την οικονομία ήταν τα συσσωρευμένα κεφάλαια που την έκαναν πρωθυπουργό μέσω μιας πατέντας. Να θυμίσουμε ότι η ενώ η Θάτσερ αποτελείωσε τη Βρετανική Οικονομία και τις παραγωγικές τις δυνάμεις, κυρίως όμως την εργατική τάξη, αυτό το πραγματοποίησε πουλώντας την πατέντα η φόρμουλα με τα διογκωτικά αρτοποιίας και παγωτοποιίας, καθότι είχε στα χέρια της στα τέλη της δεκαετίας του 1970 το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας τους κι έχοντας την στήριξη όλης της βιομηχανίας τροφίμων και κυρίως των μεγάλων πολυεθνικών, με αποτέλεσμα να ρίχνει μεγάλα κεφάλαια για την εξαγορά συνειδήσεων.

Ο γραφικός και φαινομενικά(αλλά και πραγματικά) «χρήσιμος ηλίθιος», είναι λαγός της αναδίπλωσης που έχει ανάγκη μια μεγάλη μερίδα τόσο του βιομηχανικού κεφαλαίου για να ξεπεράσει την κρίση υπερπαραγωγής, όσο και του χρηματιστικού κεφαλαίου για να ξεκολλήσουν λιμνάζοντα κεφάλαια που στρογγυλοκάθονται και δεν επανεπενδύονται για το ικανό ποσοστό κέρδους. Έχοντας κατανοήσει την εποχή του, ως συμμάχους είχε μόνο το χρηματιστικό κεφάλαιο του City και την πολυεθνική εταιρεία ρούχων που προμηθεύει το UFC και έχει εγκαταλείψει την λιανική όπως τη γνωρίζαμε μέχρι σήμερα, άντε και μερικές μεσαίες εταιρείες της συμφοράς που δε μπορούν να σταθούν σε τέτοια άλματα όρθιες, δηλαδή για να χρηματοδοτήσουν ένα τέτοιο προεκλογικό αγώνα, καθώς και να χρηματοδοτούν με δάνεια(τις καταθέσεις τους δηλαδή το Ευρωενωσιακό μονοπωλιακό κεφάλαιο.
Η διαφημιστική καμπάνια του στηρίχθηκε σε διανομή γάλακτος(με ειρωνικό μήνυμα προς την μακαρίτισσα τη Μάγκι) και μπηχτές στην πολιτική του Τόνι Μπλερ ενώ έκανε επίθεση «αγάπης» προς στην εργατική τάξη της Βρετανίας αλώνοντας τις πόλεις προπύργια των Εργατικών δηλαδή του βιομηχανικού Βορρά, που του έδωσαν ποσοστά που έπαιρνε το ΠΑΣΟΚ και συνεχίζει να παίρνει ο ΣΥΡ στο νομό Ηρακλείου, Χανίων Αχαϊας κλπ.

Οι «Αριστεριστές»(παλαιάς κοπής) αυτοί του Κόρμπιν δεν είχαν καμία ελπίδα, γιατί η συνθηματολογία του περιορίστηκε στην αντί Τζόνσον επίθεση και χωρίς να υπερασπιστεί αυτό που και ο ίδιος πίστευε το BREXIT, πολεμώντας το επειδή η πλειοψηφία των λεγόμενων Εργατικών ήταν υπέρ της παραμονής, μέσω ενός νέου δημοψηφίσματος, πληρώνοντας τις παλινωδίες τους. Ο Κόρμπιν και η παρέα του πατώντας σε δυο βάρκες δεν είχαν ξεκαθαρίσει στην πιο παλιά εργατική τάξη της υφηλίου αν είναι με αυτούς, η με τα υπολείμματα του Μπλερ που οι εργάτες μισούν και συνεχίζουν παρότι ξένο σώμα σε αυτούς να έχουν πολύ δυνατούς μηχανισμούς στη διάθεση τους. Οι Εργατικοί, όπως και οι σκληροπυρηνικοί της ΕΕ θέλουν να συνεχιστεί η συμπίεση και το ξεζούμισμα των φτωχών λαϊκών στρωμάτων από τα ίδια χωρίς να αγγιχθεί καμία λιμνάζουσα κατάθεση της λεγόμενης Ελίτ.
Οι Εργατικοί της Βρετανίας θα κάνουν πάνω από δύο δεκαετίες για να ξεκολλήσουν από τον απόπατο και τη μιζέρια που έχουν βυθιστεί και αν θέλετε τη γνώμη μας, αν συνεχίσουν τον ανελέητο αντικομμουνισμό, το χυδαίο αντιρωσισμό, τον χωρίς λόγο αντικινεζισμό και τις επιθέσεις στις χώρες που δεν είναι αρεστές στο γερμανικό και γαλλικό πολυεθνικό κεφάλαιο δια της σοσιαλδημοκρατικής της πλατφόρμας, ακόμα και αν βάλουν οπορτουνιστικές φιγούρες του αριστερισμού όπως ο μέχρι πρότινος «ηγέτης » τους Κόρμπιν, προσεγγίζοντας τους μικροαστούς και όχι την πολυπληθή εργατική τάξη της Βρετανίας, θα πάθουν το θάνατο της Αλεπούς….

Όπως και ο Τραμπ στις ΗΠΑ, έτσι και ο Τζόνσον που ούτε αντικομμουνισμό κάνουν τουλάχιστον ανοιχτά, ούτε αντιρωσισμό, ούτε στην πραγματικότητα αντικινεζισμό, αλλά μπλοφάρουν και ανακατεύουν την τράπουλα, όποτε, όπως και με όποιο τρόπο μπορούν, γίνονται αρεστοί σε μεγάλα τμήματα της εργατικής τάξης και θα είναι για πολλά χρόνια στο προσκήνιο, τότε κανένα ίδρυμα Κλίντον και με κανένα τρόπο δεν θα τους ξεκολλήσει από την θέση που είναι τώρα.

Radio Collectiva Team

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΑΝΙΕΣ ΒΑΡΝΤΑ από την ταινιοθήκη της Ελλάδας

➜ Οι ταινίες μυθοπλασίας της

➜ 12 – 15 Δεκεμβρίου 2019

➜ Ταινιοθήκη της Ελλάδος

➜ Εισιτήρια: 5€

Η Ταινιοθήκη της Ελλάδος αποχαιρετά την αείμνηστη «γιαγιά της Νουβέλ Βαγκ», με ένα αφιέρωμα στις 10 ταινίες μυθοπλασίας της, από τη δεκαετία του ’50, έως και τη δεκαετία του ’90, που μας υπενθυμίζουν πόσο πρωτοποριακή υπήρξε η Ανιές Βαρντά. Σε κάποιες από αυτές πρωταγωνιστούν μερικοί από τους σπουδαιότερους ηθοποιούς του παγκόσμιου κινηματογράφου, όπως η Κατρίν Ντενέβ, ο Μισέλ Πικολί και ο Μαρτσέλο Μαστρογιάνι, αλλά και νεότεροι όπως η Σαντρίν Μπονέρ και η Σαρλότ Γκενσμπουργκ η οποία στην ταινία Κουνγκ-Φου Μάστερ εμφανίζεται μαζί με την μητέρα της Τζέιν Μπίρκιν.

Το αφιέρωμα, που περιλαμβάνει και κάποιες ταινίες που προβάλλονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, θα πραγματοποιηθεί στις 12-15 Δεκεμβρίου, στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος. Προσκεκλημένη της Ταινιοθήκης θα είναι η παραγωγός της Βαρντά, η Σεσίλια Ρόουζ.

Η ΤΑΝΙΈΣ ΑΠΌ ΤΗ 1 ΈΩΣ ΤΙΣ 10
Η Ταινιοθήκη της Ελλάδας αποτίνει φόρο τιμής και αποχαιρετά τη σπουδαία σκηνοθέτη
– αλλά και φωτογράφο, εικαστικό, συγγραφέα και παραγωγό– Ανιές Βαρντά (1928-2019).
Το αφιέρωμα «Η Ανιές από τη 1 έως τις 10» αποτελείται από 10 ταινίες μυθοπλασίας.
Το 1955, η νεαρή φωτογράφος Βαρντά σκηνοθέτησε την πρώτη της ταινία Πουάν Κουρ,
όπου, με μοντάζ του Αλαίν Ρενέ, η ιστορία του αγώνα των ψαράδων του ομώνυμου χωριού
εκτυλίσσεται παράλληλα με την ιστορία ενός ζευγαριού. Ο επιδραστικός κριτικός του κινηματογράφου Ζορζ Σαντούλ έγραψε ότι πρόκειται για την πρώτη ταινία του γαλλικού Νέου
Κύματος, παρόλο που η Βαρντά βρήκε τη θέση της στην ανδροκρατούμενη Νουβέλ Βαγκ
– περισσότερο κοντά στον Αλαίν Ρενέ και τον Ζακ Ντεμί, παρά στην παρέα των Cahiers du
Cinéma– το 1962 με την περίφημη ταινία Η Kλεό από τις 5 έως τις 7. Έκτοτε θεωρείται
«η μητέρα της Νουβέλ Βαγκ».
Η ταινία Πλάσματα (1966), υπό το διπλό πρίσμα της διαδικασίας γένεσης ενός μυθιστορήματος και της γέννησης ενός παιδιού, αντηχεί με την επωδό της Βαρντά, αλλά και εν γένει
της Νουβέλ Βαγκ, ότι οι σκηνοθέτες, όπως και μυθιστοριογράφοι, πρέπει να ασκούνται σε
όλο και μεγαλύτερους βαθμούς ελευθερίας.
Αντιμετωπίζοντας δυσκολίες στη Γαλλία, η Βαρντά κατέφυγε στο Λος Άντζελες και σκηνοθέτησε την ταινία Αγάπη λιονταριών (…και ψέμματα) (1969), με την οποία αναστοχάζεται την
τότε επικαιρότητα αλλά και τον ίδιο τον μηχανισμό του κινηματογράφου. Αξίζει να σημειωθεί, ότι σε αυτήν την ταινία η αβαν-γκάρντ σκηνοθέτης Σίρλεϊ Κλαρκ παίζει τον εαυτό της.
Στην ταινία Η μία τραγουδά, η άλλη όχι (1977) αποτυπώνεται η συμμετοχή της Βαρντά στο
γυναικείο κίνημα, και ο φεμινιστικός αναστοχασμός της εκδιπλώνεται και εδώ σε μια δυαδική σκηνοθετική δομή, η οποία αντηχεί με το σύνθημα «το προσωπικό είναι πολιτικό». Ενώ γι’
αυτήν την ταινία η Βάρντα είχε πει ότι «ήθελα να δείξω τη χαρά του να είσαι γυναίκα», στην
ταινία Ντοκιμαντέρ (1981) στρέφει το βλέμμα της στις δυσκολίες αλλά και στη στοργή
της μητρότητας. Ο νέος εφηβικός κόσμος των βιντεοπαιχνιδιών γίνεται ο καμβάς για να
αφηγηθεί, στην ταινία Κουνγκ-Φου Μάστερ (1988), τον έρωτα μιας μητέρας για έναν φίλο
της κόρης της. Από μία άλλη, όχι αντίθετη αλλά διασταυρούμενη φεμινιστική σκοπιά, στην
ταινία Δίχως στέγη, δίχως νόμο (1985), για μια ελεύθερη περιπλανώμενη νεαρή γυναίκα, η
Βαρντά μας καλεί να σκεφτούμε το τίμημα της ελευθερίας.
Η ταινία Ο Ζακό από τη Νάντη (1991) αφηγείται τα παιδικά χρόνια του σκηνοθέτη Ζακ
Ντεμί, ο οποίος πέθανε από Aids το 1990 και υπήρξε σύντροφος της Βαρντά από το 1962.
Τέλος, στην ταινία Εκατό και μία νύχτες (1995), η οραματική και παιγνιώδης Βαρντά, αναστοχάζεται εκ νέου τον ίδιο τον κινηματογράφο μέσα από μια ιστορία «αναταραχής του αρχείου» ενός ηλικιωμένου σκηνοθέτη από μια ομάδα νεαρών επίδοξων κινηματογραφιστών.

Μαρία Κομνηνού, Ιουλία Μέρμηγκα

Εδώ τα pdf με τις προβολές: Κατάλογος Αφιερώματος

Φαντάστηκε ένα κόσμο χωρίς ιδιοκτησία

Δεν υπήρξαμε ουδέποτε φαν των The Beatles, ούτε του είδους που πρέσβευαν ως πρωτοπόρους, γνωρίζοντας πως δεν ήταν ούτε οι μόνοι, ούτε αυτοί που έπαιξαν πρώτοι jangle pop και garage rock τόσο στη Βρετανία και το Liverpool απ΄όπου κατάγονταν, όσο και από τις άλλους δύο μεγάλους πυλώνες του ηλεκτρικού ήχου και της ποπ ΗΠΑ και Αυστραλία. Παρότι υπερτιμημένοι ήταν σπουδαίοι, ήταν πολύ σπουδαιότεροι σε όλα τα επίπεδα από πολλά δημοφιλή σχήματα της εποχής τους, τόσο στην ποπ, όσο και στο ροκ εντ ρολ κι όλα αυτά, αποκλειστικά λόγω του John Lennon. Μιας τεράστιας προσωπικότητας που έδινε άλλο αέρα με την προσθήκη των δικών του συνθέσεων στις σχεδόν αδιάφορες, έως και χαζοχαρούμενες των υπολοίπων και ειδικά του Mc Cartney που έγινε και Sir(τι σχέση έχει το rock n roll με την παραπάνω ιδιότητα);

Οι δυο πιο σπουδαίοι δίσκοι των σκαθαριών ήταν καθαρά υπόθεση αυτού που με κάθε τρόπο ήθελε να οδηγήσει τα εν λόγω σε ένα δρόμο περισσότερο στοχαστικό και πολιτικοποιημένο. Το White Album & SgtPepper’s Lonely Hearts Club Band, μαζί με το single Back in the USSR, αποτέλεσαν ουσιαστικά,για να μην πούμε κατ΄αποκλειστικότητα, μια παρέμβαση του John Lennon. Φυσικά η σχέση του με το σχήμα δε θα μπορούσε να συνεχιστεί εφόσον ο εν λόγω συνεχώς αναζητούσε νέους δρόμους, τόσο στη μουσική, όσο και στο περιεχόμενο των στοίχων που ολοένα και πιο δυνατά εισέρχονταν στο χώρο της σοσιαλιστικής σκέψης και του αθεϊσμού.

Μια μέρα σαν σήμερα το 1980 δολοφονήθηκε από έναν οπαδό των Beatles αφήνοντας εκτός από την τελευταία του πνοή ένα μέλλον από ατομικές συνθέσεις που συνεχώς αναζητούσαν τρόπους και διεξόδους σε ένα στοχασμό που ήδη είχε εκδηλωθεί από το αριστουργηματικό imagine που ουσιαστικά αμφισβητούσε όλα τα εκμεταλλευτικά συστήματα τοτινά και αλλά και των προγενέστερα χτυπώντας στην καρδιά τη φύση της ατομικής ιδιοκτησίας

Ο πρίγκηπας του λευκού Αθηναϊκού μπλουζ δε μένει πια στα Εξάρχεια

«Όποιος δεν έχει ζήσει στο πεζοδρόμιο αποκλείεται να ξέρει τι πάει να πει να είσαι τίμιος και ειλικρινής και ταυτόχρονα παράνομος»
Αυτά από τον πρίγκηπα των μπλουζ, τον δισέγγονο του Γεωργίου Ζορμπά(πατέρα της γιαγιάς του Αναστασίας Αλεξίου του γένους Ζορμπά) και ανιψιός της μεγάλης Έλλης Αλεξίου και της Γαλάτειας Καζαντζάκη Αλεξίου, αδελφάδων του παππού του Ραδάμανθη Αλεξίου που έφυγε σαν σήμερα στις 6/12/1990 και γεννήθηκε στις 27/7/1948…
Ήταν τόσο μεγάλος ο Παύλος που για μας δεν έχει σημασία αν και τι τραγουδούσε, εξάλλου όταν είσαι απόγονος του Αλέξη Ζορμπά(έτσι ονόμαζε ο Καζαντζάκης – που είχε παντρευτεί τη Θεία του Γαλάτεια – τον προπάππου του Γεώργιο Ζορμπά), μπορείς να έχεις τα πάντα και αντί να πιάσει την καλή, ήταν στο δρόμο, δούλεψε στις οικοδομές και έμαθε αυτό το γαμημένο το σύστημα απ΄την πραγματική του πλευρά και όχι από τη «λόγια» που οι ρίζες του ήταν από εκεί.
Από την ταινία Ασυμβίβαστος που σε μεγάλο βαθμό αντανακλούσε και μέρος της ζωής του….

Το νέου τύπου ασφαλιστικό ξεθεμελίωμα

Στην Ολλανδία το ασφαλιστικό σύστημα βρίσκεται στα πρόθυρα νευρικής κρίσης, στη Σουηδία και στη Δανία, διέρχεται παρατεταμένης κρίσης και στον Καναδά τα πράγματα στενεύουν πολύ για την απρόσκοπτη, ανεμπόδιστη και αδιατάρακτη συνέχιση παροχής, τόσο του συνταξιοδοτικού προγράμματος, όσο και της κοινωνικής προνοιακής πολιτικής που ακολουθούνταν τα τελευταία χρόνια και φυσικά ήταν κατά πολύ κουτσουρεμένη από αυτήν της μεταπολεμικής περιόδου.

Όμως πρόκειται για τον Καπιταλιστικό κόσμο να σημειώσουμε εδώ πέρα, γιατί έχουν βγει στα κεραμίδια όλοι οι οπαδοί του Friedrich Hayek και του Milton Friedman, δηλαδή αυτοί που έφτιαξαν το συνταξιοδοτικό στη Χιλή κάνοντας το άσπρο μαύρο και το ανάποδο.
Ο Καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής, με όποιο σύστημα διαχείρισης θα οδηγηθεί μαθηματικά στην χρεοκοπία όπως ακριβώς έγινε και με τη Φεουδαρχία και την προγενέστερη της Φεουδαρχίας Δουλοκτησία και δεν το λέμε συνθηματολογικά(αυτή η συνθηματολογία δηλαδή, δεν μπορεί να αποδείξει και πολλά πράγματα, αφού κινητοποιεί τη συγκίνηση και όλα τα εξαρτημένα αντανακλαστικά) κι αυτό θα πραγματοποιηθεί γιατί όσο κι αν απεχθάνεται ο Καπιταλισμός τον θυσαυρισμό στις λειτουργίες του χρήματος, άλλο τόσο τον χρησιμοποιεί ως μαξιλαράκι μέσω των μεγάλων επενδυτικών Funds, που πολλά από αυτά επέρχονται με σύνθετα και δομημένα ομολογιακά δάνεια, ενώ κρύβονται και στις επενδυτικές ρήτρες των σύνθετων και των πολλαπλώς δομημένων αμοιβαίων κεφαλαίων.
Οι βασικές αντιθέσεις του Καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής καταλήγουν στο συμπέρασμα που οι μαθητές της Α’ του Δημοτικού θα το καταλάβαιναν εξαρχής, αν τους τις έδειχνε κάποιος Δάσκαλος τους, στο πως παράγεται και το πόσο αναγκαίο είναι το ικανό ποσοστό κέρδους στην λεγόμενη «ελεύθερη αγορά» της πλήρους ανελευθερίας.  Πως όταν δεν υπάρχει αυτό, άμεσα και στο συγκεκριμένο χρονικό διάστημα που απαιτείται, τόσο η υπερ-συσσώρευση κεφαλαίων θα μπλοκάρει το σύστημα και γι αυτό δεν υπάρχει γιατριά.
Πάμε παρακάτω, στο δια ταύτα δλδ, που αφορά τα συνταξιοδοτικά και ασφαλιστικά δικαιώματα που σε ολόκληρο τον Καπιταλιστικό κόσμο,  θα συρρικνώνονται νομοτελειακά από τούδε και στο εξής, όσο τα κρισιακά φαινόμενα θα κάνουν κύκλους υπο τη μορφή βρόγχων, όπως τα βαρομετρικά χαμηλά καταλήγοντας στο κέντρο ως κατακλυσμιαίο φαινόμενο αλλά πάντα με στόχο στον ίδιο τον ασφαλισμένο και τον συνταξιούχο.

Το Καπιταλιστικό σύστημα που θέλει σώνει και καλά, δια της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής να αναπαράγεται το ικανό ποσοστό κέρδους που κάθε φορά, νομοτελειακά θα είναι και μικρότερο με σκοπό να το διασφαλίσει, θα το κάνει με κάθε ικανό μέσο και πρόσφορο τρόπο με αποτέλεσμα να μην υπάρχει λύση, Το μέλλον είναι οι μειώσεις των συντάξεων(παντού και μιλάμε για πραγματικές και όχι ονομαστικές μειώσεις), οι πραγματικές και όχι ονομαστικές αυξήσεις των εισφορών(μην ξεχνάμε ότι ζούμε στην εποχή της ανταλλαγής των κεφαλαίων και όχι τόσο των εμπορευμάτων) και τέλος το μεικτό σύστημα κοινωνικής πρόνοιας που θα στηρίζεται στα αλήστου μνήμης μοντέλα με το γνωστό πεντάευρω για εισαγωγή στα νοσοκομεία, η στην εισαγωγή του τρίτου πυλώνα της κοινωνικής ασφάλισης που είναι οι μεγάλες ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες, τόσο τοπικής έκφρασης, όσο και πολυεθνικής, που δεν διασφαλίζουν καμία βιωσιμότητα τόσο στον ίδιο τους τον εαυτό, όσο και στις αποθηκεμένες εισφορές….

Ένα από τα μέτρα για να ξεπλύνει τα λιμνάζοντα του κεφάλαια(μιλάμε για αυτά του μεγάλου κεφαλαίου), είναι να βάλει σε στόχο και σε κίνηση τις λιμνάζοντες καταθέσεις των «φτωχομεσσαίων» στρωμάτων, καθώς και τα επενδυτικά προγράμματα των αμοιβαίων κεφαλαίων που είναι επενδεδυμένα τα Ασφαλιστικά Ταμεία της Υφηλίου με τα αρνητικά επιτόκια, θα κάνουν τα αποθεματικά τους με όρους «τρέλας και κορδέλας» από πολύ δυνατά σχεδόν αδύναμα και σε μικρές Καπιταλιστικές Οικονομίες όπως της δικής μας θα τα εξαϋλώσουν….

Πριν ολοκληρώσουμε το παρών άρθρο, να σας θυμίσουμε ότι επί σοσιαλισμού τέτοια θέματα, ούτε υπήρχαν, ούτε θα υπήρχαν και στο μέλλον, ανεξαρτήτως Καπιταλιστικών Κρίσεων και των αντίμετρων που θα έπαιρναν οι «σοφοί» Οικονομολόγοι του συστήματος για να διασώσουν το ικανό ποσοστό κερδοφορίας, γιατί το κομμάτι της υπεραξίας(δηλαδή του κέρδους) γίνονταν κοινωνικό προϊόν μέσα από την ίδια την παραγωγική διαδικασία, τις σχέσεις και τον τρόπο Παραγωγής….

 

Αρθρογράφος RCTeam

 

 

32ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου

A3_AfisaPanorama_FINAL

14 μέρες – 2 αίθουσες – 60 ταινίες – 13 πρεμιέρες
5 αφιερώματα – Ειδικές προβολές

(Περισσότερα στην επίσημη σελίδα του οργανισμού)

Με χαρά ανακοινώνουμε το πρόγραμμα του 32ου Πανοράματος Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου,
με αναφορά όλων των ταινιών που προβάλλονται στο πλαίσιο του φετινού φεστιβάλ,
που φιλοξενείται στις κινηματογραφικές αίθουσες
ΤΡΙΑΝΟΝ (21/11- 4/12, Κοδριγκτώνος 21) και ΑΝΔΟΡΑ (28/11- 4/12, Σεβαστουπόλεως 117).


ΤΕΛΕΤΗ ΕΝΑΡΞΗΣ

Πέμπτη 21/11 στις 20.30, στον κινηματογράφο ΤΡΙΑΝΟΝ

IT MUST BE HEAVEN – Elia Suleiman (97’)
Αθηναϊκή πρεμιέρα, παρουσία του σκηνοθέτη

ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΤΜΗΜΑ
‘Εναρξη: Πέμπτη 28/11 @ ΤΡΙΑΝΟΝ

Προβάλλονται οι ταινίες:

ΑΛΥΤΗ – Μίνως Νικολακάκης (89’) | ΑΝΑΚΡΙΣΗ – Παναγιώτης Πορτοκαλάκης (80’)
ΕΞΟΡΙΑ – Βασίλης Μαζωμένος (110’)) | AJVAR – Ana Maria Rossi (107’)
ÊTRE VIVANT ET LE SAVOIR– Alain Cavalier (98’) | I WILL CROSS TOMORROW – Sebideh Farsi (90’)
GHOST TROPIC – Bas Devos (85’) | MY THOUGHTS ARE SILENT – Antonio Lukich (104’)
PASSED BY SENSOR – Serhat Karaaslan (96’) | STITCHES – Miroslav Terzic (105’)
ΑΦΙΕΡΩΜΑ: 20 ΧΡΟΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ KUBRICK
(σε συνεργασία με την Πανελλήνια ‘Ενωση Κριτικών Κινηματογράφου – Π.Ε.Κ.Κ.) ***

O Στάνλεϊ Κιούμπρικ είναι από τους λιγοστούς εκείνους σκηνοθέτες που απέδειξαν πως,
ακόμη και στο ελεγχόμενο από τους στραμμένους αποκλειστικά προς το κέρδος παραγωγούς
του Χόλιγουντ, μπορεί κανείς να γυρίσει ταινίες προσωπικές, που να εκφράζουν τις δικές τους ανησυχίες, τους δικούς τους προβληματισμούς
και να μετατρέψει, αυτό που συχνά χαρακτηρίζουμε ως βιομηχανία του κινηματογράφου, σε καθαρά προσωπική τέχνη.
Κάποια στιγμή, βεβαίως, αναγκάστηκε να φύγει από το Χόλιγουντ και τις πιέσεις του και να μετακομίσει στην Αγγλία (1961),
όπου, ως το τέλος της ζωής του, θα μπορέσει να εκφραστεί με πλήρη ελευθερία και να μας χαρίσει τα μεγάλα του αριστουργήματα
(“Λολίτα”, “SOS Πεντάγωνο καλεί Μόσχα”, “2001: Οδύσσεια του Διαστήματος”, “Το Κουρδιστό Πορτοκάλι”, “Η λάμψη”, “Μπάρι Λίντον”, “Μάτια Ερμητικά Κλειστά”). ‘Ανθρωπος που επεδίωκε την τελειότητα, που κατάφερνε να ελέγχει πλήρως την παραγωγή του (από το σενάριο και τη σκηνοθεσία μέχρι το τελικό μοντάζ),
σε στενή πάντα σχέση με τους ηθοποιούς του, με καινοτόμες ιδέες στη χρήση της κινηματογραφικής γλώσσας αλλά και των τεχνικών μέσων,
με μια φιλοσοφική προσέγγιση στα θέματά του (ορισμένοι μίλησαν για τη σχέση του με το έργο φιλόσοφων όπως ο Νίτσε και ο Χάιντεγκερ),
με ένα έργο που καλύπτει, πάντα με την ίδια ιδιοφυή έμπνευση, τα περισσότερα κινηματογραφικά είδη (φιλμ νουάρ, θρίλερ, γουέστερν,
δράματα εποχής, επιστημονική φαντασία), όλα ιδωμένα μ’ ένα ρεαλισμό, διανθισμένο με χιούμορ (συχνά μαύρο) αλλά και ποιητική διάθεση,
με εξαιρετική φωτογραφία και εμπνευσμένη χρήση της μουσικής, ο Κιούμπρικ, σκηνοθέτης που ο Όρσον Γουέλς ονόμασε
“γίγαντα ανάμεσα στους σκηνοθέτες της νεότερης γενιάς”, προσέφερε ένα έργο που δεν έχει παύσει να επηρεάζει αρκετούς
από τους πιο γνωστούς σύγχρονους σκηνοθέτες, ανάμεσά τους και τους: Μάρτιν Σκορσέζε, Ντέιβιντ Λιντς, Στίβεν Σπίλμπεργκ,
Γούντι Άλεν, Τζορτζ Ρομέρο, Τέρι Γκίλιαμ, Ρίντλεϊ Σκοτ, Πολ Τόμας Άντερσον, Κρίστοφερ Νόλαν, Τιμ Μπέρτον και άλλους.
Ένα έργο που, με αφορμή τα 20 χρόνια από το θάνατό του, παρουσιάζουμε σήμερα, στο 32ο Πανόραμα
για να τον γνωρίσουν οι νεότεροι και να τον απολαύσουν, για μια ακόμη φορά, οι παλιότεροι.

Προβάλλονται οι ταινίες:

A CLOCKWORK ORANGE | BARRY LYNDON | DRSTRANGELOVE | FEAR AND DESIRE
KILLERS KISS | LOLITA | PATHS OF GLORY | THE KILLING

*** Τις ταινίες του αφιερώματος προλογίζουν οι σκηνοθέτες Κώστας Φέρρης και Δημήτρης Παναγιωτάτος,
και οι κριτικοί κινηματογράφου – μέλη της Π.Ε.Κ.Κ. Τάσος Γουδέλης, Κωνσταντίνος Καϊμάκης,
Ιφιγένεια Καλαντζή, Νίνος Φένεκ Μικελίδης και Χρήστος Σκυλλάκος.


ΑΦΙΕΡΩΜΑ: ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΩΜΙΚΟΙ

Η σύνθεση μιας σύντομης αλλά περιεκτικής λίστας ταινιών, με πρωταγωνιστές τους ευρωπαίους μετρ
της κωμωδίας αποτέλεσε πολύ απαιτητικό στοίχημα για το φετινό Πανόραμα και ολοκληρώθηκε με γνώμoνα
το ουσιώδες ερώτημα «τι μας κάνει να γελάμε;». Μήπως το κοντράστ περσόνων και χαρακτήρων
και οι συγκρούσεις τους; Μήπως οι αναποδιές ή οι κακοτυχίες που μας συμβαίνουν;  ‘Η τα ακραία
ή εξωπραγματικά σχέδια και οι γκροτέσκες συμπεριφορές; Καταλήξαμε πως αυτό που έχει σημασία είναι η θέση
και η στάση που έχουμε απέναντι στην κάθε ιστορία. Η οπτική μας γωνία δηλαδή, σε συνδυασμό
με τη διάθεσή μας. Συνεπώς, τα πάντα δύνανται να είναι αστεία, αρκεί να θέλουμε να τα δούμε έτσι.
Γι’ αυτό και χαχανίζουμε με την καυστική σάτιρα των Monty Python, καθώς αναζητούν το νόημα της ζωής
και απολαμβάνουμε χαριεντιζόμενοι τον κύριο Hulot, ενώ εκείνος απολαμβάνει τις διακοπές του.
Γι’ αυτό χασκογελάμε με τις κόντρες και τα παθήματα των Stan Laurel και Oliver Hardy και μειδιούμε πονηρά
ή ειρωνικά με την οικτρή αποτυχία των Toto, Vittorio Gassman, Marcello Mastroianni, Renato Salvatori
στο O Κλέψας Του Κλέψαντος. Γι’ αυτό καγχάζουμε με την ανούσια φρενίτιδα των Μοντέρνων Καιρών του Chaplin
ή χαμογελάμε παρηγορητικά με τον μελαγχολικό μεγιστάνα του Yo-Yo ο οποίος έχει τα πάντα εκτός από αγάπη.
Και τέλος, όταν ο Θανάσης Βέγγος παίρνει τ’όπλο του, γι’ αυτό δεν τρομάζουμε αλλά γελάμε δυνατά.
Γιατί καλύτερα να γελάς παρά να κλαις, εκτός αν κλαις από τα γέλια.


Προβάλλονται οι ταινίες:

ΘΑΝΑΣΗ ΠΑΡΕ Τ’ ΟΠΛΟ ΣΟΥ με τον Θανάση Βέγγο (93’)
ΜΟΝΤΕΡΝΟΙ ΚΑΙΡΟΙ με τον Charlie Chaplin (87’)
Ο ΚΛΕΨΑΣ ΤΟΥ ΚΛΕΨΑΝΤΟΣ με τους Vittorio Gasman & Marcello Mastroianni (111’)
LES VACANCES DE MONSIEUR HULOT – Jacques Tati (89’)
THE MEANING OF LIFE με τους Monty Python (109’)
YOYO  με τον Pierre Etaix (95’)

STAN LAUREL & OLIVER HARDY tribute
Θα προβληθεί επιλογή βωβών ταινιών μικρού μήκους,
από τη φιλμογραφία του κωμικού διδύμου.


ΑΦΙΕΡΩΜΑ: ΤΟ ΦΙΛΜ ΝΟΥΑΡ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΙΝΕΜΑ

Αλλοτε χάρη στα αστυνομικά μυθιστορήματα αλλά και τα σενάρια του Γιάννη Μαρή («Ο άνθρωπος του τρένου», «Έγκλημα στα παρασκήνια»
και «Έγκλημα στο Κολωνάκι», Αμφιβολίες») κι άλλοτε χάρη στην αγάπη και την επιμονή των Ελλήνων σκηνοθετών για το είδος αυτό,
που γεννήθηκε και αναπτύχθηκε στο Χόλιγουντ τις δεκαετίες του ‘40 και ‘50, το φιλμ νουάρ έκανε, στις αρχές της δεκαετίας του ‘60,
την πρώτη του σημαντική εμφάνιση και στη χώρα μας. Ένας κινηματογράφος που ξεχώρισε χάρη στη «μαύρη» του ατμόσφαιρα
(όλες οι ταινίες γυρίζονταν σε μαυρόασπρο φιλμ που βοηθούσε στο να τονιστεί η κατάλληλη, σκοτεινή,
με στοιχεία δανεισμένα από τον γερμανικό εξπρεσιονισμό, ατμόσφαιρα), τους χαρακτήρες
(μοιραίες γυναίκες, αποτυχημένοι άντρες) και τη θεματική του: εγκλήματα, υπόκοσμος, προδοσίες, ωμή βία.
Ξεκινώντας με σκηνοθέτες όπως ο Ντίνος Κατσουρίδης, ο Ερρίκος Ανδρέου, ο Ντίνος Δημοπουλος και
ο Σωκράτης Καψάσκης, και στη συνέχεια με νεότερους, όπως οι Γιώργος Καρυπίδης, Δημήτρης Σταύρακας,
Δημήτρης Παναγιωτάτος, Νίκος Γραμματικός, Γιάννης Οικονομίδης και Κάρολος Ζωναράς,
ο ελληνικός κινηματογράφος έδωσε τα δικά του δείγματα του είδους, με ταινίες που δεν έχασαν
στο πέρασμα του χρόνου την ομορφιά, την ατμόσφαιρα και τη δύναμή τους.

Προβάλλονται οι ταινίες:

ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΑ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΑ – Ντίνος Κατσουρίδης (1960)
ΕΦΙΑΛΤΗΣ – Ερρίκος Ανδρέου (1961)
Η ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ / ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ – Γιώργος Καρυπίδης (1982)
Η ΝΥΧΤΑ ΜΕ ΤΗ ΣΙΛΕΝΑ – Δημήτρης Παναγιωτάτος (1986)
Η ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΗ – Δημήτρης Σταύρακας (1983)
ΚΛΕΙΣΤΗ ΣΤΡΟΦΗ – Νίκος Γραμματικός (1991)
ΜΑΧΑΙΡΟΒΓΑΛΤΗΣ – Γιάννης Οικονομίδης (2010)
ΜΠΙΓΚ ΧΙΤ – Κάρολος Ζωναράς (2012)
Ο ΖΕΣΤΟΣ ΜΗΝΑΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ – Σωκράτης Καψάσκης (1966)
ΠΑΝΙΚΟΣ – Σταύρος Τσιώλης (1969)


ΑΦΙΕΡΩΜΑ: ΤΟ WOODSTOCK ΚΑΙ Η ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΕ ΤΟ HOLLYWOOD

Στις αρχές του 1969 στις Ηνωμένες Πολιτείες, κι ενώ βρισκόμαστε στο απόγειο του πολέμου του Βιετνάμ,
ο Λίντον Τζόνσον αποχωρεί από την προεδρία του έθνους και στη θέση του ορκίζεται ο Ρίτσαρντ Νίξον,
στα στούντιο του Μέμφις ο Έλβις Πρίσλεϊ γράφει το “Long Black Limousine” (στο περίφημο άλμπουμ του,
“From Elvis in Memphis”), στα πανεπιστήμια του Χάρβαρντ και του Μπέρκλεϊ ξεκινούν οι πρώτες καταλήψεις,
με ελικόπτερα της Εθνικής Φρουράς να ψεκάζουν τους φοιτητές με ειδική σκόνη που καταστρέφει το δέρμα,
στη Νέα Υόρκη ξεκινάει η κίνηση για τα δικαιώματα των γκέι, ο κόσμος σ’ ολόκληρο τον πλανήτη παρακολουθεί
τον αστροναύτη Νιλ ‘Αρμστρονγκ να κάνει τα πρώτα του βήματα στη Σελήνη, τα διεθνή τηλεοπτικά μέσα
παρουσιάζουν τη Σφαγή στο Μάι Λάι, οι μαζικές διαδηλώσεις ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ αυξάνονται καθημερινά,
οι οπαδοί του Μάνσον δολοφονούν τη Σάρον Τέιτ και αστυνομικοί του Σικάγου δολοφονούν
στον ύπνο τους μέλη των Μαύρων Πανθήρων. Ενώ, τον Αύγουστο (15-18) διεξάγεται το φεστιβάλ του Γούντστοκ,
όπου συμμετέχουν οι πιο διάσημοι τραγουδιστές και τα συγκροτήματά τους, φεστιβάλ που θα καταγράψει
με την κάμερά του ο Michael Wadleigh. Την ίδια χρονιά το “Νέο Χόλιγουντ”, όπως θα γίνει στη συνέχεια γνωστό,
αρχίζει να παραμερίζει το γκλάμορ και τον ψευτο-συναισθηματισμό των παραδοσιακών ιστοριών του,
εμφανίζοντας μια σημαντική ανανέωση στα θέματά του, μαζί με ένα είδος αυτοκριτικής, επηρεασμένο
από τα διάφορα εθνικά και διεθνή γεγονότα. Αυτό εκφράζεται σε μια σειρά ταινιών, μ’ επικεφαλής τους “Δυο ληστές”
(που έγινε η πιο εμπορική ταινία της χρονιάς) και τον “Καουμπόι του μεσονυκτίου” (Όσκαρ καλύτερης ταινίας).
Ταινίες που άλλοτε άμεσα και άλλοτε έμμεσα καταπιάνονται με θέματα όπως τον πόλεμο του Βιετνάμ, τους αγώνες
για τα ανθρώπινα και πολιτικά δικαιώματα, τις φοιτητικές εξεγέρσεις, τις πολιτικές δολοφονίες, το φεμινιστικό κίνημα,
την ελευθερία στον έρωτα και τις εκτρώσεις, ταυτόχρονα θέτοντας ερωτήματα
γύρω από το ρόλο της εξουσίας, της κρατικής βίας και γενικότερα το ρόλο του κράτους.
Θέματα με τα οποία καταπιάνονται οι ταινίες που επιλέξαμε στο αφιέρωμα αυτό.


Προβάλλονται οι ταινίες:

ALICES RESTAURANT – Arthur Penn
BUTCH CASSIDY & THE SUNDANCE KID – George Roy Hill
MIDNIGHT COWBOY (Ο Kαουμπόι Του Μεσονυχτίου) – John Schlesinger
TELL THEM WILLIE BOY IS HERE – Abraham Polonsky
THEY SHOOT HORSESDONT THEY? – (Σκοτώνουν Τα Άλογα Όταν Γεράσουν) – Sydney Pollack
WILD BUNCH (‘Αγρια Συμμορία) – Sam Peckinpah
WOODSTOCK – Michael Wadleigh
ZABRISKIE POINT – Michelangelo Antonioni


ΑΦΙΕΡΩΜΑ: ΑΝΤΟΥΑΝΕΤΤΑ ΑΓΓΕΛΙΔΗ – ΑΛΙΝΤΑ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

  

Αντουανέττα Αγγελίδη
ΚΛΕΦΤΗΣ ‘Η Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ 
(80’) | ΟΙ ΩΡΕΣ (ΜΙΑ ΤΕΤΡΑΓΩΝΗ ΤΑΙΝΙΑ) (85’)

Αλίντα Δημητρίου
ΠΟΥΛΙΑ ΣΤΟ ΒΑΛΤΟ
 (107’) | Η ΖΩΗ ΣΤΟΥΣ ΒΡΑΧΟΥΣ (98’)


ΕΙΔΙΚΕΣ ΠΡΟΒΟΛΕΣ

ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΤΟΥ ΔΡ. ΚΑΛΙΓΚΑΡΙ – 
Robert Wiene (1920 – 71’)
συνοδεία ζωντανής μουσικής

Μουσική σύνθεση & πιάνο: Νίκος Πλάτανος
Ηλεκτρική κιθάρα, MIDI κιθάρα, αναλογικό synthesizer, theremin: Τηλέμαχος Μούσας
Μουσικό πριόνι + effects: Νίκος Γιούσεφ

Η ΚΑΘΟΔΟΣ ΤΩΝ ΕΝΝΙΑ – Χρίστος Σιοπαχάς (125’)

ΤΕΛΕΤΗ ΛΗΞΗΣ
Τετάρτη 4/12 στις 21.00

Ο τίτλος της ταινίας θα ανακοινωθεί προσεχώς!

Η διοργάνωση του 32ου Πανοράματος Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου ευχαριστεί τους υποστηρικτές και συνεργάτες φορείς,
τους εμπορικούς χορηγούς και τους χορηγούς επικοινωνίας της φετινής διοργάνωσης:

INFO

ΤΡΙΑΝΟΝ (21/11- 4/12, Κοδριγκτώνος 21) & ΑΝΔΟΡΑ (28/11- 4/12, Σεβαστουπόλεως 117)

ΠΗΓΗ: http://www.panoramafest.org/index.php

Οι λογοτεχνικοί στοχασμοί του Ιωσήφ

O Ζοζέ ντε Σόζα Σαραμάγκου (José de Sousa Saramago, γεννήθηκε στις 16 του Νοέμβρη του 1922 κι έφυγε στις 18 του Ιούνη του 2010), υπήρξε και ήταν ο σημαντικότερος Πορτογάλος συγγραφέας, ωστόσο ήταν ταυτόχρονα σπουδαίος ποιητής, απίθανος σεναριογράφος και ευφυής χρονογράφος σε δημοσιογραφικά έντυπα της πατρίδας, της ηβιρικής και όχι μόνο. Η διεθνής ακτινοβολία του και η πληθωρική του γραφή τον κατέταξαν ως μια παγκόσμιας κλάσης λογοτεχνική γραφίδα(από πολλούς κριτικούς της Λογοτεχνίας θεωρείται ένας από τους δέκα σπουδαιότερους όλων των εποχών), δεν είναι τυχαίο ότι τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ. Το έυρος των  έργων του κινούταν ανάμεσα στην υπερφίαλη φαντασία και στον έντονο πειραμάτισμό, καθώς και στην ιδεολογική του μαγιά που πρόσκεινταν στον Μαρξισμό – Λενινισμό. Το αναγνωστικό ταξίδι στο Ζοζέ Σαραμάγκου οδηγεί τον αναγνωτη ενίοτε στην γη της Αμαρτίας, στην ιστορία της πολιορκίας της Λισσαβόνας, και της ίδιας της Πορτογαλίας που τόσα πέρασε τα πάνδεινα από τον Δικτάτορα Σαλαζάρ. Η γραφίδα του γεμάτη από αλληγορικό πνεύμα, μετατέπονταν ως φωταγωγός προβολέας που έπεφτε πάνω στους ήρωες του, είτε απογυμνώνοντας τους λεπτομερώς, είτε μέσω των συνθηκών που τους οδηγούσαν, όπου τους οδηγούσαν ανάλογα με το έργο του, για να καταλήξει στην αποκάληψη της προσωπογραφίας τους μέσω παραβολών και εξομοιώσεων σε πρόσωπα, πράγματα και καταστάσεις. Το πολύ μεστό, ουσιώδες και δυνατό έργο του, ήταν ανέκαθεν μια αποστροφή για το σύστημα το οποίο γίνεται μια πέτρινη σχεδία που νομοτελειακά, θα οδηγήσει τον αναγνώστη στο βυθό. Το έργου του, θα είναι μια καταφυγή στη σπηλιά των βαθύτερων μηνυμάτων και νοημάτων του, των αναμνήσεων της ανθρωπότητας, είναι ένα τετράδιο και εγχειρίδιο χρήσης για την αποφυγή του πνιγμού και κυρίως του πνευματικού θανάτου.